Teevee: Touch

Een tv-show uit de grond stampen kost handenvol geld, niet in het minst de productie, maar ook de marketing ervan. Daarom is het in deze crisistijden bijna een noodzaak om het slim aan boord te leggen. Televisiestudio Fox besloot dan ook een opmerkelijke strategie toe te passen voor Touch, een splinternieuw programma waarvoor ze hun topgoudhaantje van het afgelopen decennium konden strikken, Kiefer Sutherland. De pilootaflevering werd uitgezonden bijna anderhalve maand voordat het effectieve seizoen van start gaat. Ook bij Glee werd een gelijkaardige preview op poten gezet, waarbij er ondanks teleurstellende cijfers toch een heuze buzz ontstond, zodat het eerste seizoen van meet af aan toch een geweldig schot in de roos werd.

In Touch speelt Sutherland de getormenteerde weduwnaar Martin Bohm, wiens vrouw omkwam op 9/11. Hun zoon Jake is elf jaar en heeft nog nooit een woord gesproken. Niet alleen leeft hij compleet in zijn eigen wereld, maar staat hij het niet eens toe dat zijn vader hem ook maar aanraakt met één vinger. Hij is echter geobsedeerd door cijfers, patronen en wiskunde. Bohm begrijpt er geen snars van, maar op een dag zorgen enkele wereldwijde gebeurtenissen ervoor dat hij toch een soort connectie maakt met de jongen. Maar algauw ontdekt Bohm dat het niet zomaar cijfers zijn, maar een onderdeel van een alles voorzienend natuurfenomeen dat zijn leven compleet overhoop gooit.

Fox schakelde voor Touch regisseur Tim Kring in die met Heroes geweldig kon inspelen op oorzakelijk verband. Met Touch schakelt hij een versnelling hoger en dat resulteert in een al bij al briljante pilot, dat voor één keer bulkt van knappe plotlijnen en cijferfetisjisten een dikke smile zal opleveren. Geen idee of de reeks, die overigens begint in maart en voorlopig slechts drie afleveringen telt, ook binnenkort bij ons te zien zal zijn, maar het is in elk geval de moeite om mee te pikken.

Stilte (2)

Ik ben gelovig, maar voel me niet verbonden aan een religie, rituelen of boude uitspraken. Ik bengel ergens tussen een God, karma en een structuur in het universum, hoe onnozel het ook moge klinken. Dat gaat vaak gepaard met heel veel logisch denken en die logica duurt wel vaker een tijdje vooraleer ze duidelijk wordt. Maar vandaag zie ik die niet. En wat vreemder is: het enige wat ik voel is schaamte.

Ik geneer me omdat hij een talent had om te schrijven, een soort schwung waarbij hij altijd de juiste vragen leek te stellen in een interview dat als het ware op een blad werd gegoten. Ik geneer me omdat hij er niet moeilijk van deed. Omdat hij geen stukken al eens durfde uit te stellen of te zuchten als hij er eens een pak achter de kiezen moest zien te krijgen.
Ik geneer me omdat hij niet te lui was om uit zijn zetel te komen voor alweer een feestje, zelf vrienden opbelde en daarbij werkelijk met iedereen een pint kon drinken.
Ik geneer me omdat hij niet te lui was om zijn overgewicht aan te pakken, gezonder te gaan eten en na een zware avond of feestdag een kilometer of acht door de straten van ons dorp te lopen.
Ik geneer me omdat hij zijn verbouwingen doorstond met de glimlach, stof at als ontbijt en niets hem te veel was in het huishouden. En weer zonder klagen.
Ik geneer me omdat hij toch zijn verantwoordelijkheden oppakte en voor een kind koos, zonder als een achteloze aap elke vijf voeten naar zijn bankrekening te kijken, maar zijn hart volgde.
Ik geneer me omdat hij elke nacht opstond voor een moeilijk slapende zoon, terwijl ik steen en been klaagde en zowat onnozel werd na enkele dagen gejank en geplas van een puppy.
Ik geneer me omdat je hem nooit teneergeslagen zag en altijd het positieve in alles en iedereen zag, al was dat niet altijd even vanzelfsprekend, zonder dat daarbij het sarcasme zijn humeur overnam.

Ik geneer me, omdat ik me afvraag waarom een mens als hij het niet verdient om verder te leven en ik wel. Niet dat ik mezelf noodzakelijk zo’n slecht mens vind, maar het doet me wel twijfelen aan zaken die ik twee dagen geleden nog zo vanzelfsprekend vond. Ik heb mensen gekend die gestorven zijn in een verkeersongeval, aan ziektes, kanker, ouderdom en zelfs eentje die gewurgd is. En hoewel hun dood altijd een geweldige impact hadden, kon je het ergens nog plaatsen of begrijpen in die logica die niet altijd even logisch is. Maar een goed mens met talent, een toekomst en een zoontje van twee jaar… dat kan er maar niet in.

Stilte

Geen nieuwjaarswensen, geen lachende gezichten. Enkel pijn, ongeloof en verschrikking van zij die het bericht nog niet hoorden. Deze week maken we een krant met alleen maar zwarte pagina’s. Alle woorden erop zijn alleen maar leeg en hol. We zijn geraakt in het hart van de redactie. Een slag in onze ribben, die ons op onze benen doet wankelen.

Wie er niet meer is, wordt meestal opgehemeld. In zijn geval is dat niet mogelijk. Het was nu eenmaal een crème van een kerel. Hij was bijzonder getalenteerd en dat wisten we allemaal, van collega's tot lezers. Zijn teksten waren altijd de perfecte mix van genialiteit en eenvoud. Hij speelde ermee en schudde de vlotste woordspelingen uit zijn mouw. Een tekst van hem ging niet vervelen. Een moment met hem ook niet. Hij was een feestbeest pur sang en in het dorp waar wij wonen, was er niemand die hem niét kende. Feestjes en Michael, dat ging gewoon geweldig goed samen. Maar hij was ook een familieman en omringde zich graag met vrienden en mensen die hij graag had. Dat was duidelijk op zijn trouwfeest. Dingen die ze allebei lekker vonden, muziek die ze allebei graag hoorden en kleren waarin ze zich gemakkelijk voelden. Geen poespas of grote woorden. Genialiteit en eenvoud. Alweer.

Klagen deed hij zelden. Slapeloze nachten door zijn zoontje, helse verbouwingen en ondertussen maandenlang inspringen voor een zieke collega. Hij verloor er zijn glimlach niet om. Meer nog. Zijn grijns kent iedereen. Ik steek niet weg dat ik naar hem opkeek. Als ze allemaal waren zoals hem, dan kwam ik gratis werken. Dat méénde ik. Ik heb het hem zelf ooit nog gezegd. En daar ben ik -nuja- blij om.

Het nieuws is ingeslagen als een bom. Niemand durft te denken aan zijn vrouw of zijn zoontje. Volgende maand moet hij twee kaarsjes uitblazen. Alleen. Geen toeters of bellen. Geen papa op zijn feestje. De plek in de zetel blijft voor altijd onaangeroerd. De stilte in huis zal oorverdovend worden. Feestjes in het dorp krijgen een wrange nasmaak. Op momenten als nu zijn er geen zekerheden en is alles relatief. Hoe begint een mens aan zo'n rouwproces? Ik heb geen idee. Een mens kan alleen maar hulpeloos toekijken. Het is te vroeg om dankbaar te zijn om zoveel genialiteit en eenvoud. En toch...

Begin

In een roes van amper een handvol uurtjes slapen, aangevuld met twee aperitiefbezoeken, een middagmaal, ijstaart, gewone taart, koffie en dan nog een sessie verse wafels, slaat de vermoeidheid toe. Het laatste blok hout smeult na in de open haard, de desserts raken stilaan verteerd. 't Zijn vreemde dagen, denk ik dan. Wat vieren we nu eigenlijk? Een nieuw jaar, een nieuw cijfer op de kalender? Wat als we elke maand zo'n feestje zouden houden als de maand om is, met aftellen en al. Zouden we dat allemaal doen?

Voor avonden als gisteren... met plezier. Daar kunnen geen nietszeggende boodschappen op kerstkaartjes of standaard wensen via sms, mail of Facebook aan tippen.

Ik heb geen voornemens voor dit jaar. Ik zou er wel kunnen maken, al zou ik de moed al kwijt raken als ik denk wat er beter kan. Aan mezelf dan met wat meer lef, geduld en reltiveringsvermogen, want elke week wordt duidelijk hoe veel geluk we hebben. Met zo'n familie, met zo'n straffe broers of heerlijke vrienden. 't Feit dat -laat ons eerlijk zijn- we geen boterham minder eten ondanks de crisis is nog een grotere cadeau de dag van vandaag. 't Feit dat we gezond zijn. 't Feit dat we kunnen sparen, al zullen we nooit rijk worden. 

Ik hoop voor mezelf dat ik dit jaar mij niet druk (of toch minder) maak in first-world-problems en dat ik elke dag mag wakker worden met het gevoel dat je met een lege portefeuille toch de rijkste mens ter wereld kan zijn. And yes, daar is geen letter van geloven.

Ongewoontes

Deze blogmadam placeerde een tijdje geleden persoonlijke vreemde gewoontes, waarbij een ander mens waarschijnlijk zijn wenkbrauwen eens bij fronst. Maar –of we het nu willen toegeven of niet- we hebben allemaal wel een vijs los. Of vijf, zoals bij mij. Here goes.

1. Ik ben sinds kort weer compleet into Lego. En ik ben 28, begot! De regenachtige zomer bracht heel wat childhood memories naar boven, waardoor ik in een zotte vlaag een doos met lego kocht. En daarna er zo verknocht aan geraakte, dat ik er kocht via Amazon, waardoor ik zo blij als een kind vliegtuigen, boten en huisjes volgens de plannetjes in elkaar bokste. Waarna ik ze ongetwijfeld weer zal afbreken en dan compleet joelend eigen creaties in elkaar zal boksen. Als de mijne mij niet zou tegenhouden, ik kocht de halve speelgoedwinkel leeg. Die wenkbrauw mag weer naar beneden, dank u.

2. Echt bijgelovig kan je me niet noemen, maar ik heb wel op zekere hoogte (haha…) enkele rituelen waar ik niet graag van af stap. Eéntje daarvan, doe ik steevast als ik op het vliegtuig stap. Om de één of andere reden moet ik met mijn linkerhand het vliegtuig aanraken als ik er op stap. Een domme gewoonte, die ik doe om me op een bizarre manier van te verzekeren dat alles vlot zal verlopen. Eén keer heb ik het met mijn rechterhand geforceerd en dat bleek de flight from hell, toen we verzeild raakten in een geweldig onweer midden de Atlantische Oceaan, met luchtzakken à volonté als gevolg, waarna de airhostessen iedereen aanmaanden te blijven zitten. Dik tegen de zin van een groep orthodoxe Joden, die constant op en af rondliepen én een ruziemakende passagier, die net niet gearresteerd werd.

3. Ik heb nochtans geen vliegangst, dank u wel. Maar wel hoogtevrees. ’t Is te zeggen: als kind had ik al schrik van grote hoogtes, maar de laatste jaren heb ik geleerd dat het eigenlijk angst om te vallen is, jawel. Zet mij ergens op grote hoogte, maar een afscherming tot aan mijn borst en ik heb gene schrik. Maar lager dan dat… ho maar. De gedachte dat ik ergens in een afgrond kan vallen… gruwel. Het is zelfs zo erg gesteld dat ik in de bioscoop geen scène kan zien waarbij iemand van een dak afspringt, of ik moet absoluut wegkijken. Hell, ik word zelfs écht niet goed van de gedachte alleen al. Foto’s van afgronden zijn ook al goed voor een halve paniekaanval.

4. Vreemd genoeg heb ik dan weer helemaal geen schrik van het einde van de wereld. Pardon? Ik droom regelmatig dat ik opeens middenin een halve apocalyps beland, waarbij de beste dromen die van tsunami’s zijn. Vluchten in een appartement, waar het water aan een hels tempo stijgt of tegen het gebouw dreunt… ik leef onbewust helemaal op in mijn slaap. Zoveel zelfs dat ik met een geweldig aanvoelende en spannende adrenalinestoot wakker wordt.

5. En met het risico dat ze me nu helemaal in ’t zothuis steken… Muziek ontspant altijd, maar in echt stressvolle tijden, zoals de examens vroeger, raak ik echt ontspannen en rustig van een vergeten Thunderdome-cd. Niet dat ik een gabber was of vandaag regelmatig naar hardcore luister, maar op een bizarre manier word ik daar helemaal rustig van. En na een luisterbeurt of twee in de auto kan ik er weer zes maanden tegen.

't Ergste vanal is dat ik nog een tweetal zo'n lijstjes zou kunnen maken, maar we doen het de mensheid maar niet aan, zekerst?

Aanrader: Terra Nova

Het nieuwe tv-seizoen is op gang geschoten in de VS. Interessante nieuwkomer is daarbij Terra Nova, een nieuwe sci-fi-reeks van producer Steven Spielberg. De reeks werd een tijdlang online gehypet, maar een grote marketingcampagne bleef uit nadat Falling Skies flopte. Falling Skies draaide rond een groep mensen die de invasie van buitenaardse wezens probeert te overleven in een postapocalyptische wereld. De reeks met Noah Wyle in de hoofdrol bleek niet sterk genoeg en te oppervlakkig om veel kijkcijfers te lokken. Critici en tv-kijkers zijn dan wél weer tevreden met Terra Nova, dankzij de originele plot en de diepgang van de personages.

Terra Nova speelt zich af in 2149, een tijd waar we het milieu finaal om zeep helpen geholpen. Er groeit geen beplanting meer en de luchtkwaliteit is ronduit gevaarlijk. Om de overpopulatie tegen te gaan, mag je volgens de wet niet meer dan twee kinderen op de wereld zetten. Het tij lijkt te keren als wetenschappers een gat in het tijdsstelsel ontdekken, waardoor ze 85 miljoen jaar terug in de tijd kunnen reizen naar een onbezoedelde en onbewoonde aarde. Het gaat echter om een alternatieve tijdslijn, waardoor er geen gevaar is om de evolutie van de aarde of de mens in gevaar te brengen. Eenmaal je er bent, kan je ook niet terug.

In de pilootaflevering leren we de familie Shannon kennen. Vader Jim is een politieagent die achter de tralies belandt als blijkt dat zijn gezin drie kinderen heeft. Zijn vrouw, een belangrijke arts en wetenschapper, krijgt de kans om de overstap naar Terra Nova te maken. Samen smeden ze een illegaal plan om toch als volledig gezin de overstap te kunnen maken. Eenmaal dat gelukt is, komen ze terecht in een uitgebreid dorp in het midden van de jungle, waar dinosaurussen en andere prehistorische dieren de plak zwaaien. Aan het hoofd van het dorp staat Commander Taylor, een soort generaal, die de vrede moet bewaren in het dorp, de gevaren van buitenaf moet zien af te weren én af te rekenen heeft met de mysterieuze Sixers, een groep die zich afgescheiden heeft en het bewind wil overnemen. Vader Jim krijgt de kans om geen afvallige meer te zijn en moet direct alles op alles zetten als zijn zoon met een groep jonge mensen in de problemen raakt outside the fences.

De pilot van anderhalf uur kostte door de moeilijke omstandigheden en het bouwen van 250 (!) sets bijna 20 miljoen dollar. De komende afleveringen kosten elk zo'n 4 miljoen dollar. Fox wil daarmee de leegte opvullen van Lost en bestelde zelfs meteen een compleet seizoen van 13 afleveringen. Erg duur, maar erg ambitieus dus. En het moet gezegd: het resultaat mag gezien zijn. Akkoord, de CGI van de dinosaurussen kan niet tippen aan die uit Jurassic Park, maar de makers leveren toch knap werk af. Een reeks met veel potentieel en mogelijkheden. Benieuwd of ze de standaard hoog kunnen houden... Bij ons zou de reeks te zien zijn op betaalzender BeTV, al programmeert VTM de reeks voor dit najaar.

Geen superbekend volk in de hoofdcast, met uitzondering van Jason O'Mare (die vader Jim Shannon speelt). Hij speelde enkele bijrolletjes in series als Band of Brothers, CSI: Miami, Criminal Minds, Men in Trees, Grey's Anatomy en Life on Mars. Stephen Lang is de bekendste kop. Hij speelde een gelijkaardige rol in zo'n omgeving als de wraakzuchtige kolonel in Avatar. Verder was hij ook te zien in Gettysburg, The Men Who Stare at Goats en Conan the Barbarian.

(D)Oh no!

't Is duidelijk crisis. En dat voelen ze zelfs bij vaste televisiewaarden als The Simpons. De zes stemacteurs - Dan Castellaneta, Julie Kavner, Yeardley Smith, Hank Azaria en Harry Shearer - weigeren een loonsvermindering van 45 procent. Als ze blijven weigeren, zou dat volgens televisienetwerk Fox wel eens het definitieve einde van The Simpsons kunnen betekenen. Fox rolt natuurlijk opnieuw met de spierballen. Enkele jaren geleden deden ze dat ook toen de stemacteurs opslag vroegen. Toen dreigde Fox om andere mensen in dienst te nemen met een gelijkaardige stem. Maar dat viel niet in goede aarde bij de grote fanbase en uiteindelijk zwichtte de zender. Het valt nu af te wachten of ze dat opnieuw zullen doen.

Want The Simpsons hebben na 23 jaar niet alleen aan creativiteit ingeboet, maar ook aan kijkcijfers. Fox beweert dat ze niet verder kunnen werken onder het huidige financiële model en hoopt naar eigen zeggen een akkoord te vinden met de voice cast. Volgens geruchten stelden die een loonsvermindering van 30 procent voor, maar dat zou volgens Fox niet genoeg zijn. Momenteel verdienen de stemacteurs 8 miljoen dollar voor nog geen half jaar werk. Ze hebben lange tijd een deel van de indrukwekkende merchandisingkoek opgeëist, maar dat werd steeds geweigerd. Vorige week werd het 23ste seizoen begonnen en kort na Nieuwjaar is er al de 500ste aflevering. Dat maakt van The Simpsons één van de langstlopende én succesvolste televisieseries ooit.

Momenteel zit ook Dexter in hetzelfde schuitje. Zijn contract loopt na dit seizoen af, maar de start van seizoen 6 brak in de States records. Showtime bood dan ook hoofdrolspeler Michael C. Hall 20 miljoen voor twee extra seizoenen, maar zijn vraagprijs is 24 miljoen... ook afwachten, dus.