Voor de kljin...

...die momenteel nog zijn laatste herexamens doorworstelt (en man... wat kan dat toch zo fokkin' frustrerend werken), die nog een dikke week moet wachten op zijn uitslag, die nu waarschijnlijk meer dingen aan zijn hoofd heeft voor de moment dan hij wil/liefheeft, het allemaal even vervloekt en vooral omdat zijn lichaam nu al snakt naar gezever, pinten, amusement en dik veel dommigheden, maar dat komt nog wel...Thumbs up, bitch, you're almost there!

Op stap met Maurice

Terwijl collega freaq ons Natascha zo'n toffe vindt, heb ik het wat meer voor Mauriusz O., de verre Poolse neef van ons allereigen Assibille O.

Nog maar een paar maanden geleden zag de minderjarige knaap een mooie MP3-speler worth killing for, of meneer gaat alweer regelmatig op stap. Met een begeleider weliswaar! Justitie wil natuurlijk niemand in het harnas jagen, wat dacht u wel? Bovendien is de jongen vooral geen vluchtrisico. Was hij toevallig niet op vakantie in Polen na de roofmoord? Ja toch?

Maar de jongen moet zich bekeerd hebben, want hij gedraagt zich nu voorbeeldig. Zo voorbeeldig dat zijn begeleiders hem al tien keer aangesproken hebben: 'Awel, Maurice, wa wilt ge vandaag eens doen, jongen? Uw familie bezoeken, een potje bowlen, gaan mountainbiken of een biosje meepikken? We kunnen ook eens naar de Rode Duivels gaan kijken als je wil... Wat denk je?'

'Gij lijkt mij nog een toffe pee,' moet de Maurice gedacht hebben. 'Waarom nog werken voor een prikje (sic) en eerlijk mijn brood verdienen? Ik zit hier lekker op kosten van de staat mijn zogezegde leven te verbeteren en heb hier alles wat ik nodig heb. Geen werk, elke dag eten en verse kleren en af en toe eens een uitstapje.'

Onze Maurice, dat is pas nen toffen. Nog geen 18 en zijn leven al slim bekeken. Een schoolvoorbeeld voor velen, er moesten er meer zijn!

Tussenstop

Kijk eens aan, we zijn zowat door het zwaarste heen. Mijn laatste artikels werden gisteren afgewerkt, onverwachte foto's werden nog snel aangevraagd en er was zowaar nog tijd voor een leuk interviewtje in een sfeercafé/restaurant in het Roeselaarse. Twee gratis kaartjes voor de Q-Party en ne briekee heeft het mij zowaar opgeleverd. Subtiele omkoping heten ze dat dan. Leuk meegenomen, maar een artikel gaat er door mij nooit anders uitzien. Het is ook niet zo dat ze ons een dvd-speler in onze handen stoppen, dusja... Enfin, ik begin het bos te zien en ik zie warempel al enkele weekendplannen. Zou er weer een partijtje squash vanaf kunnen? Ja toch?

Snel postje...

Datmorappeweekendisdateenbitjekalmerisvanwerkendakmiskiennognekjitijdebvonadecinema tegaanenmijnautoindegaragetedoeneterwijldakwokenkelepapiereninordebrengennograpeen paarinterviewtjesafwerkdakzoeenshetheleweekendgerustkanzijn... *spuug*

Café's en coiffeurs

Tussen het interviewen van een koppel dat 70 jaar getrouwd is en een interview af te nemen in een relaxatiecentrum dat mensen vier dagen lang alleen en zonder eten in bossen doet slapen, moest ik nog even tijd zien te vinden voor een ziekenbezoek met enkele collega's. Collega BaVaDa ging onverwacht mee met de auto en mocht meteen mijn puinhoop/vuilbakauto aanschouwen en kreeg er bovendien doodleuk nog het schijfje van Retro Arena bij. Enfin, tijdens het bezoek bij de zieke collega werd er wat gepraat over darmen, Tour de France en kloosterstraten. De gesprekken werden enigszins opgefleurd door zijn verrassend knappe dochter maar aangezien de man zijn levenlang in hetzelfde boerendorp als ik woont, was het best es boeiend om dezelfde mening over ons dorp te horen.

Ik woon namelijk in een dorp waar er bijzonder weinig te doen is. We hebben geen tankstation, rusthuis, supermarkt, appartementenblok, winkelstraat, bloemenwinkel of restaurant. Niks, nougatbollen, noppes. Met één slager, één bakker, twee kruidenierswinkeltjes, een elektrowinkel en een juwelier is de hele dorpskern uitgetekend. Het enige wat wel in overvloed hebben, zijn café's en coiffeurs. Toch is het hier best prettig wonen want de mensen laten je hier met rust en de buren knikken altijd vriendelijk goeiedag. Dus de volgende keer als u op het West-Vlaamse platteland vertoeft met de auto en u dacht iets gezien te hebben in het voorbijsnorren, dan bent u ons gepasseerd. Zwaai gerust de volgende keer...

Kerremesse

Een grote kermisganger ben ik niet. Als kind eende ik wel eens een visje, maar jaren later ontdekte ik mijn favoriete attractie: de ootoobokkers ofte botswagentjes in bebloed en geschaafd Nederlands. De laatste jaren van mijn kind-zijn zocht ik steevast ook het schietkraam op en in een zwak moment wel eens de muntautomaatjes in de oververlichte mini-gokpaleisjes.

Vandaag de dag vertoef ik nog zelden op een kermis en nog zeldener op een attractie. Geleerden en ramptoeristen mogen altijd eens geïntrigeerd komen kijken als ik nog eens op de botsautootjes kruip en mij ontpop tot de ultieme botsgrage etter die met één voet in de auto op slag tien jaar jonger wordt. U zit liever niet in een botsautootje met uw kindje of uw lief-in-wording als ik mij, volledig elektrisch geladen, op de baan begeef.

Vooral niet als ik een partner in crime ontdek en we u met twee botsautootjes in de flanken aanvallen. Als je er bovendien in slaagt om in 5 seconden met drie mede-etters/botsautootjes op de twee flanken én op het achterste van hetzelfde slachtoffertje te beuken, dán pas heb je waar voor je geld.
Tegenwoordig laat ik grote draaimolens en overdreven snelle toestellen -zoals deze op foto vanmiddag- aan mij voorbijgaan, maar iemand die me een plezier wil doen op de kermis, is altijd welkom met groene, gele en roze jetonnekes...

By the way...

God is a m*therf*cker... but I love him.

Tjoenieng

Ik geef toe: het was dik tegen mijn goesting om gisterenavond om 20u richting Roeselare te sjeezen om twee korte reacties te schooien op een tuningmeeting daar. In een reflex had ik mijn Ixusje meegenomen, wat wel vaker gebeurt de laatste tijd. Veel volk op de been en schitterend weer en zo was de tuningmeeting al geslaagd voor ze nauwelijks begonnen was. Wat stoere mannen voor een auto gekregen, een reactie of twee gevraagd en voor ik het wist zat het boeltje erop. Heb er daarna toch een drie kwartier rondgelopen, soms met mijn mond open van verbazing, dan weer met een flauwe glimlach door de bombastische kleuren en modellen.

Bonkende beats, stoere binken en flitsende auto's... alle clichés waren samengekomen en stonden hun auto's op te blinken als gekken. Toch moet het gezegd: ze waren allemaal bijzonder vriendelijk en heel gemoedelijk. "Je vindt hier geen krapuul, we zijn hier om te showen," klonk het.

Natuurlijk zag je hier en daar weer mensen die even uit de rand van de maatschappij kwamen gekropen om de uitstap van hun leven te maken, maar dat was nog een extra wenkbrauwfrons waard. Enfin, rond een uur of negen richting huis gecruist met -toevallig of niet - Real Retro House Classix in de player en twee fijne plaatjes laten draaien: Dave Kane met Zero Plus (DJ Wout mix) en DJ Philip met Too Deep. Ja, het was gezellig in mijn gepimpte 14-jarig karjot van een polo. *smile*

De RotZak

Ondergetekende woont al enkele jaren naast een café. Veel ben ik er nog niet binnengeweest. Mijn bezoekjes, die op één hand - bijna twee, te tellen zijn, zijn vaak van korte duur. Andere klanten die hier binnenkomen zijn de vaste stamgasten, bouwvakkers in hun pauze, coureuramateurs op zondagmorgen en de wekelijkse kaarters/duivenspelers. Enfin, we zien hier heel wat volk passeren en last hebben we nooit. Geen nachtlawaai, vechtpartijen of kots op het voetpad dus we zijn best tevreden. We wonen op de hoek van een straat en rechts van ons zit het café, links om de hoek onze voordeur.

Waar ik mij dan wél kan aan ergeren, zijn mensen die stomdronken achter het stuur kruipen na een avondje zuipen. Zoveel zijn het er niet, maar die van gisterenavond had het erg. De man strompelde richting onze voordeur maar stak de straat over en stond al waggelend te plassen op de oprit van onze overbuur. Er staat heel wat onkruid op de oprit en onze overbuur is niet de meest sociale typ die ik ken, maar dat ging er toch wel ver over. Bovendien kroop de man tien minuten later achter het stuur van zijn auto.

Na heel wat maoeuvres uit één simpele parkeerplaats reed hij stomdronken weg. Als mensen een onverantwoorde zak kennen die met een witte auto, nummerplaat DRZ 806, kennen, dan mogen ze hem persoonlijk een pandoering verkopen. De RotZak 806 kan met zijn dronken botten een kind van straat maaien of een zwaar verkeersongeluk veroorzaken. Vorig jaar werd ons vader nog bijna de dood ingejaagd door een vermoeide dronkaard die op zijn auto knalde.

Ik blijf het steeds zeggen, maar de volgende keer doe ik het... ik bel gewoon de politie en klaag de rotzak aan.

Bert @ wil-d mode

Fijn, mijn bezoekersaantal is weer gezakt tot zijn normale peil. Kan ik meteen even profiteren om te schrijven wat ik wil en niet om gasten op mijn blog te houden. Want komt u hier nog kijken? Leuk. Interesseert het u geen fluit meer? Ook leuk.
De commentaar van Bavada op een postje of twee terug is wat blijven hangen. Binnenkort ben ik al een jaar aan het werk en het is tijd dat ik een grondige evaluatie voor mezelf maak. Wat wil ik? Waarom wil ik het? En vooral... hoe wil ik het? We zien wel...

Leeggem

Mon chef komt doodleuk vertellen dat ik vanaf volgende week verantwoordelijk wordt voor de pagina's Ledegem in onze regionale krant. Questions die ik mezelf stel:
- Is mijn werk bij de huidige pagina's niet goed genoeg?
- Wat weet ik nu in godsnaam van Ledegem af?
- Krijg ik voortaan de redactierestjes?
- Hoe moet ik daar aan beginnen?
- Waarom nemen ze niemand die er wél iets van weet?
- Zal ik nog graag komen werken?
En tenslotte: waarom spreekt iedereen over tablojiet in plaats van tabloid en erger ik mij daar zo aan?

Zwart op wit

Toen ik het interview met een Senegalese moest uitschrijven, had ik er weer plezier in. Het interview verliep op zich best vlot en ik had materiaal te over, maar toch voelde ik me enigszins niet op mijn gemak. Vooral vragen rond haar afkomst en of ze geen problemen heeft met het rassenverschil vind ik hekele onderwerpen. Wat je niet weet, kan je niet begrijpen maar toch ben ik nooit op mijn gemak. Eerst en vooral omdat ik nog nooit echt tegen veel vreemden heb gepraat. De enige zwarte die ik ooit een handje geschud heb in mijn leven, kan ik op één hand tellen. Ja, meneer, op één hand. Dat LL Cool J en Morgan Freeman daar twee van zijn, is iets om op trots op te zijn, maar niet dat ik nog maar vijf keer echt tegen een andersgekleurde heb gepraat.

Net als gehandicapte mensen zijn het mensen als u en ik, maar ik ben nog nooit anders bekeken geworden omdat ik niet in een rolstoel ben of zwart ben. Ik kan mij nooit van het idee ontdoen dat die mensen mij aanzien als nog iemand die hen kan zwartmaken . Een Waal kan tegenwoordig al niet verdragen als je wijst op het feit dat zo weinig van hen Nederlands willen leren. Hoe spreek je er ook over? Niet zo lang geleden leerden we op school dat je een aantal termen niet mag gebruiken:
- Neger: Komt te racistisch over. Indiceert op de slavenperiode.
- Zwarte: We zeggen toch ook geen witte tegen u?
- Vreemde: Ze zijn vaak niet vreemder dan een ander?

Zelfde probleem bij een gehandicapte persoon. Dag meneer/mevrouw, wordt u vaak anders bekeken omdat u... euhm...minder..tjah...mindervalide bent? Er is een tijd geweest dat een bepaalde term de norm was terwijl die twee maanden later alweer verketterd werd:
- Ongelukkig: Indiceert te veel dat die mensen ongelukkig zouden zijn.
- Gebrekkige: Opnieuw te stigmatiserend, gasten. Dat kan niet hé.
- Zwakkeren: Ze zijn niet minder dan een ander.
- Kreupele: Die mensen kunnen vaak behoorlijk uit de voeten.
- Achterlijk: Dat is al even erg als mongool.
- Gehandicapt: Niet netjes. Op die manier krijgen ze een stempel opgekleefd.
- Mindervalide: Alweer 'minder' en alweer te veroordelend
- Andersvalide: Kan er wel weer mee door.
- Personen met een handicap: De handicap is vaak enkel maar een kenmerk/detail
- Personen met een beperking: Voorlopig de beste term vandaag de dag.

Mensen die 'anders' zijn ga je dus al snel onbewust met een stempel bekleven. Jammer dat hun relativeringsvermogen niet zo duidelijk is als hun huidskleur of hun handicap, excuseer: beperking. Ik zou alvast een pak meer op mijn gemak zijn.

Movie mania

De man die wekelijks de filmpagina invult in ons regionaal krantje, is vorige week ziek gevallen. Alsof het nog niet erg is dat een mens ziek wordt, moeten ze ook nog eens vallen. Enfin, de man is nog tot medio september out met allerlei hartproblemen. Moi, de goedheid zelve, stapt naar de hoofdredacteur met het edele voorstel om hem -voorlopig- uit de nood te helpen. Maandag een klein gesprekje gehad met el chef grande, want een aantal dingen moesten mij van het hart.

Onze krant biedt voornamelijk regionaal nieuws en veel ouwe besjes kopen dan ook met plezier ons weekmagazine om hun kleinzoon met zijn cactuscollectie of hun vriendinnen van petanqueclub De Lustige Smijters op foto te zien. De filmpagina is een leuk extraatje, dixit onze hoofdredacteur. Technisch heeft hij 100% gelijk, maar toch kan ik het niet nalaten om elke week een grimas te trekken als ik de filmpagina onder ogen krijg. De vaste filmman is een grote alternatieve filmliefhebber en bekijkt alle films - jaja, zelfs de Amerikaanse - in de Frans gedubte versies.

Daarna maakt hij recensies van films die zelfs in kleine duistere zaaltjes in Gent niet gespeeld worden. Het moet gezegd, elke week heeft hij oog voor de grote commerciële films ook, maar er klopt ergens iets niet. De zetel ziet er perfect normaal uit, maar het zit niet lekker.
Maar het ligt lang niet enkel aan de films die besproken worden. Zo is er slechts een halve pagina film en een halve pagina dvd beschikbaar. Dat is onmogelijk klein. Alsof dat nog niet erg genoeg was worden sommige films zo miniem teruggebracht dat ik er krampen van krijg. Zo werd Cars besproken in een tekstje van net geen 100 woordjes. Zonder foto, niets, nougatbollen. Een film, met zo'n grafisch hoge kwaliteit krijgt niet eens een leuke uitspringende foto. Een gemiste kans. Pirates of the Carribean II, pure popcorn, krijgt de cliché zwart/wit-foto van Johnny Depp op de vlucht voor inboorlingen. Geen plaats voor trivia, leuke details of een leuke filmverwijzing, laat staan een mooie grote gedetoureerde foto. U merkt het, ik kan nog een tijdje doorgaan.

Deze week mag ik de twee linkerkolommetjes invullen (twee keer 100 woordjes) terwijl het grote stuk uitbesteed wordt aan iemand van buitenaf die het best wel eens wil proberen. Wat de toekomst brengt, zien we wel. Wat blijkt nu? De tekst is helemaal niet slecht en dan heb ik het niet over de mijne want die is nog -weliswaar miniem- aangepast. Bovendien heeft de jongeman over enkele jaren de finale gehaald van de Nekkaprijs en is hij literair helemaal niet slecht begaafd. Maar waarom moet hij net mijn droompagina invullen? Alors, frustratie alom, al is het meer voor de vorm en het concept als om de inhoud. Binnenkort krijgen we doorlichting. Een goed moment om alle ideeën eens grondig voor te leggen...

Out of nothing at all

Ik vraag me af van wat ik deze avond zo welgezind ben geworden:
- Het ontspannen interview met een goedlachse vrouw.
- De film Wedding Singer op tv. Simpele film maar zo ongelooflijk grappig/schattig.
- Het feit dat ik de moed vond om nog een toerke te gaan lopen.
- De onverklaarbare gedachte dat ik me best gelukkig mag prijzen.
- De muziek op mijn autoradio en mp3-speler.

Voor Lientje: The beating of my heart is a drum and it's lost and it's looking for a rhythm like you... (Air Supply - Making Love Out of Nothing At All)

P.S. En neeje, dat is ekik nie!

Lost-rekken

Het is al geleden van 15 mei dat de laatste aflevering van Lost werd uitgezonden op VT4. Een behoorlijke poos, dus werd het tijd dat het tweede deel eraan kwam. Op maandag 4 september komt Lost er weer aan met een recap-special rond 20.20u, waarna er een aflevering wordt uitgezonden. Dikke zever, want iedere Lostfan heeft de finale al maandenlang gezien.

Voor het derde seizoen wordt het wachten tot 4 oktober. Dan wordt in de USA de eerste van het derde seizoen uitgezonden. Afspraak dus hier op 5 oktober voor de beoordeling van de eerste aflevering. Na de eerste zes wordt er geëindigd met een cliffhanger en wordt het weer wachten tot eind februari voor de rest in één ruk te zien. Wanneer de Vlaamse zenders weer zullen volgen, valt nog af te wachten. Those bastards better follow straight up...

Voor de serie-fanaten: de allerlaatste aflevering van het eerste seizoen van Prison Break staat op 't internet. Wat doet u hier nog?

Brood en spelen

Quoi? Alsof het nog niet genoeg was dat een brood neneurotachentig kost, slaan ze nu ook nog es de prijs van onze stuutjes op. Uw held aller tijden kan zich de tijd zelfs nog herinneren dat een mens nog een brood kocht met twee schamele stukjes van twintig frank. Wie binnenkort dus een droog sneetje wil, zal daarvoor twee stukjes van één euro moeten neertellen. Een schande that is!

Beste Clickx-nieuwsbrieflezerdoorklikker, het was tof om u eens hier te zien. U heeft enkele stukjes gelezen en besloten niet te blijven. Tis niks, geen probleem. Het is niet altijd even interessant hier, maar ik vind het hier best leuk. Allee, misschien tot de volgende!

De Plons

De minivoetbalploeg waarbij ik reservespeler nummer 3 ben, in te vallen nadat minstens drie spelers en twee reserves afvallen, heeft gisteren weer een schitterende match gespeeld. Sinds kort doe ik dan maar de press & promotion van het team en dat lukt ook aardig. Maar een topschutterslijst bijhouden als ze winnen met 19-0 is al wat minder makkelijk.

Enfin, de ploeg blijft nog steeds hun naam behouden in de Roeselaarse minivoetbalcompetitie, maar sinds kort hebben ze een nieuwe sponsor. Het wassalon dat vanaf deze week op de nieuwe truitjes prijkt heet De Plons. Sinds mijn recent vijveravontuur aan het begin van hun eerste tornooi, voel ik mij nu officieel de mascotte! Voortaan ziet u mij dus op de bank, enkel in zwembroek en duikbril...

Wiedamierebben!

Enigszins verwonderd zie ik dat mijn Webstats de hoogte inschieten. Niet veel later zie ik al den bozen doener. Na Duvelman ben ik het dankbare slachtoffer geworden van de Clickx newsletter. Hoer ende a! Enfin, het is toujours nice om te zien dat uw werk geapprecieerd wordt.

En waarom niet? *Klets* Tien redenen waarom uw morgen niét moet terugsurfen naar dit adres:

1. U bent niet geïnteresseerd in het leven van een kind van tien dat gevangen zit in dat van een 22-jarige en zich zorgen maakt als iemand van 40.

2. U bent niet benieuwd hoe ik als pas afgestudeerde student journalistiek terecht ben gekomen bij Justin Timberlake en LL Cool J.

3. U wil niet weten wat er gebeurt als er een schildpad bij ons terechtkomt.

4. U leest geen strips of kijkt geen series en wil dan ook geen top tien ontdekken op deze blog.

5. U houdt niet van cartoons en schiet niet graag in een lachsalvo uit op het werk.

6. U hebt een hekel aan een non-spoiler vooruitblik op de laatste aflevering van het tweede seizoen van Lost of het nieuwe seizoen van Prison Break.

7. U wil niets weten van zo'n 38 absurde verschillende soorten borsten.

8. U geeft geen reet om squashavonturen, een lauralynnfascinatie, laat staan een film- of concertverslag.

9. U vindt het relaas over dode eenden langs de weg of de moord op paaskuikens bij ons thuis niet zo bijster interessant.

10. U wil niet weten hoe ik onlangs in een vijver gezikkeld ben.

Interesseert het u wel? Kom gerust nog es terug. Kga ne pot kaffie staan ebn dan...

Prison Break - deel 2

Oh. My. God!
Aflevering 14 van Prison Break nog maar achter de kiezen sinds vorige week en daar staat al meteen de rest van het seizoen op dat internet hier! En tis volledig! En gratis! En overal te bekijken! En spannend! En goed gemaakt!

Daar gaat mijn slaap weer de komende dagen...

Media speelt het bikkelhard

De media en de showbizz: er hangt altijd een geurtje van propaganda errond. Drie voorbeelden:

- 26 mannen ontsnappen uit een Dendermondse gevangenis. Een heel aantal zijn nog op de vlucht. Enkele dagen nadat het nieuws bekend raakt, toont Kanaal Twee de trailer van Prison Break (vanaf september op de buis, ow yeah!).

- Een groepje zelfmoordterroristen smokkelt vanalles op een vliegtuig om er bommen mee te maken en een tweede nain eelevven van te maken. Niet veel later komt Snakes on a Plane met Samuel L. Jackson uit in de bioscoop. Hell, I don't fucking die. I'm the hero. You know what? Sequeeeeel! I didn't sign the sequelcontract, so I can negotiate my ass off! (quote uit de Daily show - lachen!)

- Weer wat dichter bij huis worden we om ons oren geslagen met de trailers van het nieuwste programma van Koen Wauters. Daarbij doet hij heel enthousiast mee met de spelers én -erg opvallend- zingt hij twee keer nen Vlaamschen Schlager om het publiek te entertainen. Could it be any more Ben Crabbé? Jawel hoor, vandaag een paginagrote reclame in de krant met als hoofditem: Bent u niet wat te oud om met Blokken te spelen? Subtiel zenne.

Lachen met het nieuws

Drie nieuwsfeiten die me een glimlach konden bezorgen vandaag:
- Birgit Van Mol, die tijdens het middagnieuws een behoorlijke krop in de keel krijgt tijdens het voorlezen van het Nieuws. De reportage van de begrafenis van VTM-stichter Guido Depraetere had zo'n impact dat ze het nieuws moest voorlezen terwijl ze haar tranen moest verbijten. Er kon bij mij evenwel een glimlach af, al was het maar omdat ik het zo vertederend vond.

- Yves Leterme, die Wallonië tegen zich in het harnas jaagt, door enkele boude uitspraken te doen. De zin is behoorlijk uit de context gerukt, zeker omdat Leterme zich enkel luidop afvroeg waarom zoveel Walen zo weinig Nederlands spreken. Vorig jaar nog trokken Eline en ik met de bus op reis en moesten we 4 films (heen- en terugreis) bekijken in het Frans. Toen ik om uitleg ging vragen, kreeg ik te horen dat de reisleidster het niet wilde riskeren om het te veranderen. Er waren namelijk 2 (!) Walen aan boord van de Vlaamse dubbeldekker en uit het verleden is telkens gebleken dat ze serieuse problemen kreeg door zo'n situaties. Taxi 3 bekijken vond ik best aangenaam, maar een western met Clint Eastwood én een actiefilm met Bruce Willis n'est pas très tof in 't Frans. Dat Di Rupo zich in zijn kruis getast voelt door Leterme's uitspraak, zal wel niet zo erg zijn. Monsieur Strekske wordt waarschijnlijk wel vaker in het kruis getast...

- De zak die vorige week toch op het vliegtuig stapte nadat zijn kind niet op het vliegtuig mocht richting Egypte, is bij zijn aankomst gearresteerd. Het kind had vorige week zijn paspoort niet bij en mocht niet op het vliegtuig. Zijn papa en diens vriendin wél en dus stapten ze zonder verpinken op het vliegtuig. Het manneke is daar de ganse dag blijven staan tot de stewardessen hem opmerkten en zijn grootouders belden. Derde nieuwsglimlach van de dag en ongetwijfeld niet de laatste. Apenland waarin we dan ook leven...

Klungel nr. 1 - de gevolgen

"Het is weer pompoentjestijd," repliceerde Prins Laurent vorige maand op het feit dat hij niet zou rondkomen met zijn jaarlijks inkomen. Ewel, die periode lijkt nog niet afgelopen te zijn, want mijn gestuntel van vorig weekend lijkt nu zelfs de (weliswaar regionale) pers te halen. Zo'n groot nieuws is het nu meteen niet, maar enkele collega's (lees: Bart Vandamme) zagen er wel de kans in om mij eens leuk te kakken te zetten. Ongelijk kan ik ze helemaal niet geven, want waren ze erbij geweest, dan hadden ze pas gemerkt hoe straf ik stonk. Enfin, hiernaast ziet u het stukje dat deze week verscheen in de Weekbode.

Maar alsof dat nog niet genoeg was, sla ik gisteren De Streekkrant (een oplage van 50.000 exemplaren, nondepietjes) open en zie ik een gelijkaardige rubriek, met hetzelfde verhaal en dezelfde insinuering van de streekbierenavond.

Voor ik het weet, word ik de komende dagen op straat tegengehouden: ziejgiedienvandeweekbodediedoarindievivverisgesukkeld?. Man, man, man... Laster, zeg ik u! Laster!

Moptje

Om te leren relativeren wat er allemaal gebeurd is vandaag op het werk. Hell, I don't even care if they're pissed. Humor will save us all. Hier komt ie dan:

Wat moet je doen als iemand een epilepsie-aanval krijgt in bad?
- Je vuile was erbij gooien.

Total epileps of the heart

Dit was me het fokkin' dagje wel... Vanmiddag kreeg een collega van ons een toeval en het was geen gelukkig. De jongeman kreeg een epilepsie-aanval en een behoorlijk serieuze ook. Ik vreesde eerst voor het ergste aangezien hij naar zijn hartstreek greep maar ik had al snel door dat het om epilepsie ging. Ik schrok me een bult en dan niet alleen door zijn gebrul, gesnurk en gestuiptrek, maar ook door de paniek die over sommigen heerstte. De man was nauwelijks buiten de redactie gebracht of nummer 2 ging tegen de vloer van emotie. Weliswaar wat minder luidruchtig, maar toch opnieuw het schrikken waard. Ik heb een kwartier rondgelopen met niets anders dan gedachten van: 'Wat als ik nu in elkaar stuik?', 'Dit kan ook ik zijn'.

Enfin, een soort van mini-paniekaanval overviel me en toen ik voor mijn pc zat, begon het opeens te draaien. Een collega was zo vriendelijk om even mee naar buiten te gaan, waar het al beter ging, maar mijn hart nog steeds wild in mijn borstkas bonkte. Eenmaal terug beginnen was ik nog steeds helemaal van de kaart en kon ik me de eerste tien minuten totaal niet concentreren. Enfin, de rest van de dag (negen dikke uren) was/ben ik zo draaierig als wat en zo mottig als geen een.

Dingen die mij niet opvrolijken:
- De trailer van Santa Clause 3
- Het feit dat er niemand met mij naar de nieuwste van Will Smith zou willen kijken
- Die pagina die ik nog vond nadat ik mijn pc had afgesloten en mijn sleutels in mijn handen had
- Het feit dat het morgen weer druk/hectisch zal worden

Dingen die me dan wél opvrolijken:
- Het pakketje van Will Tura dat gearriveerd is! Ow yeah! Morgen, memeetje, morgen. Morgen maak ik van jouw de gelukkigste grootmoeder die ze de laatste jaren in de buurt gekend hebben...

Waar(af)schuwing!

Zonet gelezen op Het Nieuwsblad: In het Staatsblad is een nieuw KB verschenen rond de schokkende foto's die op pakjes sigaretten geplaatst worden. Volgens de nieuwe tekst krijgen tabaksverkopers meer tijd om hun verpakkingen aan te passen. Wat moet het leuk zijn om in -ik zeg maar iets- in 2020 een barbecue te organiseren. Je komt met de auto, voorzien van een bloederige sticker op de voorkant met een levensgroot verkeersslachtoffer. Aan de zijkant zie je de top vijf van zwaarste ongevallen van het vorig jaar. Uiteraard in kleur. Je hebt een koele bak bier bij, waarvan de 24 flesjes één voor één geïllustreerd zijn met kotsende mensen of blote bierbuiken. Gelukkig staan ze nog niet op streekbieren à la Dikke Mathilde . Je brengt wat snoep mee voor de kids, al is het niet zeker als ze veel zin zullen hebben als ze die rotte tanden op de verpakking zullen zien. Enfin, je kan maar proberen. Je begroet je vrienden en toont trots je nieuwe schoenen. Ze zijn onder de indruk. Er staan geen afbeeldingen op van ontstoken blaren en oververhitte voeten. Dit moeten vast dure en degelijke schoenen zijn. Je beste vriend gooit enkele worsten op de barbecue. De verpakking met toegeslibte aders en vetrollen gooi je snel weg. Al zullen de mensen met brandwonden, afgebeeld op de barbecue ook niet echt de eetlust bevorderen. Enfin, we zijn toch gewaarschuwd hé!

Toeligting

Update: I could do this all day, baby...

Regen-dvd's

Afgelopen week heb ik hier en daar wat tijd gevonden om enkele films te bekijken en zo mijn dvd-geheugen wat up te daten. Hieronder vind ge 5 films die de afgelopen 5 dagen op mijn of Eline's recorder werden gedraaid.

1. Sin City: Ein-de-lijk bekeken nadat hij al maandenlang in de kast bij mijn broer stond. Gewelddadiger dan ik dacht maar de fotografie van de film speelt zelfs bijna de sterrencast naar huis. Deze moet je gezien hebben.
2. North Country: Erin Brockovich-achtig drama over seksuele intimidatie op het werk. Persoonlijk vind ik Charlize Theron een erg sterke actrice maar toch zal haar prestatie (want dat wás het) in Monster mij meer bijblijven.
3. Failure to launch: film to please the misses. Flinterdun verhaaltje maar een opluchting om es niet Hugh Grant of Jennifer Lopez in een chickflick te zien. Te bekijken als je niet veel verwachtingen hebt, maar ook niet zó slecht.
4. The Island: nog eens bekeken en de film blijft goed. Bij momenten te veel om te volgen, maar de achtervolgingsscènes met de treinwielen blijft typisch Michael Bay: het blaast je bijna weg. Verhaal lijkt bijna gestolen van 'Als in een droom' het laatste stripverhaal van Robbedoes door Tome en Janry.
5. The Descent: film over vijf vrouwen die vastgeraken in grotten en opgejaagd worden door Gollum-achtige wezens. Zo spannend is het allemaal niet, maar bij momenten echt wel fokkin goor. Het bloed en bijlen vliegen bij momenten in het rond en maakt het zo gortig dat het echt grappig wordt.

Voila, u weet weer wat gehuurd (of net niet) in deze natte zomerdagen.

Tip van de week

Enfin, wie vorig postje leest denkt vast dat hij/zij niet meer moet luisteren naar uw almachtige leider, maar toch, hier zijn de aanraders van de week, verplicht uit te checken:

Prison Break: Bekijken potverdikke! Waar wacht u nog op?
Bob Sinclar - Rock This Party: On-ge-loof-lij-ke vette dansschijf! Waar wacht u nog op (bis)?

U heeft zich vanavond enorm geërgerd? Dan heeft u, net als ik, toevallig naar Friends gekeken op VT4 (The One With The Prom Video) en geschokt de volgende vertaling vastgesteld: *Gooit lamp om. Klets* --> That's my bad! Normale vertaling: Mijn fout! Achterlijke vertaling: Dat is mijn bed. Grmbl...

Klungel nr. 1

Afgelopen weekend heb ik ervoor gezorgd dat ik de nummer één kandidaat wordt om de hoofdprijs te winnen in de categorie ‘stomste stoot van 2006’. Mijn geklungel van nature werd onnoemlijk bevestigd door het voorval op zaterdagavond. Die was nochtans goed begonnen met een avondje Italiaans uit eten met enkele vrienden. Daarna ging het richting streekbierenavond, dat altijd georganiseerd wordt de avond voor het minivoetbaltornooi van het KSA-evenement. Voor de derde keer op rij waren we weer van de partij. Veel streken maar weinig bier later, besloten Eline en ik naar huis te gaan. Tussen de tenten en het podium zag ik een kans om korter en met minder modder naar de auto te stappen.

Daar staan we dan. Links van mij de zijkant van het podium, achter mij de tenten en vlak voor mij een deel van het bos en wat leek op gegoten beton wat lager. Geen probleem dacht ik. Ik stap die meter naar beneden en we gaan via dat betonweggetje richting auto. Haha, heb ik lekker die vieze modderpoelen ontweken. Ik zet een stap of drie en maak mij klaar om met een sprongetje op het beton te landen. En toen gebeurde het.

Vooraleer ik het goed en wel besefte, zakte mijn voet helemaal weg en bleek het betonnen weggetje een vijvertje te zijn. U raadt het al, ik verlies mijn evenwicht, ga bijna kopje onder in het koude water en schrik me kapot. Ik spartel terug naar de zijkant en in mijn eerste reflex gooi ik Eline mijn portefeuille en mijn gsm toe (die het voorval goed overleefd hebben). Hierboven ziet u de vijver de dag na mijn stomme stoot en ter informatie: die kikkerdril is om 1.30u ’s nachts niét zo groen, als u echt denkt dat ik een vlieg in mijn oog had.

Eenmaal uit het water, heb ik dan mezelf, inclusief ongelooflijk stinkende en bruine kleren , gehost richting Eline’s auto. Me helemaal uitgekleed op het voetpad en met natte sokken en boxers in de auto gestapt, de chauffage helemaal open (voor de koude), alsook de ruiten (voor de stank). Al lachend thuis gedoucht tot de stank er uit was en het kikkerdril vanop mijn rug weggespoeld. Verse kleren aangetrokken en uiteindelijk toch in bed beland. De dag erna verliep wat vlotter, toen onze minivoetbalploeg tegen alle verwachtingen in, het hele tornooi won en het nog een gezellige dag werd. Mezelf zijn, it’s a dirty job but someone’s got to do it. :-)

Prison Break

Being there before the hype, I always like it. Voor Lost werd uitgezonden, was mijn nieuwsgierigheid al aangewakkerd, maar ik keek de serie pas volledig uit na seizoen 1 op DVD. Ik raakte zo verslingerd, dat ik seizoen 2 al half had gezien voor het op tv werd uitgezonden. Het laatste halve boeltje wordt pas binnenkort uitgezonden, maar de finale heb ik al maandenlang achter de kiezen. Terwijl de hype rond lost in de zomer van 2004 losbarstte in de Verenigde Staten, werd er een nieuwe format ontwikkeld.

Prison Break ontstond in het hoofd van Paul Scheuring die nog niet veel meer op zijn palmares heeft dan het script van A Man Apart. Hij creëerde het idee van een man die door een complot van de regering ten onrechte ter dood wordt veroordeeld. Zijn broer probeert hem dan ook op een heel bizarre manier te bevrijden. Oorspronkelijk werden er 13 afleveringen besteld, maar het werden uiteindelijk twee seizoenen door het grote succes. Het tweede seizoen wordt vanaf 21 augustus uitgezonden in de VS, terwijl het bij ons nog wachten is tot september, alhoewel de DVD-box dan verschijnt.

Of dat nefast zal zijn voor de kijkcijfers laat ik in het midden, maar het zou jammer zijn dat zo’n kwalitatieve serie achterop gesteld wordt. Prison Break heeft alles om het te maken. Acteurs die nooit verder geraakten dan bijrolletjes, mysterieus als Lost en spannend als 24. Dit gaat het bij ons ook maken. De eerste vier heb ik al bekeken en ik kan niet wachten om de rest te zien. Hou het in de gaten! Je ontsnapt er niet aan...

Vakantiefoto's - uitleg

Allez, omdat jullie mijn commentbox volproppen met smeekbedes en dreigbrieven ziet u hier enkele vakantiepiektjoers van ons reisje naar Tunesië.
- Foto 1: Zicht vanop een heuvel in Sidi Bou Said, een pittoresk dorpje met duidelijk Griekse invloeden.
- Foto 2: Zicht vanuit de toren van de Ribat in Sousse. Het gebouw dat je ziet is een moskee, waar bijzonder weinig te zien was binnenin.
- Foto 3: Zicht vanuit een kamer in de ruïnes van Carthago, een stad die in 814 voor Christus werd gesticht. Was bekend om de Punische Oorlogen en de geboorteplaats van de krijgsheer Hannibal.
- Foto 4: Zicht op een kameel. De vrouw eraf krijgen was niet makkelijk, want het beest had een rothumeur, al kan dat ook veroorzaakt zijn toen ik mijn voet nogal onzacht en per ongeluk tegen zijn bakkes zwaaide bij het opstappen van de kameel die voor hem stond.
- Foto 5: Voor zij die denken dat ik helemaal van de kaart was door de waterpijp: ik was rood van de zonnebrand die dag en de appelkruiden maakten me niét high.

Vakantiefoto's

Deze vlieger gaat niet op!

Ik lees net dat er 21 verdachten geprobeerd hebben om een reeks vliegtuigen vanuit Londen op te blazen. 11 september -part 2- laat dus op zich wachten. Wat ik mij afvraag: meer dan meesmokkelen van vloeibare explosieven hebben ze in principe niet gedaan. Natuurlijk een celstraf en een dikke boete, maar daar blijft het toch bij? Of vergis ik me?

U denkt dat ik niets beters te doen heb op de eerste dag dat ik een extra dag op de redactie mag werken? Inderdaad. Een ietwat flauwe week én beperkte toevloei van artikelen zorgt ervoor dat een mens zich hier haast stierlijk verveelt. Tsss...

The Old-Team

Gisterenavond dankzij ZV gezien dat het Engelse Channel 4 onlangs een programma heeft gemaakt dat heette: Bring back the A-Team. Een langharige Britse 'rock-and-roll baby'-reporter kreeg de opdracht om in tien dagen tijd het oorspronkelijke A-team samen te krijgen. Verwacht hier geen uitleg over wie of wat het A-team was of ik kom u persoonlijk een toef tegen uwe sjampetter flikkeren. De vaste cast bestond uit vier even geschifte leden:









- Kolonel John "Hannibal" Smith (gespeeld door George Peppard). Hij was een ster vóór de show en tijdens, maar stierf door een longziekte in 1994.
- Sergeant B.A. "Bad Attitude" Baracus (gespeeld door Mr. T.). Met zijn stoere ketens, zijn spierkracht en zijn schitterende oneliners, werd hij de ster van de serie en dit dik tegen de zin van 'Hannibal'. Die laatste kon hem niet luchten.
- Luitenant Templeton "Face" Peck (gespeeld door Dirk Benedict). Face is de gladjanus en de vrouwengek van de serie. Verkleedt zich ook graag.
- Kapitein H.M. "Howlin' Mad" Murdock (gespeeld door Dwight Schultz) is de piloot van het team. Hij houdt van dieren en is ronduit gestoord. Hij doet dan ook niets liever dan B.A. opjutten.
Het was geen sinecure om de A-team mensen te bereiken, want de reeks is ondertussen stopgezet en de meeste hebben het na 20 jaar toch al meer dan serieus achter zich gelaten. De filmpjes (zo'n 12 van 3 minuten) kan ik zeker aanraden, want hun reactie is bij momenten grappig en ontroerend. Toch was het een hele schok om te zien hoe ouder ze geworden zijn. Velen hebben sindsdien nauwelijks nog een tv-programma gehaald en ze zijn er dan ook niet erg jonger op geworden. Zeker de moeite om eens naar YouTube te gaan en een kijkje te nemen. Voor zij die het niet doen: I pity the fool!

Kinnige deelneming

Onze vaste (oude) man die voor onze krant de overlijdensberichten schrijft, springt elke week wel eens binnen. De ene keer lijkt het alsof hij pas het gras heeft afgereden met zijn zwart en roze mouwloos t-shirtje. Een andere keer, zoals vandaag, komt hij binnen met Oostenrijkse broeklijsten, voorzien van de nodige edelweissen, rugzakken en bevers. En dan hebben we het nog niet eens over zijn gekleurde schrijfstijl.

De man is wat later vandaag dan anders omdat enkele doorgedraaide weduwen/ambetante zielepoten hem tot drie keer toe lieten langskomen.
Ge zoud ze toch godverdomme nen bok op ulder kinne geven! Ze kunnen blijven met uw amandelen spelen!

Het leven zoals het is op de redactie… altijd een beetje lachen. *grijns*

Schild (op) pad (deel 2)

Trouwe lezers van mijn blog vragen zich waarschijnlijk af hoe het gesteld is met mijn grote teennagel (jawel, volledig aan het teruggroeien) maar ook met onze schildpad, die na een mysterieuze verdwijning opeens opdook en niet veel later werd weggeschonken aan vrienden van mijn ouders.

Wel, de kinderen van die mensen zijn op zijn minst behoorlijk creatief te noemen en eergisteren kregen we dan ook een kaartje in de bus met enkele foto's van onze ex-schildpad. Toevallig gisteren gepasseerd en es binnengesprongen en het moet gezegd: ik was nog aangenamer verrast door de zelfgemaakte aquariums dan van de foto's.

De groene gluiperd blijkt nu Turbo te heten en aan de snelheid te zien waarmee hij vroeger door ons gras sjeesde, is het geen overbodige naam. De aquarium van meneer werd in een grotere geplaatst met een bijbehorend trapje dat leidt naar een platform/mini-ligparadijs. Nog beter wordt het als ik buiten een kijkje neem, want meneer heeft een buitenverblijf van twee meter op twee (voor een schildpad van 20 cm groot!) inclusief verhoogje, zwembadje, een steen die makkelijk opwarmt in de zon en een flink stuk gras.

Turbo is nog actiever dan vroeger en blijkbaar behoort salade en gedroogde mini-garnaaltjes nog steeds tot zijn vaste menu. Sinds kort is het zelfs uitgebreid met enkele lekkernijen zoals appel en tien dikke rupsen per dag. Het beestje stelt het dus méér dan goed en daar ben ik net zoals kersverse Turbo heel blij om...

Aaahgenda

Sinds de terugkomst van de reis heb ik me nog geen minuut verveeld. Vorig weekend stond er een verjaardagsdinertje, interviews en een verrassingsfeestje op het programma. Komend weekend is het nog niet veel beter, want naast een etentje met vrienden is er een leuk minivoetbaltornooi in het Roeselaarse, waarvoor ik jammer genoeg niet meer in aanmerking kom.

Als 3de reserve bij een ploeg met 8 spelers waarvan er slechts 5 op het veld mogen staan, is de kans om tijdens de competitie mee te doen haast miniscuul, laat staan op een klein tornooi. Niemand heeft er een probleem mee dat ik meedoe met de ploeg, maar als je nummer 11 bent in een ploeg waarvan er slechts 5 man nodig zijn, zijn de klansen wel héél klein. Probleemloos een kans krijgen en in de groep worden opgenomen heeft nog nooit zo hypocriet geklonken, maar het blijven vrienden en daar zal niets aan veranderen. Hoewel ik het allemaal graag wat eerlijker had gezien, is het de moeite niet om er ruzie voor te maken. Ik doe het wel op mijn manier. In plaats van de spelersvrouwen te moeten bezighouden op de bank, blijf ik voortaan thuis en zal daar wat beweging proberen te zoeken in het lopen of het fietsen. Al blijft alleen sporten wel verdomde lastig voor mij. Jezelf bewijzen terwijl er niemand bij je is om echt in je te geloven, is voor mij eenmaal niet motiverend. Al kan ik ze het niet kwalijk nemen dat ze de voetbaltalenten van een ander verkiezen op dat van een semi-pottenstamper comme moi.

Enfin, verbouwingswerken vrijdagavond en een mountainbikewedstrijd op zaterdag zal wel voor de plaatsvervangende beweging zorgen dit weekend...

Min-ohmygod-rity Report

Normaal heb ik een hekel aan mensen die voor het minste prul verwijzen naar een bepaalde video of nog erger: een powerpointpresentatie. Maar voor deze video maak ik graag een uitzondering. Op TED, een jaarlijkse beurs voor innovatie in Amerika, stelde deze jongeman enkele vernieuwende ideëen voor. Op zich bestaat de technologie al, maar de mogelijkheden werden nog nergens en plein public getoond. Wie Minority Report zag met Tom Cruise, zal bij deze video vreemd opkijken. Voor zij die de film niét gezien hebben: zet uw verstand op nul en ga zelf eens na wat de mogelijkheden zijn bij deze technologie. Juist. Eindeloos.

Mmm... mojito

Het kriebelde al een tijdje vóór de Gentse feesten, maar toen had ik het voornemen genomen om in de eerste weken eindelijk es een Mojito te proberen. Het kwam er niet van, tot mijn ouders vorige zaterdagavond bij een hip bevriend koppel gingen eten. Daar kreeg mijn moeder nogal serieus de smaak te pakken en maandag is ze alle ingrediënten gaan halen voor de Cubaanse frisse cocktail. Gisterenavond dan een bijzondere koude Mojito voorgeschoteld gekregen en... het smaakte!

Mojito is niet alleen een stadje in New Jersey maar ook een frisse cocktail die in 2006 Europa veroverde. In de Verenigde Staten en vooral in Hollywood is het goedje al jaren populair. Vermeld in films als Bad Boys II, Die Another Day, The Pink Panther, alsook vermeld in de serie Lost. Bacardi is zelfs de hoofdsponsor van de film Miami Vice. Nochtans was het drankje al bijzonder populair in de VS eind jaren '80 en werd het aanzien als het neefje van de Braziliaanse cocktail Caipirinha. Doordat Bacardi de formule van de Mojito met hun verleidelijke en zwoele campagnes opnieuw heeft opgevist, heerst er momenteel in Europa een ware Mojito-hype. Traditioneel bevat het munteblaadjes, rum, suiker, limoen en ijsblokjes. De zoete smaak van de citrus en de munt verdoezelen de alcoholgraad van de rum, wat het meteen vaak een 'verraderlijk' en verdomd lekker drankje maakt.

Geschiedenis
Het drankje ontstond in Cuba maar kende een sterke Engelse invloed. In 1586 kreeg de Engelse piraat Francis Drake de opdracht van Koning Elisabeth I van Groot-Brittannië om op rooftocht te trekken naar Amerika. Op weg naar Havana verwittigde Koning Philip II de Cubaanse gouverneur zodat ze voorbereidingen troffen voor de zoveelste plundertocht van goudlustige piraten. Veertien piraten gingen aan land, maar na enkele dagen en meer tocht dan roof vertrok hij eindelijk.

Toch had zijn korte onopvallende aanwezigheid heel veel invloed. Zijn assistent Richard Drake ontwikkelde er immers een drankje dat Draque of Drac werd genoemd. Op zijn rooftochten in andere landen maakte hij ook het drankje waardoor al snel heel wat mensen het drankje leerden kennen. De Drac was gebaseerd op aguardiente (de voorloper van rum), suiker, limoen en munt. Een hanestaart (cock-tail) werd samen met een houten lepel gebruikt om het drankje te roeren.

Oorspronkelijk werd het gedronken als medicijnmiddel, vooral toen de cholera in Cuba uitbrak. In 1800, toen het bedrijf Bacardi werd opgericht, namen ze een patent op het drankje en doopten ze het Mojito. Die naam stamt af van het Afrikaanse mojo wat zoveel betekent als 'een kleine vloek'. De oudste cocktail van Cuba zorgt dus niet alleen voor een lekkere smaak maar ook voor een vloek aan iedereen die het drinkt. Een vloek die iedereen doet denken aan de gevreesde piraat Drake, zijn collega-uitvinder en de man die de Mojito perfectioniseerde, Don Facundo Bacardi. In de geboorteplaats van de Mojito in La Bodeguita del Medio in Havana wordt nog steeds het origineel recept geserveerd aan de prijs van 4 CUC, voor sommige Cubanen een heus weekloon:

Recept
- 1 theelepel poedersuiker
- verse limoensap
- verse muntblaadjes
- gewone munt
- Havana Club witte rum
- bruisend water en ijsblokjes

Neem een longdrinkglas en leg er wat munt in. Pers een verse limoen uit op de blaadjes. Pers het niet volledig uit en gebruik later een schijfje limoen als versiering en smaakversterker. Voeg de poedersuiker toe en prak het samen met het uitgeperste limoensap en de muntblaadjes. Dat kan met een lang houten lepeltje of de onderkant van een lepel. Voeg ijs toe (het liefst kleine brokjes gebroken ijs) en voeg daarna de rum toe. Giet een scheutje bruisend water erbij en versier het geheel met enkele muntblaadjes.

Voila! En zeg nu nog es dat je hier niets leert...

Geletterd

Waarom moeten mensen met het IQ van een ingevroren denneappel altijd de redactie contacteren? Zijn sommigen gewoon achterlijk of wilden ze niet opletten tijdens de Nederlandse les:

Mijn vraag is nu kunt u daar een reportagen komen over maken tijdens die recept en enkele intervieuws afnemen om een passend ariekel te maken?

Friends - seizoen 10

Ein-de-lijk! Na jarenlang Friends gevolgd te hebben, was er één aflevering die ik nog niet gezien had. The One With Princess Consuela waarin Dakota Fanning een rolletje speelt stond eindelijk op de schijfjes aan het einde van mijn Friends-marathon. Het heeft wat geduurd, maar met nog zes afleveringen te gaan heb ik alle tien seizoenen perfect chronologisch gezien. Alleen jammer van de vertaling op sommige van de schijfjes:

- Ze heeft hem laten zitten.
- Ze liet hem in zijn uppie.

- Is dat die man die in het park altijd staat te flashen?
- Is dat die kerel die in het park staat te potloodventen?

Dude, potloodventen?

Geboekte reis

Hoewel we heel wat uitgevreten hebben op reis, was er ook tijd om enkele boeken te lezen. Twee om precies te zijn. De eerste was Dean Koontz, de Stephen King van de Aldi. Een kopie van het origineel, maar minstens even goed, zoniet soms beter. Altijd een bovennatuurlijk tintje aan zijn boeken en bij deze was het niet beter. Gestoorde clowns, sarcastische zwangere vrouwen en een held/bakkerszoon... meer hoeft dat niet te zijn. Een dikke aanrader want hij komt meteen mijn top tienlijst binnen.
Voorts ook nog Een deuk in de Amerikaanse droom gelezen van ex-docente Suzy Hendrikx. Een heel interessant boek van een hele lieve madam by the way, maar wel te veel cijfers in het boek om het echt vlot te kunnen lezen. Toch enkele interresante backgroundstories gelezen met bijhorende duiding. Zelfs de politiek erin kon me uitermate boeien. En dat voor 3,50 euro in een 2dehandsboekenwinkel.
Voila, u weet weer wat gelezen de komende maanden. Thank you. Only 5 dinar.

Deadline

Zaterdagavond een etentje bijgewoond voor de 50ste verjaardag van Eline's pa en zondag een verrassingsfeestje bijgewoond voor mijn grootmoeder die 25 jaar ouder wordt morgen. Behoorlijk van haar melk en erg tevreden en zo hoorde het ook. Haar cadeau zou ik pas morgen geven, maar ik begin me serieus zorgen te maken. Ik heb namelijk een verjaardagskaart en cd opgestuurd naar het management van Will Tura met de vraag of hij ze beiden zou kunnen voorzien van een persoonlijke boodschap. One day to go and the package hasn't arrived yet, potverdikke. Als het wat later is, geen probleem, maar ik geef niet graag vijgen na Pasen. Ervoor en tijdens ook niet maar kom, u weet wat ik wil zeggen. Druk ondertussen, dus postjes over de reis moeten nog volgen. Dus hou uw dreigbrieven en protestmarsen nog even voor uzelf als ge wilt...

El casa

Man, man, man... het lijkt alsof we een maand zijn weggeweest. Kaplan hebben ze blijkbaar te grazen, twee namen zijn aan de Lost-cast toegevoegd, het weer trekt hier op geen fluit en de opnamestudio van Bond in Pinewood Studios is in de vlammen opgegaan. Bovendien hebben ouderslief het keukenmateriaal en dito kasten herschikt met als resultaat dat ik na de afwas de glazen in de microgolf wil steken en een zakdoek wil halen uit de kast waar de cornflakes staat.
Daarnaast hebben we er opeens een mini-kruidentuin bijgekregen in een hoek die prachtig Provencaals oogt. De kerstlichten die er bijhangen zijn subliem gewoon. Overigens vind ik nog Duitse Bitburger terug in mijn kamer en heeft vader opeens andere beroepsplannen. Altijd leuk om je even weer onwennig te voelen bij de thuiskomst. Mijn energie die de laatste maanden sterk achteruitging door overmatig pc-gebruik en dito overdreven gesakker over vanalles en nog wat, is helemaal terug. Hou dus allemaal jullie broek mooi aan want I am here to schop kont.

Rrrr... Maika Jackson! *Klets*

Terugnisië

Ahaa! Uw nederige dienaar is gisterenavond geland met behoorlijk wat turbulentie en is ondertussen goed en fris aangekomen. Een hele leuke reis gehad! Op een kameel gezeten, een waterpijpke gerookt, gepootjebaad, gelachen, serieus gezweet en onnoemelijk veel foto's genomen. Enfin, de komende dagen volgt hier en daar wel nog een kort verslagje of een leuk verhaalke, maar allereerst is er nog een feestelijk weekendje met de 50ste verjaardag van enen schonenvader en de 75ste verjaardag van een schat van een meter. Si joe soen!

Yes, that is ikke op de foto en neen, Eline heeft geen Tunesische snor gekweekt op reis. Tis ne kameel! En hij lust cactus! En hij was behoorlijk agressief! En gelachen dat we hebben...