Toet-eik

In tijden dat de pers frontaal bv's en wielermanagers aanvallen, coureurs tijdens WK-ritten zwaar tegen dek kletsen, voetbalploegen het halve bestuur buitengooien, sterretjes worden ontdekt in de bedrijfswagen van mijn vader en bluetoothtoestanden uitgezocht moeten worden, is er eigenlijk maar één ding die me echt bezighoudt: mijn fokkin' tanden. Donderdagmiddag had ik enkele pijnscheuten en vrijdag hield het de hele voormiddag niet op. Zaterdagmorgen zat ik al bij de tandarts die vaststelde dat mijn tandvlees flink ontstoken zat. The left side that is. Ik heb een ontsmettende tandgel meegekregen en daarmee zou de ontsteking moeten afnemen.

De pijn stil ik voorlopig met evenveel Dafalgans als ik in geheel 2006 nam. In momenten gaat het goed, niet veel later is het nauwelijks te harden. Ik heb een goeie tandarts, die ik bijzonder weinig zie en misschien net daarom heeft hij niets pijnstillends voorgeschreven. Hij waarschuwde me wel als de gel een bruinachtige substantie zou afgeven, dat ik niet meteen hoefde te vrezen voor kanker of toestanden. *fronst even rechterwenkbrauw* Nuja, ik zal maar op mijn tanden bijten zeker?

Ja hallo

Vanmiddag met tandpijn gebeld naar de tandarts voor een afspraak. Morgen zal ik minder lol hebben dan aan de telefoon als ik vroeg of hij nog ergens een 'gaatje' had. Man, man, man. *stamp*

Fairplay

Zelden zo'n debacle in de media gezien als de affaire rond Patrick Lefevere. Gisteren praatten een handvol getuigen in de krant Het Laatste Nieuws de ploegmanager van Quickstep Innergetic aan de galg. 30 jaar lang zou de wielerploeg gedraaid hebben op doping, leugens en allerlui vuile affaires. Net als critici massaal de sensatiegerichte aanpak van HLN begonnen af te schieten, trad Museeuw naar voren om toe te geven dat hij de laatste jaren ook gebruikt had. Wat een publiek geheim was, hoorden we voor het eerst sinds jaren uit de mond van De Leeuw van Vlaanderen.

Het vel van Lefevere heeft hij niet kunnen redden door de schuld op zich te nemen, want er raakte ook bekend dat precies Lefevere (die beweerde dat hij open kaart wilde spelen) Museeuw aanmaande te zwijgen. Vandaag doet HLN er nog een schepje bovenop door te beweren dat doping vandaag nog altijd een vaste troef is binnen de ploeg. Met het feit dat er ook drugs zou genomen worden, is het hek helemaal van de dam. Helemaal onrealistisch lijkt het allemaal niet.

Ook de naam van Dedecker (destijds uitgelachen toen hij de zaak van de gokchinees aan de kaak wilde stellen) viel gisteren enkele keren. Dat Lefevere zich wel erg persoonlijk aangevallen voelde na de beschuldigingen aan het adres van Quickstep, kon op zich verdacht lijken. Toch lijken de uitspraken van de afgelopen dagen hen te versmachten.

Als er reden genoeg is voor een grondig onderzoek, zou het parket onmiddellijk moeten optreden en een onderzoek voeren dat alle remmen toegooit. Bloedcontroles, huiszoekingen en ondervragingen... het lijkt drastisch maar als de UCI het spel zo proper mogelijk wil houden, dan moeten ze daar mee toestemmen. Bovendien heeft Lefevere naar eigen zeggen toch niks te verbergen. Het fijne zullen we er waarschijnlijk nooit van weten, maar als er nog méér uitlekt, dan zijn de gevolgen voor het wielrennen in België ronduit desastreus. Ik kan het mij niet voorstellen wat er zou gebeuren als pakweg een publiekslieveling als Boonen betrapt zou worden....

Pfff...

Ik had het nog zo gedacht. De laatste dagen/week ging goed en eindelijk kreeg ik weer alle touwtjes in handen. Ik had een waarschuwing gekregen op het werk dat mijn foutenpercentage naar beneden moest en we waren tot inzicht gekomen wat er allemaal fout liep. Ik zou er hard aan werken en ik wilde ook niets liever. Vanmorgen werd ik echter verwacht bij de baas.

Vorige week had ik immers een artikel gemaakt met zijn beste vrienden, die bovendien de heel grote baas bijzonder goed kennen. Het artikel was standaard, maar de inhoud iets gevoeliger. Blijkt dat ik een kemel van jewelste heb gemaakt in het artikel. In het onderschrift heb ik immers de naam van een gestorven zoon verwisseld met die van zijn broer die nog leeft. Verder viel de vrouw nog over enkele andere zaken, maar die zijn nauwelijks het vermelden waard. Feit is dat ze dus behoorlijk pissed was en dat mijn baas en grote baas het waarschijnlijk mochten ontgelden.

Of het zou helpen of ik mij mocht excuseren? Eigenlijk niet, want daarvoor was ze blijkbaar te boos. Hoeft het gezegd dat ik mij dus meer dan behoorlijk mottig voel? Ik mag me niet laten ontmoedigen door zo'n fout, maar die komt nu wel op het verkeerde moment. Net nu ik me extra hard moet bewijzen en net nu dat ik voor mezelf best wel een toekomst zag binnen het bedrijf, maak ik deze kanjer van een fout. Vrezen voor mijn job hoef ik waarschijnlijk niet meteen, maar mijn toekomst wordt er alleen maar waziger door. Ik ben verdomd kwaad op mezelf en mijn humeur is dan ook voor de rest van de dag grondig verpest. Ik heb veel zin om de rest van de dag mijn kop te houden, door te werken en thuis te zitten piekeren. Godverdomme.

Preus

- omdat het verjaardagsweekend gezellig is meegevallen.
- omdat ik deugd heb gehad van de frisse zeewandeling zondagmiddag.
- omdat mijn auto meer blinkt als ik hem zelf was.
- omdat mijn auto voor het eerst in zes maanden nog eens een stofzuiger heeft gezien.
- omdat ik een hele mooie foto van mijn lief heb gefotosoept.
- omdat mijn artikels beter worden.
- omdat ik bescheiden kan blijven :-)

Lang leve de middenstand

Enkel maar bij ons in de buurt kan je tijdens het autowassen (in verdomd koud weer!) beslopen worden door je eigen kapster met de bedoeling het stofzuigen te saboteren. Dat ze daarbij langs haar neus weg wist te vertellen dat ze op plannetjes aan het broeden was om tijdens de aangekondigde sneeuwbuien een verrassingsaanval uit de voeren op de slager uit onze straat, maakt het alleen maar wat onnozeler. Reken maar van yes, dat zowel zij als de slager allebei sneeuw zullen vreten als koning winter een nachtje of twee blijft logeren. Kwestie van meteen maar onze dorpelijke middenstand te halveren...

Who let the dogs out?

Na een geslaagde zaterdagverjaardagdag voor de schat met een gezellig onderonsje met de copains in de irish pub tot gevolg, lag ik bijgevolg zondagmorgen om 11u nog dik te ronken. Rond dat uur riep de moeder van Eline in paniek aan de trap dat de hond het op een lopen was gezet. Zoals elke zondagmorgen immers gaat Eline's vader fietsen en moet daarvoor de twee poorten openzetten. Omdat de hond spoorloos was verdwenen, rees het vermoeden bij moeder en dochter dat hij naar buitengeglipt was.

Ik heb een haat/liefdeverhouding met hun zwarte poedel, maar omdat beide vrouwen er zwaar aan gehecht zijn, heb ik niet geaarzeld en met een half slapend oog mijn kleren aangetrokken en in de auto gesprongen. Eline ging op pad met de fiets en ik speurde het centrum af op zoek naar de wilde poedel. Geen spoor te bekennen natuurlijk van het beest. Een halfuur later kwam het verlossende telefoontje. Bij het vertrek was hij met medeweten van Eline's pa in de auto geglipt toen die iets wilde uithalen. Ondanks het feit dat moeder en dochter al ettelijke keren hadden geroepen in de garage, had het beest zich nog nooit verroerd.

Hond dus terecht en niet veel later arriveerde Eline's vader nietsvermoedend. Dat hij bijna 30 oproepen had gemist, had hij blijkbaar niet gemerkt en waar de hond was? Ohja, die was in de auto geglipt. Of hij dat niet eens moest komen zeggen? En of dat die hele paniek kon vermijden? Ah, niet echt bij stilgestaan. Man, man, was ik eventjes niet graag in de man zijn plaats geweest. Of het de grootste whoop-ass van zijn leven was, weet ik niet. Maar dit zal hij nog een tijdje mogen aanhoren... En zo waren wij meteen ook eens op een originele manier wakkergemaakt. Wie zondagmorgen om 11.15u een auto heeft zien passeren met een halfslapende, rondturende pipo met een verwilderde haarbos, weet bij deze waarom!

Gezocht: film

Afgelopen week heb ik een MediaMarkt-bon ingeruild en sindsdien prijkt Fun with Dick and Jane en Punch-Drunk Love (mijn zesde Sandler-DVD) in mijn DVD-rek. Dankzij nog een hoopje MovieMinutes heb ik The Chronicles of Narnia erbij gezet (voor 5 euro kunnen we niet sukkelen, hé gasten!).

Met het rondneuzen voor nieuwe dvd'kes moest ik spontaan weer denken aan een film die ik ooit zag op een zaterdagavond, maar ik heb totaal geen idee hoe de film heet. Het ging over twee jonge mensen, die allebei licht gehandicapt waren. Het meisje werd overbeschermd door haar familie terwijl het koppeltje als een moderne Romeo & Juliet elkaars onbereikbare liefde probeerde te verklaren. Veel weet ik er niet meer van, maar wel dat het einde bijzonder romantisch was, waarbij de jongen zijn liefde emotioneel verklaarde tijdens een familiefeest van het vriendinneke. Ik denk niet dat het een waargebeurd drama was, want ik geloof dat één van hen nogal een bekende kop was. Bloggers en lezers allerhande, wie énig idee heeft wat de film zou kunnen zijn, klets het in de comments! Ik ben u eeuwig dankbaar!

*Flits*

Gisterenavond keer ik terug van een persconferentie als ik bijna thuis opeens achter een halve slak aanzit. Achteraf is dat maar goed ook, want halverwege een lange weg (waar je 50 mag) zie ik links op de weg opeens een felle flits. Met andere woorden: ofwel sta ik ofwel die chauffeur vlak voor mij mooi op het plaatje. Mijn snelheid? Geen idee, eigenlijk. Ik vrees iets boven de 60. Ik heb ook al eens snel gegoegeld en dat levert dit op in mijn geval:
- tussen 50 km/u en 60 km/u -> 50 euro
- boven de 60 km/u -> per kilometer te snel + 10 euro
- vanaf 70 km/u -> kans om rijbewijs voorlopig kwijt te spelen
- vanaf 80 km/u -> rechtbank

Die laatste 2 zullen het wel niet worden, maar hopelijk sta ik er vooreerst niét op en indien wel, is de boete niet té hoog. We zien wel, zeker?

Liefde in Sydney

We keken vreemd op van enkele keuzes die onze medeleerlingen maakten tijdens onze proclamatie in de hogeschool. De één zou de herexamens van het derde jaar niet meer meemaken en zonder diploma een nieuwe richting volgen in Gent. De ander had naast zijn pasverworven journalistieke diploma ook al een eerder diploma tuinaanleg en besloot om na 5 jaar studeren… vloeren te gaan leggen. Een ander iemand besloot voor een diploma boswachter te gaan.

Even vreemd keken we op van onze vriend Dimitri, die enkele maanden later voor een jaar naar Australië zou trekken. Hij is een hevige Milan-supporter en was op de trappen van dat stadion aan de praat geraakt met een Chinees meisje, dat logeerde in Italië maar ging studeren in Australië. Van het één was het ander gekomen en begin december 2005 waagde hij de stap om bij haar in te trekken. Toen hij naar Australië trok, bloeide er al iets moois tussen hem en zijn vriendin. Gaandeweg werd duidelijk dat het liefde was.

Hoe dan ook getuigt het van een flinke portie lef dat hij alles in België achterliet, naar de andere kant van de wereld trok en er verbeten werk ging zoeken. Het moet niet gemakkelijk geweest zijn om in slecht Engels (van beide kanten) een eigen huishouden te runnen terwijl zij ging studeren en hij aan de bak probeerde te raken, met wisselend succes.

Sinds anderhalve maand is hij terug thuis en besloten we om met enkele vrienden van school wat te gaan eten en daarna lekker uit te zakken met een fris pintje. Dimitri lijkt nauwelijks veranderd, maar toch is hij een stuk volwassener geworden in dat jaar. Hij heeft heel wat van Sydney gezien en trok er ook al naar China, om haar ouders op te zoeken. Ook dat was een onvergetelijke ervaring. Hij had al enkele foto’s doorgestuurd en afgelopen zaterdag vroegen we hem honderduit over de vreemde culturen, tot in het kleinste detail toe.

Leerrijk en boeiend, dat was het minste dat je ervan kon zeggen. Ook zijn foto's (die je bij dit postje ziet) liegen er niet om. Binnen een goeie maand vertrekt hij opnieuw voor een jaar en als alles goed gaat, keert hij daarna definitief terug om hier te werken. Normaal heeft hij dan een extra diploma marketing op zak en komt zijn vriendin ook definitief naar hier. Het zijn geen gemakkelijke keuzes en evidente levenswegen, maar ik heb er wel het meest onnoemelijke respect voor…

Rrrrromantisch

Onze jongsten kwam met volgend verhaal naar huis over een kennis die sinds kort verloofd is. Zijn vraag vind ik schitterend:

Schat, wil je morgen met mij als mevrouw Verstraete een frigo kopen?

Werk - 3

Vorige donderdag werd ik verwacht bij de baas voor een evaluatie. Vraag me niet waarom, maar voor het gesprek stond ik alweer pokkenerveus en met klamme handen te wachten in de gang. Al snel bleek dat het gesprek bijzonder stroef zou verlopen. Er werd eerlijk en open over en weer gepraat en ik ben blij dat een koe een koe genoemd is. Wat ik moest onthouden uit het gesprek was:
- Flexibiliteit, dynamiek en inzet is geen probleem.
- Afwerking en organisatie is minder goed.
- Geduld en inzet zullen misschien iets opleveren.

Besluit: Er is geen extra werk voor het ogenblik en ik mag ook niet té ambitieus zijn en mij beter concentreren op mijn huidige taken in plaats van teveel vanalles te willen doen.
Het hele boeltje klopt ergens wel, al blijft het opgelucht gevoel ergens wrang. Ik ben inderdaad een snotaap van 23 dat nog niet alles moet/wil/kan hebben, maar verdomme, werken wil ik. Misschien moet ik een extra jobke zoeken in de buurt. Ohja, het mottige gevoel was niet van erg lange duur. Twee nieuwjaarsrecepties en een rustig vrijdagavondje met de vrienden kikkerden me weer helemaal op. Het is het grootste cliché dat er bestaat, maar vriendschap en liefde: ik zou ze niet kunnen missen.

Oudejaarsavond 2006

Deze hadden jullie nog tegoed. Heb ze nog maar pas (lees: eindelijk, luie zak!) op de pc gepleurd en het is alweer lachen met Willy en Marjette op de foto. :-)

Werk - 2

Omdat ik beter weet, hou ik best mijn frustraties, cynisme, zorgen en sarcasme even voor mezelf. Een mens leert er maar uit. Of mijn gesprek vanmorgen opgeleverd heeft wat ik wou? Wat denk je zelf?

iPhone

*Geek-mode on*

Echte fans keken er al maanden naar uit, en ik geef toe: gisteren was ik ook best nieuwsgierig naar wat Steve Jobs allemaal te vertellen had op zijn jaarlijkse populaire Apple-presentatie. Er waren heel wat hoge verwachtingen en dan vooral naar zijn nieuw speeltje: de iPhone. Het ding werkt volledig op touch-screen, is licht en heeft zowat alles: van standaard zaken als een rekenmachine en een klok tot beurscijfers, plattegronden, iPodmogelijkheden, internet en ja... je kan er nog mee bellen ook. Vooral het iPodspeeltje ziet er enorm revolutionair uit en bijzonder spectaculair. Afgewerkt tot in de puntjes en handige bediening avant la lettre. Al hebt u het niet zo op hoogtechnologische snufjes: de werking van dit toestelletje is meer dan het bekijken waard:
Link naar Iphone

*Geek-mode off*

Een glimlach waard

Het bewijs dat we vaak bij de leukste mensen terechtkomen voor interviews:
Een ex-politieman die een stuk in de 80 is, heeft onlangs zo'n 5000 foto's weggeschonken aan het stadsarchief. Bij het binnenkomen begroet de man mij hartelijk terwijl het klein Neroke laat blijken mij in de nek te willen bijten. Kben zo doof gelijk ne patat, mijnheer! roept hij me toe. Hij bladert vijf keer in dezelfde albums en blijkt nogal vergeetachtig sinds zijn twee recente tromboses. Dat hij smaak voor wijn heeft, blijkt als hij me een Grand Cru Saint-Emilion van 1995 voor mijn neus zet mét bijhorend bord kaas. Dat laatste bleek niet zo in de smaak te vallen bij het langharig tuig van een hond die net niet de halve tapijt onderkotste na een kaasbrokje. Aan het eind van het gesprek blafte de hond mij opnieuw naar buiten en vroeg de man nog even waarom ik precies was langsgekomen. Was het de nostalgie van de foto's, de wijn of de verrassende eenvoud van de man, feit is dat ik met een glimlach buitenkwam...

Streng en niet rechtvaardig

Gisterenavond op het VRT-nieuws van 23u:
- Een jongeman reed in 2002 met overdreven snelheid én onder invloed van drugs twee meisjes dood aan een discotheek. Hij krijgt 6 maanden effectieve celstraf (die hij niet hoeft uit te zitten) en 3 jaar rijverbod.
- De beruchte kerkdief uit West-Vlaanderen krijgt 4 jaar effectieve celstraf voor het stelen van heiligbeelden en relieken. Hij had zo'n 25 stuks gestolen en werd al eerder veroordeeld.

Akkoord, de kerkdief is niet goed te praten, maar zijn (cel)straffen eigenlijk nog zo rechtvaardig? Als de jongeman nog zo'n ongeluk veroorzaakt, wacht hem een celstraf van twee jaar. En nog is dat de helft minder dan de effectieve straf van de kerkdief. Eerlijk noemen ze dat dan...

Op een loopje

Mensen die mij kennen weten al lang dat ik geen atleet ben. Mijn conditie is geen fluit waard en mijn gewicht is er dan ook naar, zeker na de dramatisch lekkere kerstdagen. Op sportief vlak is er al langere tijd nood aan verandering. Voor voetbal beschik ik niet over de nodige techniek, voor basketbal ben ik niet groot genoeg, aan tennis begin ik al helemaal niet en ik ben een schijtluis als het gaat over vechtsporten. Echt veel blijft er niet over, al ga ik regelmatig wel eens gaan squashen. Nadeel is echter dat het een dure sport is en je altijd iemand moet lastigvallen die goesting, tijd en geld teveel heeft.

Denksporten, dat lukt aardig, maar conditioneel helpt me dat ook niet veel vooruit. Vorige week toch maar het heft in handen genomen en richting Decathlon getrokken, waar ik mezelf een looptenue heb aangeschaft. Voor de zomer had ik loopschoenen gekocht en het viel mij op dat ik veel meer zin had om te lopen. Ik heb dat ook een tijdje volgehouden, maar na een tijd werd het opeens geen prioriteit meer. Shame on me! Luchtdoorlatend spandex moet nu weer voor een loop-boost zorgen en gisterenavond laat toch nog de moed gevonden om de straat op te gaan.

Weg met de korte short en sportieve sweater. Met een zwarte strakke broek en een goed zittende trainingsvest liep ik gisterenavond na lange tijd nog weer es een toertje. Lekker strak en verrassend warm hield ik het –met MP3- vol en had ik zelfs nog zin om een tweede toertje rond den blok te lopen. Goed voor een dikke kilometer waarbij ik een viertal keer ben gestopt om door te wandelen. Dramatisch indeed. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik na een keer of twee mijn tempo zal vinden en zo gestaag de afstand kan opbouwen.

Doelstellingen heb ik al helemaal niet, want anders gaat het als een verplichting voelen en komt het helemaal niet goed. Toch durf ik zeggen dat het misschien deze keer de goede richting uitgaat en dat ik hopelijk tegen deze zomer toch een flinke afstand kan aflopen, met of zonder tussenpauzes.

Werk - 1

Op mijn blog is het de laatste tijd relatief stil en dat in grote tegenstelling for what is going on in my head. Veranderingen zijn op til en het maakt me onrustig. Nu donderdag heb ik een gesprek met mijn directeur en dat komt geen moment te vroeg. Ik weet nu al dat het gesprek stroef zal verlopen want mijn visie is waarschijnlijk niet dezelfde als die van de man zelf. Er zijn een aantal zaken waar ik meer en meer problemen mee heb en die ik pertinent aan de kant wil schuiven. Dat dit voor grote gevolgen kan zorgen op vlak van mijn job, neem ik er gerust bij.

Ik mag dankbaar zijn dat ik een job heb en zeker een job in de richting waarvoor ik studeerde en na anderhalf jaar ben ik het nog niet beu. Maar ik voel dat als ik nu geen initiatief neem en er iets aan doe, dat het misschien zal blijven aanslepen.

Volgende week hebben we bovendien een vergadering waarin de toekomst van onze sectie zal worden toegelicht en die ziet er niet zo fraai uit. Ook daar staan heel wat veranderingen op til en ook op dat vlak maakt het me best ongerust. Uit betrouwbare bronnen vernam ik immers al enkele zaken en veel extra werkgelegenheid creëert het alvast niet. Geen idee wat het resultaat zal zijn, maar ik hou alvast mijn hart vast.

Lau(la)rent

Het is zondagnacht en ik heb zo het idee dat prins Laurent serieus ligt te woelen in zijn bed op dit moment. Logisch ook, want maandagmorgen verschijnt hij voor de rechter om zijn versie te laten horen. Zijn versie van een verhaal waarin de publieke opinie een pak verschilt van de politieke opinie. Vaessen en co zijn sowieso de pineut, maar Laurent wacht de taak om uit te leggen hoe hij niks afweet van de hele affaire. Geen kat die eigenlijk gelooft dat er voor duizenden euro's verbouwd werd aan zijn huis, hij toekeek op de werken én commentaar gaf, maar zich geen enkel seconde afvroeg wie dat hele boeltje betaalde. Het idee dat geld voor de prins geen enkel zakelijk belang heeft, is aannemelijk aangezien hij elk jaar zo'n miljoen euro krijgt toegeschoven zonder er een fluit voor te doen. Maar het is echter geweten dat hij zijn geld graag uitgeeft, dus zou hij dan nooit zijn rekening controleren?

Eender hoe, uit deze zaak komt de prins niet ongeschonden. Ofwel zal hij publiekelijk aanzien worden als een arrogante man voor wie geld nauwelijks belang heeft, iets wat verkeerd in de keel zal schieten bij heel wat mensen. Ofwel wordt hij veroordeeld en zeg nu eerlijk, wie ziet dat gebeuren? Vlak voor de verkiezingen zou dat grotere gevolgen kunnen hebben dan gerekend. Wat er ook van zij, de hele zaak stinkt. Naar mijn gevoel zal de prins nooit veroordeeld worden en gezuiverd worden van alle betrokkenheid. Maar of het geloof in de prins nog hersteld geraakt, is nog maar de vraag... Mij hoef je alvast niet meer te overtuigen. Hij heeft afgedaan.

Lucky bastard

Het nieuwe jaar begint alvast goed: gisteren schonk een nobele bekende zijn nieuwjaarscadeautje van een bekende zender weg 'omdat die toch ergens in zijn kast zou vliegen' en zo kreeg ik prompt het tweede seizoen van Lost in mijn handen gedropt. Jawadde dadde! Vandaag zie ik trouwens dat ik het boek van Laura Lynn gewonnen heb. Dat begint hier goed, dat jaar!

2.0.0.7.

First things first, dus allemaal een vrolijk nieuw jaar gewenst! *Schudt handjes* *Geeft kuskes*

Het is een goed jaar geweest, die dekselse 2006. Voor mij persoonlijk was het (in vergelijking met 2005) een jaar van stilstaan. Terwijl ik in 2005 een pak vooruitging (op alle vlak) is alles dit jaar wat gestabiliseerd. Soms wat achteruit, soms dat tikkeltje vooruit. Het zorgde bij momenten voor veel stressmomenten en ik heb me afgelopen jaar niet altijd even goed gevoeld.

Ik werd mottig omdat sommige zaken niet altijd even vlot liepen zoals ik het wou. Sommige delen daarvan lagen aan mezelf, aan mijn gebrek aan wilskracht en ook aan mijn gezondheid die ik niet altijd even serieus nam. Positief dan weer was de kleine overwinningen van alledag, de leuke momenten en het feit dat ik afgelopen jaar slechts twee keer een begrafenis heb bijgewoond. De moeder van een collega en een ex-leraar van mij, die me tergde tijdens mijn lagere schoolperiode en eigenlijk een onuitstaanbare zak was. Ik besef dat ik niet elk jaar het geluk zal hebben om niemand kwijt te raken en daar ben ik dankbaar voor.

2007 voelt anders aan. Mijn voorgevoel zegt me dat dit een jaar wordt van vooruitgang, soms klein, soms groot, maar ik ga vooruit. Hoe, waar, wanneer of waarom zal duidelijk worden, maar het zit goed. Dat weet ik nu al.