Woestijnvis + VT4 = Vier en Vijf

Gisterenmiddag werd in de aula van SBS Belgium de najaarsprogrammatie voorgesteld van het vernieuwde VT4. Het zou één van de meest onorthodoxe scharniermomenten in de geschiedenis van de Vlaamse televisie zijn. Want Woestijnvis, dat zich jarenlang profileerde als een creatief productiehuis pur sang, gaat in zee met de meest commerciële zender van het land. Terwijl critici spuwden op zogeheten goedkope uitlachtelevisie als Komen Eten en Exotische Liefde, waren er bejubelende woorden tekort voor series als Het Eiland of De Ronde.

Nieuwsgierig, dat was het minste wat de genodigden (medewerkers, business relations, adverteerders en pers) waren tijdens de voorstelling met een hoog keynotegehalte. Philippe Geubels onthulde in een kort filmpje de nieuwe naam: Vier en Vijf. Simpel en herkenbaar, klonk het.
Christophe Deborsu mocht daarna de spits afbijten op het podium door Thierry Tacheny aan te kondigen, ceo van SBS Belgium. Hij lichtte kort het succes van Woestijnvis toe, door bijvoorbeeld aan te duiden dat 8 van de best bekeken programma's ooit, van hun makelij was. 'Join us right now', waren de kernwoorden in zijn speech vooral gericht aan de adverteerders. Een natte droom, een aardverschuiving in het televisielandschap, internationale uitstraling... noem maar op. "Wie bindt als eerste zijn of haar merk aan De Slimste Mens? Wie maakt mee geschiedenis?", klonk het.

Daarna mocht Deborsu de enige echte Astrid Bryan aankondigen die "speciaal uit L.A. was gevlogen om te zien hoe amazing het hier wel niet is." De nadruk op amazing was zelfs voor een gimmick té ingestudeerd. Enfin, ze kondigde aan dat ze dit najaar met een derde seizoen te zien is op het vernieuwde VIJFtv, waarna een compilatiefilmpje begon met allemaal romantische kleppers. Opvallend: dat begon met een scène met Jennifer Lopez die tegen zichzelf in de spiegel zegt: I'm pregnant. Astrid Bryan was amper -nuja- uitgepraat toen dat fragment getoond werd. Doelden ze hierbij op een mogelijke zwangerschap in de derde reeks? Verder werden er ook teasers getoond van Dallas, The Client List en The Big C. Allemaal kleppers van over de plas, aangevuld met de klassiekers als Grey's Anatomy en Private Practice natuurlijk. Ook Zo Man Zo Vrouw, Tour Deluxe en I love Donderdagfilms blijven op het scherm. Elke avond wordt Grootse Plannen, een interieurmagazine uit eigen huis een beetje de sterkhouder van Vijf.

Het grootste applaus tot nu toe is voorbehouden voor Mark Uytterhoeven die het podium bestijgt. In zijn eigen flamboyante stijl kondigt hij aan dat hij de reclameblokken wat gaat opvrolijken. Dat gebeurt onder meer met een filmpje van gasten die een activiteit mogen aankondigen, al lopend op een rugbyterrein. Als ze getackeld worden, is het afgelopen. Een knipoog naar de burgemeesters die enkele jaren geleden op een rodeostier in een zwembad reclame mochten maken, but again: highly affective.

De andere tussenfilmpjes waren bewegende portretten van Jezus, met daarop de stem van Johan Vandelanotte, waarschijnlijk een soort knipoog naar de sneer die de Keizer vorig jaar gaf richting Woestijnvis, toen een mottige vraag over Oostende werd gesteld. Ook de tussenstukjes in dezelfde stijl als die van de animatiefilm Paniek in het Dorp waren redelijk geniaal en duidelijk uit het brein van de Neveneffecten ontsproten.
Previews troef daarna van De Moestuin, waarin een joviale tuinier uit Brugge de hoofdrol leek te spelen, Flemish Foodies met de drie gelijknamige culinaire vrienden die een eigenzinnige twist gaan geven aan spaghettifestijnen en diens meer. Dr. Livingstone! Philippe Geubels en Martin Heylen, die samen naar Zuid-Afrika reizen, maar elk op hun manier. Nu al ééntje om met rood te omcirkelen. De Slimste Mens passeert de revue, een geweldig filmpje over een teletijdsmachine uit Man Bijt Hond krijgt het publiek helemaal op de hand. Zelfs Iwein Segers in Komen Eten maakt een grappige indruk. Scheire en de Schepping, In Godsnaam en De Pappenheimers... Vier pikt als we het zo zien toch de halve VRT leeg.

De Actuashow zegt eigenlijk alles al. Deze Vlaamse variant van De Wereld Draait Door verschijnt elke avond op de buis en wordt gehost door Gilles De Coster, Tom Lenaerts, Christophe Deborsu, Lieven Scheire en Sofie Lemaire.

Woestijnvis, excuseer, Vier pakt ook uit met De Bende Haemers, een reportagereeks over de beruchte gangster, waarvan de preview zo uit Canvas lijkt weggeplukt. Met man en macht, de nieuwe reeks rond gemeenteraadsverkiezingen maakt al indruk met de cast alleen: Tom Vandyck, Koen De Graeve, Jan Decleir, Josse De Pauw en Peter Van Den Begin. Een toppertje!

Verder wordt tijdens de keynote tot twee keer toe de term 'voor altijd' gebruikt, om bij te staven dat ze niet alleen het eerste seizoen willen uitpakken, maar dat ze ook in 2013 ook al verregaande plannen hebben. Een muziekprogramma met Steven Van Herreweghe en Jef Neve bijvoorbeeld. Een reisprogramma met Otto-Jan Ham, een eigen show voor Philippe Geubels, een programma rond citytrips waar bekende mensen als Sergio Herman hun favoriete stad tonen aan hun beste vriend(in)... Enfin, het is duidelijk: Vier en Vijf trekken meteen alles uit de kast. SBS zorgde met hun previews gisteren meteen voor hoge verwachtingen, maar het is ook een kwestie van die in te lossen. Al lozen ze ook VT4 niet en hebben ze bijvoorbeeld ook ruim aandacht voor blockbusters als Bond, Harry Potter en andere toppers.

De stempel van Woestijnvis wordt onmiskenbaar en het moet gezegd: de symbiose tussen de twee lijkt op het eerste gezicht wonderwel geslaagd. De grootste uitdaging wacht echter om die creatieve kaarten te blijven uitspelen, want Woestijnvis gaat nu ook mee in een mallemolen van kijkcijfers, aandeelhouders en adverteerders. Ze moeten de verwachtingen blijven inlossen, net zoals Pixar het zich moeilijk kan permitteren om een slechte film te maken. Want ook zij blijven na hun commerciële samensmelting met Disney knap werk leveren.

Eén ding is zeker, aan de Reyers- en de Medialaan zullen ze aardig uit hun pijp mogen komen. Benieuwd of zij ook hernieuwde creativiteit aan de dag zullen leggen, want met Amerikaanse of Britse geconverseerde programma's (So You Think You Can Dance, Belgium's Got Talent, De Meesterbakker) rijden ze zich vroeg of laat vast. De nieuwe concurrentiestrijd kan met wat geluk zelfs de doodsteek zijn voor afstompende, gemakkelijke of goedkope televisie.

Het worden bijzonder boeiende tijden voor de televisiekijker, zoveel is zeker.

(Foto's SBS)

Ondergronds park

Urban recycling, het is een term die we hopelijk de komende jaren vaker zullen horen. In 1999 zorgden twee New Yorkers voor een innovatief en ronduit schitterend plan. Ze wilden de verlaten en ongebruikte spoorweglijn die door hun wijk liep, omtoveren tot een stadspark. Tien jaar later werd het eerste deel van het park in de lucht geopend. Vorig jaar werd een tweede deel toegevoegd en de plannen voor een derde deel worden klaargestoomd. The High Line Park bleek niet alleen een toeristisch schot in de roos, maar het zorgde ook voor een boost in nieuwe woningen rond de spoorlijn, die de desolate wijk een trendy look gaf. Zo werden nieuwe handelaars en jonge gezinnen aangetrokken, waardoor de buurt letterlijk en figuurlijk nieuw leven werd ingeblazen.

Die plannen inspireerden vorig jaar twee ontwerpers voor een gelijkaardig project, dat Delancey Underground werd gedoopt. In de volksmond wordt ook de naam The Low Line Park gebruikt. Onder Delancey Street in de Lower East Side is een ruimte van zes meter hoog, dat drie straten ver reikt. Tot 1948 was die ruimte gebruikt als een soort ondergrondse afrit voor Brooklyn. Sindsdien staat de ruimte leeg. De ontwerpers willen die plek nu omvormen tot een ondergronds park, compleet met bomen, gras en bloemen. Daarbij willen ze zoveel mogelijk natuurlijk licht gebruiken, maar ook gebruik maken van artificieel licht, vooral ’s nachts. Dat natuurlijk licht willen ze binnenbrengen via de zogeheten fiber optics. Voor de leken onder ons: dat is een transparante draad, niet dikker dan een haartje, dat licht (en in de moderne industrie vooral data) kan transporteren.

Momenteel is de groep volop bezig met exposities te geven om zo het nodige geld te verzamelen. Het gebied is nu nog eigendom van de transportsector, dat best wel een graantje wil meepikken van dit innovatieve plan. Met het project willen de ontwerpers niet alleen experimenteren met blits en haalbaar design, maar ook met groene verlichting. Ze hopen met hun redefiniëring van ruimte ook anderen op hun beurt te inspireren. Knap werk. Check ook hun website (waar de zotten onder ons een donatie kunnen doen): http://delanceyunderground.org/

Box Office Bomb

Het ziet er niet naar uit dat Disney nog films zal maken die gerelateerd zijn aan de planeet Mars. Vorig jaar flopte de animatieprent Mars Needs Moms en nu kijken ze aan tegen een verlies van 200 miljoen (!) dollar met John Carter. Nochtans was de film –een visueel spektakel waar een verbannen mens middenin een oorlog belandt op Mars en zich ontpopt tot held- bijzonder gehypet de afgelopen weken en maanden. Onofficiële cijfers als 700 miljoen dollar (productie én marketing) worden kwistig rondgestrooid op het web, maar Disney gaf alvast toe dat ze een verlies van 200 miljoen incalculeerden, alhoewel de prent nu nog in de zalen speelt. In de VS zelf raakte de prent moeilijk van de grond, elders in de wereld lukte dat al iets beter. Of het nu ligt aan een verkeerde marketingaanpak, de onbekende hoofdrolspeler of het lauwe verhaal, feit is dat het verlies diep snijdt in het vel van Disney. John Carter wordt zo opgenomen in het pijnlijke lijstje van de grootste flops in de filmgeschiedenis en kan er zelfs de leiding nemen. Disney kan enkel maar hopen dat The Avengers en Brave het extra goed doen deze zomer. Enfin: het lijstje*!

1. Cutthroat Island (1995)
Deze piratenfilm met Geena Davis zorgde voor een verlies van 147 miljoen. Het genre leek gedoemd tot –jawel- Disney de franchise van Pirates of the Caribbean in het leven riep.

2. The Alamo (2004)
De flauwe cowboyremake met Billy Bob Thornton ging roemloos ten onder toen die in de bioscoop uitkwam met The Passion of the Christ en tekende voor een verlies van 146 miljoen.

3. The Adventures of Pluto Nash (2002)
Afgrijselijk spacevehikel waarin Eddie Murphy ten onder ging met al even afschuwelijke special effects. Een verlies van 145 miljoen dollar.

4. Sahara (2005)
Deze avonturenfilm met Matthew McConaughey en Pénelope Cruz deed het niet slecht, maar de productiekosten (241 miljoen) waren te hoog. Een verlies van 144 miljoen dollar.

5. Mars Needs Moms (2011)
Animatiefilm van Disney waarbij een slechte marketingcampagne het bedrijf opzadelde met een verlies van 140 miljoen dollar.

6. The 13th Warrior (1999)
Deze historische film over Arabieren met Antonia Banderas kon weinig mensen bekoren en verloor daardoor 137 miljoen.

7. Town & Country (2001)
Een laatste doodsreutel van acteurs die fin de carrière waren zoals Warren Beatty, Diane Keaton, Goldie Hawn, Andie MacDowell en Charlton Heston. Verlies: 124 miljoen.

8. Speed Racer (2008)
Gehypete film van de Wachowski-broers (The Matrix) die uiteindelijk meer kitsch dan kunst bleek te zijn en een verlies opleverde van 114 miljoen dollar.

9. Heaven’s Gate (1980)
Western met Kris Kristofferson en Jeff Bridges, die door de moeilijke productie en slechte publiciteit amper een tiende van het budget opbracht. Verlies: 114 miljoen.

10. Stealth (2005)
Een film over drie piloten die een automatisch vliegtuig moeten tegenhouden met Jessica Biel en Jamie Foxx bleek een goedkope rip-off van Top Gun. Verlies: 111 miljoen.

Valt net buiten de top tien: Green Lantern uit 2011 (waarvan het productiebudget voor de special effects de spuigaten uitliep) met een verlies van 108 miljoen tot gevolg.


* bovenstaande cijfergegevens werden gekoppeld aan de inflatie (zoals de prijs van een ticket).

Remake: Robocop

In tegenstelling tot Alex J. Murphy worden we wél ouder, en verdomd snel ook. Al 25 jaar oud is de film RoboCop. Ik herinner het me nog levendig, de video die we hadden gehuurd in de kerstvakantie. Eén van de eerste actiefilms die ik zag en ik was niet minder dan dik onder de indruk dan het donkere en ietwat deprimerende toekomstbeeld in het begin van de film. Vandaag lijkt de prent hopeloos gedateerd, maar het concept was geweldig: een dodelijk gewonde politieagent krijgt het lichaam van een cyborg aangemeten in een proefproject om de misdaad te bestrijden, maar RoboCop krijgt als machine steeds meer herinneringen door van de politieagent inside him. RoboCop genoot al snel van een cultstatus en kreeg twee sequels en een geflopte animatieserie. Peter Weller, die RoboCop vertolkte in de eerste twee films, werd in één klap wereldberoemd, maar een grote carrière was er niet weggelegd voor hem. Hij maakte nog regelmatig films die nooit van de grond raakten en speelde wel nog een seizoen lang een vaste rol in 24 én Dexter. Voor de Nederlandse regisseur Paul Verhoeven was het wel een schot in de roos. Hij regisseerde nog met succes Total Recall en Basic Instinct, maar verloor dan weer zijn krediet met films als Showgirls, Starship Troopers en Hollow Man.

Dergelijke klassiekers springen steeds meer in het oog van filmbonzen. Niet alleen worden er remakes à la Footloose uitgebracht, maar zijn er ook plannen voor remakes van films als Scarface én komen er zelfs sequels uit als Top Gun 2. Enfin, het kon niet lang duren vooraleer RoboCop in de picture sprong. Sony Pictures heeft nu een deal gesloten met MGM Studios voor een remake. Voorlopig raakte nog maar weinig bekend, maar er werd wel al een regisseur gevonden, namelijk José Padilha, de Braziliaanse regisseur die de bekroonde film Tropa de Elite maakte.
Meer nog, er werd zelfs al een hoofdrolspeler gevonden, namelijk Joel Kinnaman. De Zweed draait in Scandinavië al een kleine tien jaar mee en raakte dankzij zijn roots ook bekend in Hollywood door op te draven in de -oh ironie- remake The Girl with the Dragon Tattoo en de populaire Amerikaanse versie van de serie The Killing, twee succesvolle Scandinavische remakes. Recent dook Kinnaman ook op in The Darkest Hour en is hij momenteel te zien naast Ryan Reynolds en Denzel Washington in Safe House. Ik ben benieuwd of hij de film en/of de franchise nieuw leven kan inblazen... De film zou volgend jaar in de bioscoop te zien zijn.

Teevee: Touch

Een tv-show uit de grond stampen kost handenvol geld, niet in het minst de productie, maar ook de marketing ervan. Daarom is het in deze crisistijden bijna een noodzaak om het slim aan boord te leggen. Televisiestudio Fox besloot dan ook een opmerkelijke strategie toe te passen voor Touch, een splinternieuw programma waarvoor ze hun topgoudhaantje van het afgelopen decennium konden strikken, Kiefer Sutherland. De pilootaflevering werd uitgezonden bijna anderhalve maand voordat het effectieve seizoen van start gaat. Ook bij Glee werd een gelijkaardige preview op poten gezet, waarbij er ondanks teleurstellende cijfers toch een heuze buzz ontstond, zodat het eerste seizoen van meet af aan toch een geweldig schot in de roos werd.

In Touch speelt Sutherland de getormenteerde weduwnaar Martin Bohm, wiens vrouw omkwam op 9/11. Hun zoon Jake is elf jaar en heeft nog nooit een woord gesproken. Niet alleen leeft hij compleet in zijn eigen wereld, maar staat hij het niet eens toe dat zijn vader hem ook maar aanraakt met één vinger. Hij is echter geobsedeerd door cijfers, patronen en wiskunde. Bohm begrijpt er geen snars van, maar op een dag zorgen enkele wereldwijde gebeurtenissen ervoor dat hij toch een soort connectie maakt met de jongen. Maar algauw ontdekt Bohm dat het niet zomaar cijfers zijn, maar een onderdeel van een alles voorzienend natuurfenomeen dat zijn leven compleet overhoop gooit.

Fox schakelde voor Touch regisseur Tim Kring in die met Heroes geweldig kon inspelen op oorzakelijk verband. Met Touch schakelt hij een versnelling hoger en dat resulteert in een al bij al briljante pilot, dat voor één keer bulkt van knappe plotlijnen en cijferfetisjisten een dikke smile zal opleveren. Geen idee of de reeks, die overigens begint in maart en voorlopig slechts drie afleveringen telt, ook binnenkort bij ons te zien zal zijn, maar het is in elk geval de moeite om mee te pikken.

Stilte (2)

Ik ben gelovig, maar voel me niet verbonden aan een religie, rituelen of boude uitspraken. Ik bengel ergens tussen een God, karma en een structuur in het universum, hoe onnozel het ook moge klinken. Dat gaat vaak gepaard met heel veel logisch denken en die logica duurt wel vaker een tijdje vooraleer ze duidelijk wordt. Maar vandaag zie ik die niet. En wat vreemder is: het enige wat ik voel is schaamte.

Ik geneer me omdat hij een talent had om te schrijven, een soort schwung waarbij hij altijd de juiste vragen leek te stellen in een interview dat als het ware op een blad werd gegoten. Ik geneer me omdat hij er niet moeilijk van deed. Omdat hij geen stukken al eens durfde uit te stellen of te zuchten als hij er eens een pak achter de kiezen moest zien te krijgen.
Ik geneer me omdat hij niet te lui was om uit zijn zetel te komen voor alweer een feestje, zelf vrienden opbelde en daarbij werkelijk met iedereen een pint kon drinken.
Ik geneer me omdat hij niet te lui was om zijn overgewicht aan te pakken, gezonder te gaan eten en na een zware avond of feestdag een kilometer of acht door de straten van ons dorp te lopen.
Ik geneer me omdat hij zijn verbouwingen doorstond met de glimlach, stof at als ontbijt en niets hem te veel was in het huishouden. En weer zonder klagen.
Ik geneer me omdat hij toch zijn verantwoordelijkheden oppakte en voor een kind koos, zonder als een achteloze aap elke vijf voeten naar zijn bankrekening te kijken, maar zijn hart volgde.
Ik geneer me omdat hij elke nacht opstond voor een moeilijk slapende zoon, terwijl ik steen en been klaagde en zowat onnozel werd na enkele dagen gejank en geplas van een puppy.
Ik geneer me omdat je hem nooit teneergeslagen zag en altijd het positieve in alles en iedereen zag, al was dat niet altijd even vanzelfsprekend, zonder dat daarbij het sarcasme zijn humeur overnam.

Ik geneer me, omdat ik me afvraag waarom een mens als hij het niet verdient om verder te leven en ik wel. Niet dat ik mezelf noodzakelijk zo’n slecht mens vind, maar het doet me wel twijfelen aan zaken die ik twee dagen geleden nog zo vanzelfsprekend vond. Ik heb mensen gekend die gestorven zijn in een verkeersongeval, aan ziektes, kanker, ouderdom en zelfs eentje die gewurgd is. En hoewel hun dood altijd een geweldige impact hadden, kon je het ergens nog plaatsen of begrijpen in die logica die niet altijd even logisch is. Maar een goed mens met talent, een toekomst en een zoontje van twee jaar… dat kan er maar niet in.

Stilte

Geen nieuwjaarswensen, geen lachende gezichten. Enkel pijn, ongeloof en verschrikking van zij die het bericht nog niet hoorden. Deze week maken we een krant met alleen maar zwarte pagina’s. Alle woorden erop zijn alleen maar leeg en hol. We zijn geraakt in het hart van de redactie. Een slag in onze ribben, die ons op onze benen doet wankelen.

Wie er niet meer is, wordt meestal opgehemeld. In zijn geval is dat niet mogelijk. Het was nu eenmaal een crème van een kerel. Hij was bijzonder getalenteerd en dat wisten we allemaal, van collega's tot lezers. Zijn teksten waren altijd de perfecte mix van genialiteit en eenvoud. Hij speelde ermee en schudde de vlotste woordspelingen uit zijn mouw. Een tekst van hem ging niet vervelen. Een moment met hem ook niet. Hij was een feestbeest pur sang en in het dorp waar wij wonen, was er niemand die hem niét kende. Feestjes en Michael, dat ging gewoon geweldig goed samen. Maar hij was ook een familieman en omringde zich graag met vrienden en mensen die hij graag had. Dat was duidelijk op zijn trouwfeest. Dingen die ze allebei lekker vonden, muziek die ze allebei graag hoorden en kleren waarin ze zich gemakkelijk voelden. Geen poespas of grote woorden. Genialiteit en eenvoud. Alweer.

Klagen deed hij zelden. Slapeloze nachten door zijn zoontje, helse verbouwingen en ondertussen maandenlang inspringen voor een zieke collega. Hij verloor er zijn glimlach niet om. Meer nog. Zijn grijns kent iedereen. Ik steek niet weg dat ik naar hem opkeek. Als ze allemaal waren zoals hem, dan kwam ik gratis werken. Dat méénde ik. Ik heb het hem zelf ooit nog gezegd. En daar ben ik -nuja- blij om.

Het nieuws is ingeslagen als een bom. Niemand durft te denken aan zijn vrouw of zijn zoontje. Volgende maand moet hij twee kaarsjes uitblazen. Alleen. Geen toeters of bellen. Geen papa op zijn feestje. De plek in de zetel blijft voor altijd onaangeroerd. De stilte in huis zal oorverdovend worden. Feestjes in het dorp krijgen een wrange nasmaak. Op momenten als nu zijn er geen zekerheden en is alles relatief. Hoe begint een mens aan zo'n rouwproces? Ik heb geen idee. Een mens kan alleen maar hulpeloos toekijken. Het is te vroeg om dankbaar te zijn om zoveel genialiteit en eenvoud. En toch...