Allerzielig

Deze middag hielp ik een handje met bloemstukken te verdelen op het kerkhof. We waren met drie dus waren de circa 60 stukken in dik anderhalf uur netjes verdeeld. Mijn werkgever (lees: vriend van de familie) keek al lang niet meer op van de overrompeling op het kerkhof, maar ik best wel. Overal kwam jong en oud met grote kleurrijke potplanten aangesjofeld, terwijl oude besjes nog snel even het graf van god-weet-wie nog eens een flinke wasbeurt gaven. Het leek wel kermis voor de doden. Op een bepaald moment verwachtte ik me zelfs aan een heus verjaardagsfeestje, waarop enkel nog de ballonnen en de slingers ontbraken. Of het nu is omdat hypocrisie de laatste tijd alsmaar meer in mijn hoofd en omgeving spookt, of welgemeend verdriet er zo zeldzaam was als een graf zonder chrysanten, ik kon niet anders dan het bij momenten zielig te vinden. Uiteindelijk belanden we er allemaal, maar dan moet er niemand langskomen. We leven nu. We leven. Nu.

Hayden of Christensen?

Na het laatste Star Wars-deel is het een tijdje stil geweest rond Hayden Christensen. Enigszins overweldigd door zijn sterrenstatus besloot hij het wat rustiger aan te doen. Binnenkort zal hij echter weer op het grote scherm te zien zijn. Hollywood ontving hem alvast met open armen en bood hem twee films aan die flink zullen scoren, is het niet in de bioscoop dan wel zeker in de videotheken. Eind dit jaar speelt hij in Awake een hartpatiënt die een zware operatie ondergaat, maar wakker blijft tijdens de verdoving. Aan zijn zijde zal ook niemand minder dan Jessica Alba en Terrence Howard te zien zijn.

Toch wordt het uitkijken naar die andere film, Jumpers, die bij ons verwacht wordt halfwege februari. Daar beschikt hij over een geweldige power die hem in staat stelt overal en altijd te teleporteren. Hij kent geen grenzen en kan zoveel reizen en stelen als hij zelf maar wil. Tot hij op een dag ontdekt dat er nog andere mensen zijn met dezelfde gave die blijkbaar al meer dan duizenden jaren voor een heuse oorlog zorgt tussen de 'jumpers' zelf en zij die gezworen hebben hen te vermoorden. Hayden krijgt in de film alvast serieuze tegenstand van onze beste vriend Samuel L. Jackson. De veelbelovende trailer vind je alvast hierzo.

Lachen

Eigenlijk is het niet grappig, maar een ietwat oudere collega stuurde deze week een overlijdensberichtje door dat op de redactie nog wat moest uitgewerkt worden omdat de persoon nogal bekend was in wat hij deed. Pas na het origineel stukje nog eens overgelezen te hebben, bleken er twee kamelen van fouten in te staan. Volgens de schrijver was de man in kwestie gestorven in maart in plaats van vorige week. Hij bleek wel geboren in maart. Toppunt bleek dat de naam van zijn vrouw ook vermeld stond bij de namen van zijn ouders. Volgens de schrijver was hij dus met zijn eigen moeder getrouwd!

Verstrooidheid of een bug in het Word-programma? Geen idee, maar het zorgde wel een uur lang voor een dikke glimlach op mijn gezicht. Ik maak ook wel eens fouten, maar dit is wel onwaarschijnlijk.

Write Now! (2)

Zopas een vriendelijke Nederlandse juffrouwke aan de telefoon gehad of ik vrijdag aanwezig kan zijn op de prijsuitreiking van de preselectie van de schrijfwedstrijd van Write Now. Een teken aan de wand?

Collegialiteit

In de twee jaar dat ik aan mijn bureautje zit, zijn er bij collega's een aantal sterfgevallen voorgekomen. Hoewel ze er ongetwijfeld niets aan hebben, is je steun betuigen aan naaste collega's vaak het minste wat je kan doen. In ons geval, doen we dat door aanwezig te zijn op de begrafenis. Ik geef toe, voor medewerkers aan de kust met wie ik zelden tot geen contact heb, doe ik zoiets niet uit praktisch opzicht.

Een tweetal weken geleden, was er opnieuw een begrafenis. Op een woensdag, net op het moment dat we tot over onze oren in het werk zaten. Toch wilde ik het niet nalaten en ging het toen richting kerk op een kilometer of 2 van de redactie.
Vandaag merk ik -eerder toevallig- in een interne mail dat al wie dat uurtje niet heeft uitgeklokt, ook niet betaald wordt. Het gaat hierbij om een nieuwe maatregel waarvan slechts enkele op de hoogte waren. Een uurtje meer of minder zal mijn loon niet maken, maar toch vind ik het wat sneu dat collegialiteit op zo'n manier de grond wordt ingeboord. Zelfs al worden we bij het klokken niet betaald, zou ik niet nalaten om toch maar een uurtje vrij te maken, want mensen hebben geen deadline (no pun intended). Iedereen wil altijd de sfeer verbeteren op de werkvloer en toch vind ik dit ergens een gemiste kans...

Lap!

Geslaagd voor mijn tweede passage aan de autokeuring, maar wel sinds vanmorgen onvindbare autosleutels...

Update: teruggevonden op de laatste mogelijke plaats: onder de passagierszetel van Eline's autooke.

Bezig

Mijn spotje in de slaapkamer is vanavond gesneuveld en morgenochtend sta ik om 7.30u al in de gietende regen aan de autokeuring, maar de glimlach is er nog altijd. Een erg leuk en gevarieerd weekend achter de rug met een gezellige spokentocht en een leuke uitstap naar Ikea in Rijsel. In het vooruitzicht twee drukke dagen, gevolgd door bloemen te verspreiden op het kerkhof, een dagje Boekenbeurs met aansluitend een avondje/nachtje Balen, een winteravond rond het kampvuur op een speelplaats en een cd-beursje in het dorp verderop. Als mijn onderrug wat betert, zit er deze week misschien zelfs nog een squashpartijtje in... We zien wel.

Prison Break spin-off?

Nadat de vijfde aflevering vorige week gecancelled werd voor baseball, kon ik de episode pas gisteren bekijken. Om het goed te maken, zenden ze in de VS volgende week 6 en 7 samen uit. Hooray! Nog meer goed (?) nieuws uit de kerkers van Prison Break: de makers zouden volop plannen hebben om een spin-off van de reeks te maken. Prison Break: Cherry Hill zou een vrouwelijke variant worden van de topreeks. Het hoofdpersonage, Molly, zou binnenkort ten tonele verschijnen in het derde seizoen van Prison Break. Een script werd alvast besteld door Fox.

De reeks zou draaien rond een doodgewone vrouw die net als Michael en Lincoln zwaar in de zak werd gezet door The Company. Als ze in de gevangenis belandt, vindt ze een bondgenoot in Michael kennen en zint ze op wraak als ze te horen krijgt als ook haar geliefden in gevaar zijn. Er werd nog geen actrice gevonden voor het personage. Er is nog niks officieel en als de producers merken dat het concept niet aanslaat, wordt de spin-off richting vuilbak gekatapulteerd. Wat mij betreft, mag dat nu al...

Stardust: Claire Danes

Claire Danes speelt een vallende ster in het sprookje Stardust

"Geef mij maar een gruwelijk sprookje!"

LONDEN - Amper 27 is ze en de jonge Claire Danes speelde al in een indrukwekkend aantal films, van Les Misérables tot Terminator 3. Toch zal ze waarschijnlijk altijd herinnerd worden als het meisje wiens hart Leonardo Di Caprio mocht veroveren in Romeo & Juliet. Een flinke tien jaar later waagt ze zich opnieuw aan het romantische genre. "Ik heb nooit sterallures gehad."

Een vallende ster is Claire Danes nooit geweest. Na in enkele films mee te spelen, mocht ze als 17-jarige diep in de ogen kijken van tienergod Leonardo Di Caprio in de moderne vertolking van Romeo & Juliet. Op slag werd ze wereldberoemd en kreeg ze een pak rollen aangeboden. De rol van Rose in de blockbuster Titanic zag ze echter aan haar neus voorbijgaan. Na Les Misérables en Terminator 3 koos ze voor minder grote projecten, maar wel voor serieuzere rollen. Met Stardust gaat ze terug de romantische toer op. In die film speelt ze de rol van Yvaine, een ster die uit de hemel op aarde neervalt. Ze ontmoet er de brave boerenjongen Tristan, die het hart van een ander meisje wil veroveren door haar de vallende ster te brengen. Alsof Yvaine nog geen problemen genoeg heeft met een wrede heks en een vliegende piraat, wordt ze ook nog eens hopeloos verliefd op Tristan.

Hoe bereid je je voor op zo'n rol?
Matthew (Vaughn, de regisseur) stelde me ook die vraag. En ik zei: ‘Geen idee, misschien wat met mijn handen zwaaien en een dansje doen?’. Ik zag hem helemaal bleek worden en lichtjes panikeren. Hij dacht echt dat ik het meende (lacht). Maar op zo’n rol kan je je moeilijk voorbereiden vind ik. Als mens kan je toch moeilijk een ster uitbeelden?

Je haar onderging wel een heuse metamorfose.
Ja, het is een stuk langer en blonder dan anders… en ik heb gebleekte wenkbrauwen! Maar daar ben ik ondertussen aan gewend geraakt. Dat deden we om mijn personage wat vreemde trekjes mee te geven. Zo erg was dat nu ook weer niet.

Was je wat vertrouwd met het werk van de schrijver Neil Gaiman?
Tien jaar geleden sprak ik de stem in van Mononoke-Hime, een animatiefilm die op zijn boek gebaseerd was en recent heb ik nog het voorwoord geschreven van zijn nieuwste boek. Dus ja, ik ken hem al een tijdje. Toen ik het script las, kon ik al helemaal verdwalen in die sprookjesachtige wereld. Het leukste is dat het verhaal zowel kinderen als volwassenen aanspreekt.

Waarom wilde je aan deze film meewerken?
Om te beginnen: ik mocht op een eenhoorn rijden! Dat vond ik al een aardige motivatie. Maar in zo’n sprookje spelen is altijd al een kinderdroom geweest. Het verhaal sprak mij geweldig aan. Dit is waarom ik begonnen ben met acteren: om in een zijden jurk boze heksen te bestrijden en gekidnapt te worden door piraten. Geweldig!

Las je zelf veel sprookjes als kind?
Ik las vooral veel van de broeders Grimm. Hun sprookjes waren vaak erg donker en triest. Ik had als kind dan ook snel door dat Disney het allemaal veel braver voorstelde. Ik hield niet van die happy endings. Het verhaal mocht gerust hard zijn, zoals dat van Blauwbaard. Een vrouw die ontdekt dat haar man al jaren vrouwen onthoofd en zelf bijna slachtoffer wordt, dat is toch spannend?

Ben je kieskeurig als je een film maakt?
Ja en nee. Ik voel me niet te goed om audities te doen voor bepaalde films, maar ik wil ook niet eender welke films doen. Ik ben een tijdje gestopt met acteren en toen heb ik echt nagedacht over de essentie van mijn beroep.

En dat is?
Ik wilde niet in de videotheek binnenwandelen en mijn naam op de affiche zien staan van de zoveelste commerciële film. En ja, ik heb na die stop meegewerkt aan Terminator 3 maar ik vond dat verhaal geweldig. Ik ben altijd een fan geweest van de Terminator-franchise. Er is ook niks met dat soort films, maar ik had toch het gevoel dat ik meer de serieuzere richting wilde ingaan.

Hoe kijk je nu terug op je eerste rollen?
Ik had al wat ervaring op televisie, maar het succes van Romeo & Juliet overviel me wel. Iedereen doet dan alsof je zo belangrijk bent, maar dat was niet zo. Ik had een normaal leven en ik ging gewoon naar school. Ik had helemaal geen sterallures, integendeel. Ik ontmoette er geweldige vrienden en ik leerde ook afstand nemen van dat filmwereldje. Ik hou van acteren, maar het gevoel dat ik alles even achter mij kan laten, doet deugd.

Je lijkt zelfzekerder dan vroeger.
Dat denk je maar. Ik ben nog altijd even verlegen, maar ik kan het gewoon beter faken! Ik voel van mezelf ook dat ik al lang geen meisje meer ben. Ik voel me meer en meer als een vrouw en dat is een hele opluchting. Ik geniet meer dan ooit van mijn leven en van wie ik ben!

© Bert VdB - 13 juli 2006

Herfst

Terwijl de vermoeidheid me af en toe even onopvallend als de donkere dagen besluipt, staat de herfst opeens voor onze neus. Als ik mijn dorp binnenrij, krijg ik het warm van de vele gele, groene en bruine tinten langs de weg. Het kan evengoed ook te maken hebben met mijn rammelige chauffage, die me pas warm doet krijgen als ik op een kilometer van huis ben en al 20 minuten in de auto zit te verkleumen. Terwijl ik de herfst vroeger als een seizoen zag dat best overgeslagen kon worden, is het de laatste jaren anders geworden. Gezelligheid is een woord dat niet langer synoniem staat voor dicht bij elkaar binnen zitten, maar ook om te genieten van frisse natuurwandelingen, warme chocomelk en leuke uitstapjes. Gisterenavond samen met een vriend nog de avant-première van The Kingdom meegepikt dankzij Tom. Binnenkort staat er nog een klasreünie en een leuk etentje in Gent op stapel. Dichter bij huis breekt de periode ook aan van Halloween, dat we bij ons vieren door het halve dorp te versieren, een spokentocht langs de velden en een groot kampvuur op de speelplaats van ons klein schooltje.
Leve de herfst, gezellig en op ’t gemak
dik ingeduffeld in onze winterfrak

Leejawt

De dagen worden stilaan donkerder en het begint weer te kriebelen om mijn blog wat up te daten. Dit weekend ontdekt dat een van mijn beste vrienden ook al mijn blog kent en de opmerking gekregen van vriendin R. dat er best wat meer kleur in mag. Ik was al enkele dagen bezig met brainstormen, maar ik krijg er niet echt een nieuwe lay-out uit. Iemand ideeën voor kleurgebruik, een nieuwe header of andere verbeteringen?

Guust Flahaut

Vanmorgen stond in Het Laatste Nieuws een wel erg kritisch interview met Wouter Vandenhaute, de baas van Woestijnvis. De reporter was bij momenten arrogant over de 20 miljoen euro die ze elk jaar krijgen toegeschoven van de VRT (en dus ook van de overheid). Zo was bonussen geven met overheidsgeld uit ten boze, want de kiezer betaalt er tenslotte maar voor. Ik ben geen insider en ik weet te weinig van dergelijke marktprijzen, maar zo'n kritiek zou beter gepast zijn op andere figuren zoals André Flahaut. Die heeft de laatste jaren al kemels geschoten, openlijk vriendjes aangesteld en ronduit belastingsgeld verbrast zonder dat ie ook maar één keer serieus op de vingers werd getikt. Volgens diezelfde krant zou hij een put van maar liefst 160 miljoen (!) euro gemaakt hebben, met onwettige transacties. Dat ons politiek systeem rot is, weet iedereen al lang. Maar dat dergelijke mensen het nog wat rotter mogen maken, vind ik zowaar nóg erger...

Niet miss

Vanavond was ik aanwezig op de persvoorstelling van een mannequinverkiezing. Neeje, géén missverkiezing!, claimen de organisatoren, maar na een tijdje kwamen ze toch maar mooi allemaal opdraven in lingerie en ondergoed voor het aanwezige publiek. De fotografen van dienst beleefden hoogdagen, al was het voor de journalisten (de volle 2,5!) allemaal wat langdradig. Vervelen deden we ons niet, maar een persvoorstelling van bijna 3 uur is toch lang. Gelukkig is zoiets eerder uitzondering dan regel en moet ik er maandag nog een dubbele pagina-reportage uitsleuren en komt er zowel regionaal als provinciaal een stuk van.

Het is best een leuk onderwerp en ook over de inrichting viel niet te klagen: designmeubelen, blitse autookes, champagne en afgelikte brochures verzameld in een doordachte organisatie. Toch is het boeltje eigenlijk geweldig oppervlakkig. Mij zegt zo'n vleeskeuring, mooi verpakt in een gesponsord en duur pakketje, weinig tot niets. Bovendien vind ik zo'n skinny women helemaal niet aantrekkelijk en is de inhoud, om er nog maar een cliché tegen te gooien, veel belangrijker. Enfin, het waren geen giecheltrutjes en ook de gasten waren best sympathiek, dus zal je ons niet horen klagen...

It's a man's world

Vanavond een persvoorstelling gehad met een reeks mannequins en morgenochtend een interview met iemand die het record toogzitten wil verbreken.
Wie zegt dat journalistiek geen mannenberoep is?

Write now!

Een tijd geleden werd er op StuBru iets vermeld van een schrijfwedstrijd die mijn interesse wel wekte. Write Now! is blijkbaar een Nederlandse wedstrijd die voor het eerst ook een voorronde organiseert in Antwerpen. Concreet kan iedereen tussen 15 en 24 jaar oud een tekst van maximum 2.000 woorden of zo'n 8 gedichten insturen vóór 23 oktober. Wie de voorronde wint, mag een boekenbon van 250 euro verwachten, maar stoot ook door naar de finale in Amsterdam. Daar wacht de winnaar naast een laptop een vette kans om opgemerkt te worden door uitgeverijen.

Een stukje tekst spookte al een paar nachten door mijn hoofd en vannacht kreeg het eindelijk vorm. Enigszins tevreden stuurde ik het boeltje door, al is 2.000 tekens verdomde weinig. We hopen op niks, maar het zou toch maar eens moeten lukken, hé!

Meer info vind je hierzo.

Internettips

Omdat er zo'n zestal collega's af en toe eens op deze blog komen piepen, heeft het weinig zin om rond de pot te draaien. Sinds een tijd sluimert er in de wandelgangen wat extra werk als internetredacteur, al is de directie er zelf amper uit hoe ze het boeltje willen en zullen aanpakken. Vorige week mocht ik daarover wat gaan praten met onze vroegere directeur, maar twee weken na het gesprek blijft de twijfel hangen. Het ene moment kijk ik uit naar een dergelijke job en weet ik dat het iets voor mij is, terwijl een andere keer (lees: dikwijls) ik vrees dat ik te licht voor de job zal bevonden worden.

Om achteraf geen spijt te moeten hebben dat ik het niet geprobeerd heb, geef ik morgenochtend een ideeënbundeltje van een kleine 10 pagina's af aan de man in kwestie. Ik ben me er terdege van bewust dat ik het warm water niet zal heruitvinden of dat ik geen enkele open deur niét zal opentrappen, maar toch wilde ik enkele ideeën doorspelen. Of het iets uitmaakt, horen we binnenkort wel.

Keurig

Ik had het verwacht dat ik ook dit jaar niet door de autokeuring zou raken. Ja, mijn beestje is ondertussen al 15 jaar jong, maar tuft nog altijd goed en er rammelt *voorlopig* niks. Ondanks wat versleten remleidingen en wat olieverlies moet ik terugkeren voor een slecht afgestelde handrem. Na vorig jaar blijkt dat opnieuw een probleem te zijn, al was het eindrapport een pak beter dan toen. Dat mag ook, want ik heb het afgelopen jaar al wat kosten gehad.

Niettemin vind ik het ook ergens hypocriet. Naast mij stond een garagist met de auto van een oud mannetje, te oud en te onbeholpen om zelfs maar zijn eigen gordel aan te doen. Zijn tweelingbroer kwam ik tegen op de terugweg aan een slakkentempo. Parkeer plaats zoeken? Zullen we maar doen door gewoon midden de straat te stoppen en even rond ons te kijken... Spiegels, meneer? Dat gebruiken we al niet meer sinds den groten oorlog! Enfin, zolang we zelf maar veilig rijden, zeker?

Melbourne Shuffle

Ik hoorde er voor het eerst enkele maanden geleden iets over, maar sinds een aantal weken wordt er meer en meer buzz gemaakt rond de nieuwe dans Melbourne Shuffle. Nu, zo nieuw is die dans nu ook weer niet, want de bewegingen ontstonden bijna 15 jaar geleden. Het begon allemaal (waar anders?) in Melbourne op underground house acidfeestjes, maar groeide net als heel wat andere dansstijlen uit tot een ware rage. Tien jaar geleden werd de dans ook in andere landen dan Australië overgenomen en meteen was een nieuwe stijl geboren.

Melbourne Shuffle is meer dan jumpen 2.0. Er wordt weliswaar op dezelfde soort muziek gedanst, maar ik heb toch de indruk dat jumpmuziek tegenwoordig te veel naar hardstyle en hardcore neigt te gaan. In elk geval, het dansje is een freestyle jumpversie van de moonwalk. Losse broeken en sportschoenen zijn het best, al verslijten de zolen wel enorm snel. De knieën trouwens ook, maar dat zullen de vele shufflers waarschijnlijk worst wezen. Persoonlijk heb ik niks tegen jumpers, maar hun houding en kledingsstijl vind ik stukken arroganter en agressiever dan gabbers ten tijde. De shufflers ogen alvast een stuk creatiever en funky-er.

De Melbourne Shuffle oogt erg moeilijk, maar de basis is nochtans erg simpel. Wie de kicks, slides en spins wil leren zal op internet al heel wat terugvinden. Klik trouwens op deze link en verbaas u YouTube-gewijs over die zwevende Aussies. I know I did!

Van de wereld

Een tijdje geleden, toen we beton goten bij vrienden, had de juffrouw in het gezelschap een frigobox mee met een pak lekkers. Ik viste er dit blik uit en was meteen verkocht. Ik herkende de smaak van ergens, maar kon begot niet raden van waar precies. Een maand geleden kocht ik 6 blikjes, maar toen ik vorige week de supermarkt binnenstapte, bleek dat die tijdelijke blikken verdwenen waren, met uitzondering van 2 blikjes. Wie nog zo'n blikken mocht tegenkomen: meepakken, gasten! Na proeven kon Eline, die heel wat dergelijke talenten heeft, trouwens raden waar ik de smaak van herkende. Blijkbaar is die dezelfde als het oranje ijsdrankje uit de Fanta Squishee-machine in de Brugse kinepolis.

Maar we blijven niet bij de pakken zitten. Onze jongsten heeft deze week een semi-sollicitatiegesprek gehad en doet begin volgend jaar zijn stage bij Coca Cola Enterprises...
Als u me nu wil excuseren, dan werk ik verder aan de undercoveroperatie, waarbij we van binnen uit de massaproductie van Fanta World Tanzania Exotic zullen forceren...

Hotel from Hell

We bleven maar twijfelen gisterenavond, maar het werd uiteindelijk toch 1408 in de bios. Echt ontspannend was het niet, want al na een kwartier zaten we knus tegen elkaar te huiveren in de love seat. 1408 gaat over Mike Enslin, een schrijver (John Cusack) die een lamentabele carrière heeft uitgebouwd met romannetjes waarin hotels met paranormale activiteiten worden besproken. Zijn eigen scepticisme besluit hij nog een laatste keer op de proef te stellen in een hotelkamer in New York.

De manager (Samuel L. Jackson) weigert echter resoluut want volgens hem zijn er al meer dan 50 mensen gruwelijk gestorven en houdt geen kat het langer dan een uur uit. Enslin is nog geen 5 minuten in de kamer of hij krijgt al spijt van zijn beslissing. Niet alleen moet hij de demonen van de hotelkamer vrezen, maar ook die uit zijn eigen verleden.

Ik vond de film alvast creepy maar wel geweldig. Wie eens lekker wil griezelen, moet hem zeker es zien, maar misschien beter op dvd. Kwestie dat je nog snel de kamer kunt uitvluchten...

Tjoolen

Na gisterenavond rond 20.30u de laatste pagina's te hebben afgewerkt, ging het nog richting sporthal om de minivoetbalploeg aan het werk te zien. Een wedstrijd die eindigde op 9-4 en maar goed ook, want we stonden met zes andere op de eerste plaats van het klassement.

Enfin, na een tussenstop bij mijn lief ging het met een lege maag richting huis, waar ik vandaag al de hele tijd aan het werken ben aan een verslag voor de redactie. Frustrerend, niet alleen omdat het amper vooruit gaat, maar ook omdat ik er weer eens geweldig mee op mijn bek kan gaan.

Gelukkig worden mijn zinnen vanavond wat verzet met een verplicht cinemake. Jawel, verplicht! Broerlief had nog kaartjes liggen die morgen niet meer geldig zijn, die hij had doorgespeeld aan mijn ouders, maar uiteindelijk in de vergeethoek belandden. En nee, het is mijne dag niet vandaag. Morgen. Misschien.

Kaartje

Vanmorgen bij ons thuis, kregen we ons eigen kaartje van de reis in de bus, zowat twee weken nadat we weer thuis zijn. De andere kaartjes die we samen gepost hebben, waren de eerste week van onze terugkeer al gearriveerd. Akkoord, beste mensen van de Post, we wonen in een boerengat. Maar het is duidelijk geschreven en er staat een postcode op.
Zo moeilijk is dat toch niet?

Eenvoud

Als reporter voor een regionale krant kom ik niet alleen op persconferenties van plaatselijke evenementjes, maar ook in de huiskamer van alledag. Van oudbollig of poepsjiek tot rommelig of ronduit vies, je komt overal. Vanavond was weer zo'n apart geval. Een routine-artikel over een vereniging draaide op zijn minst verrassend uit. Voor ik het wist zat ik in een oude maar bijzonder gemakkelijke zetel in een ronduit gezellige en warme living, met rustige muziek en een glas rode wijn in mijn hand. Ik luisterde naar 5 veertigers die al 20 jaar elke maand samenkomen. Met enkel een blad papier en een woordenboek uit 1978 spelen ze dan een simpel taalspelletje, een halve drogreden om naar eigen zeggen tot een flink gat in de nacht te zeveren over het leven, politiek, de liefde en het werk. Het is eens wat anders dan een pokeravond. Omdat het bovendien men only is, houden ze elke keer een spaarpotje (der Schwein!) bij om met die opbrengst een weekendje te organiseren voor hun gezinnen, waar de vrouwen verboden worden om iets te doen in het huishouden.

Hun gezever en hun vriendschap was oprecht en eenvoudig. Hun humor en hun verschillende karakters deden me erg aan onze vriendenkring denken. Zo hadden we onlangs ook nog een men's night out, waarbij er als vanouds weer ontzettend geluld, gelachen en dom gedaan werd. We hebben heel wat goede vrienden en vriendinnen, maar de harde kern kent mekaar al jaren en is volgens mij best close. Ik blog er weinig over en dat hoeft niet ook. Een copain moet zoiets immers niet lezen op internet maar wéten. En zonder melig te doen, ik heb er veel aan. Ik zou met veel plezier over 20 jaar nog samenzitten als die 5 vanavond. Met véél plezier.

Italië - Venetië

Wat ooit een vluchtelingsoord was voor afvalligen, is vandaag uitgegroeid tot één van de meest glorieuze wereldsteden ooit. Venetië, gebouwd op 120 eilanden, is een kunststad avant la lettre. Met 400 bruggen, 177 kanalen en meer dan 250.000 inwoners is Venetië een stad die je niet moet zien maar meemaken. Jaarlijks zakken bijna 10.000.000 toeristen af naar de wereld van water, gondels en bezienswaardigheden.
Het hart van de stad is het San Marcoplein waar duiven welig tieren en je 7,5 euro extra op een terras moet betalen voor het orkest dat er speelt. Naast de grote Campanile (de rode toren), is er de San Marcobasiliek die we wegens tijdsgebrek niet konden bezoeken. Nochtans is het binnenwerk volgens velen nóg indrukwekkender dan de gevel met het mooie mozaïek. Wie er vlak voor staat, zal zich ook ongetwijfeld vergapen aan het nevenliggende Dogenpaleis.

Wat we wél konden doen, was met een groepje van tien man varen in een motorboot doorheen de Canal Grande, de hoofdrivier dwars door Venetië. Een aanrader en meer dan zijn geld (zo'n 17 euro) waard. Voor hetzelfde geld kan je ook een klein toertje doen met een gondel, maar dat duurt drie keer minder lang én je hebt heel wat bekijks. Al zijn de gondels wel opmerkelijk proper en luxueus.

Venetië heeft tientallen bezienswaardigheden en één ervan is de Rialto-brug, de oudste en de bekendste van de drie bruggen over de Canal Grande. Je hebt er een mooi zicht op de rivier en de bijhorende winkels. Ook de Brug der Zuchten (waar veroordeelden voor het laatste keer de blauwe lucht zagen) is mooi om zien, al is die een pak kleiner en niet voor het grote publiek toegankelijk.

Niks leuker dan zomaar straat in, straat uit doorheen de stad te slenteren. Eenvoudige bordjes richting San Marco en Rialto zorgen dat je je weg gemakkelijk terugvindt. Wie het wandelen moe is, moet maar een gondelaar aanspreken en kan even later het allemaal van de andere kant bekijken. Officiële gondelaars genieten er doorgaans een hoog aanzien.
Het leven in Venetië is volledig gebaseerd op toeristen, van dagjesmensen tot citytrippers. In elke straat is wel iets te zien of te beleven, al lijkt het allemaal wat op elkaar. Wie wat anders wil, kan nog terecht in een van de vele museums en prachtige basilieken. Eind januari worden de straten bovendien gevuld met duizenden mensen die er 12 dagen lang carnaval vieren. De maskers worden er massaal verkocht, net als het beroemde glaswerk dat helaas even duur als mooi is. De mooiste souvenirs zijn echter de vele foto's die je er kan nemen.

Venetië is de gedroomde citytrip. Er is zoveel volk en zoveel te zien dat je er minimum 2 dagen moet voor uittrekken om Venetië te ervaren. Wie het San Marcoplein bezoekt en even vaart, is al aardig op weg. Deze stad moet je één keer in je leven gezien hebben. Als het niet de romantiek is, dan zal het wonder dat vrijwel alles op palen is gebouwd, je zeker betoveren. Een dikke aanrader!

Italië - San Marino

San Marino moet zowat de oudste republiek ter wereld zijn. De soevereine staat ligt in het hartje van Italië en is tegenwoordig nog steeds erg afhankelijk van de Italiaanse buren. Vandaag de dag is het bekend als een Italiaans staatje waar je tax free kan shoppen. San Marino leeft dan ook van het toerisme. Zowat 50% van hun inkomsten is erop gebaseerd. Zo gaan hun postzegels (die enkel in dat land verstuurd kunnen worden) en de zeldzame euro-muntjes voor grof geld over de toonbank. De straatjes in het centrum liggen op verschillende hoogtes en puilen uit van de winkeltjes. De mensen zijn vriendelijk, praten vlot Engels en geven graag uitleg maar zijn verre van opdringerig. Historisch gezien is er weinig opvallends te zien, met uitzondering van het paleis en de drie wachttorens. Verder vind je er ook een folter- en een rariteitenmuseum in het centrum.

San Marino is gelegen op een gigantische rots en dat is historisch erg belangrijk gebleken. Hoewel het land in WO II door de Duitsers bezet werden, genoot het altijd van de onafhankelijkheid. Als middeleeuwse vesting bijvoorbeeld, was het land hoegenaamd oninneembaar. Rondom het centrum heb je dan ook een geweldig uitzicht op de rest van het land en de Apennijnen.

Dat hun levensleus vrijheid is, mag je wel heel letterlijk nemen. Je kan er in vrijwel alle winkeltjes naast parfum, handtassen, sieraden, souvenirs en drank ook wapens kopen. Meestal zijn het luchtdrukpistolen, zelfs in de vorm van uzi's of AK 47's. Maar naast de klassieke Samoerai-zwaarden vind je er ook messen waarmee je een gemiddeld paard in één slag kan vellen, ninja-sterren en knipmessen die in België al even verboden als dodelijk zijn.

Wie verder wandelt en blijft klimmen, komt terecht aan de eerste en grootste wachttoren van San Marino. Als je de moeite doet om er langs te lopen, krijg je dit mooi uitzicht op de tweede toren. Je wandelt er langs angstaanjagend diepe afgronden en ontdekt er kleine picknickhoekjes, waar je gerust 5 minuutjes kunt uitblazen. De natuur is er prachtig.

Aan de derde toren krijg je de andere kant van de tweede wachttoren te zien. Er passeert amper een toerist, maar de paadjes liggen er erg proper en onderhouden bij. Je daalt af langs bossen terwijl kleine gecko's je pad kruisen en langs ravijnen, waar je uitzichten hebt om uren naar te kijken. Omdat de omheiningen beperkt zijn, moet je niet te ver van je pad afwijken. De afgronden zijn zo steil dat je het er gegarandeerd niet levend van afbrengt als je valt. Je kan blijven afdalen, maar aan het radio- en tv-station kan je via een bocht en een residentiële wijk weer in het centrum terechtkomen.
San Marino is meer dan een lamentabele voetbalploeg en een shoppingsparadijs. Het leven is er goed, de natuur schitterend. Wie ooit in de buurt is, moet zeker een namiddag uittrekken voor een uitgebreid bezoekje. Je zal je het niet beklagen.

Italië - Assisi

Onze eerste uitstap van de Italiaanse reis was meteen een schot in de roos. Assisi is één van de bekendste Europese bedevaartplaatsen, maar is bijlange niet zo commercieel uitgebuit als Lourdes. Aan de voet van de stad ligt Santa Maria Degli Angeli, een basiliek die gebouwd is rond een kleine kapel die de heilige Sint-Franciscus met zijn eigen handen heeft gebouwd. Het verschil tussen de warme eenvoud van de kapel en de opzichtige luxe van de basiliek is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk.

De stad zelf is gebouwd op de helling van een heuvel. Het telt zo'n 25.000 inwoners en trekt elk jaar het veelvoud aan toeristen. Met uitzondering van de lokale winkeltjes en het prachtige uitzicht is er op zich weinig te beleven in Assisi. Dé trekpleister is de Sint-Franciscusbasiliek, een kerk die werd gebouwd op het graf van Sint-Franciscus. Ze bestaat uit een crypte, een benedenkerk en een bovenkerk. De sfeer van de crypte tot de kerk gaat van intogend tot indrukwekkend.

Hoewel de beveiliging er streng was en er absoluut geen foto's mochten genomen worden, slaagden we er toch in enkele plaatjes te schieten van het interieur. Van boven tot onder is die verweven van de fresco's, van wie een groot aantal beschadigd geweest zijn tijdens een aardbeving nu 10 jaar geleden. Zowat de halve Bijbel staat erop afgebeeld, tot in de kleinste hoekjes van het plafond toe. Ook de glasramen en de gotische details zijn het bekijken waard.

Echte specialiteiten zal je er niet vinden in het stadje zelf. Al blijft het de moeite om door de kleine straatjes te slenteren. Je vindt er gezellige bakkerijtjes en kleine souvenirswinkeltjes en bij sommigen is alleen al de buitenkant het bekijken waard. Alle huizen hebben iets met religie te maken. Zo zie je heel wat kleine Franciscusbeeldjes in de gevels ingebouwd.
Wees ook niet te bescheiden om te verdwalen in Assisi en kom op plaatsen waar geen toerist regelmatig komt. Wie zelfs de moeite doet om te blijven klimmen, komt helemaal boven terecht bij een klooster (dat tegen betaling te bezoeken is). Het is er bijzonder rustig en je hebt een adembenemend zicht. Opmerkelijke lezers zullen in de onderstaande foto de basiliek herkennen. Ja, het is best wel een hele klim, maar je zal het je allerminst beklagen.

Een bedevaartsoord klinkt ontzettend oubollig, maar hoeft het daarom niet te zijn. Assisi straalt rust en geloof uit, al wordt je er niet met het Christendom om de oren geslagen. Wie een mooie stad wil bezoeken in Umbrië, de tuin van Italië, zal zeker tevreden zijn met de rustiek en de romantiek van het kleine stadje. Historisch is er heel wat te zien, maar laat niet na om ook gewoon van het uitzicht en de omgeving te genieten. Het is alvast meer dan de moeite...

Stil

Het is stil in huis. Het is in geen tijden zo stil geweest hier. Vanmorgen om 4u uit bed geklauterd om mee te rijden richting Zaventem en vervolgens samen met onze jongsten alleen terug te keren. Als alles goed gaat zit numéro duo nu met een frisse cocktail in de bar van een ****-sterrenhotel in Egypte. Ongetwijfeld de goedkoopste reis ooit, want meneer won immers een wedstrijd met Humo, waardoor em nu all inclusive een week lang gezellig met zijn twee in het zonnige Taba vertoeft. De jongsten bracht ik vanavond nog naar zijn lief, die hij op zijn beurt morgenochtend ook naar de luchthaven brengt. Een zakenreisje naar Tunesië, ook op kosten van een ander...

En ik? Ik geniet van een laatste nazomerdag, alleen thuis, met voor één keer weinig om handen. Het was vandaag een vakantiedag. Ook voor mij. De zolder opruimen, foto's nemen in de tuin, een ijsje eten, mijn boxen loeihard zetten en schrijven. Rust. Zalig.

Fast And Furious 4?

Toen dragracen al bijna geen underground hit meer was, verscheen in 2001 The Fast And The Furious, een flitsende actiefilm met blitse bolides en een pak sexy sterren. Hoofdrolspelers Vin Diesel en Paul Walker werden meteen wereldberoemd en gegeerd wild in Hollywood.

Een vervolg liet niet lang op zich wachten. Walker deed mee maar Diesel weigerde omdat het script te flauw was. Hij had overschot van gelijk. Het derde deel was zo mogelijk nog slechter. Meer dan een nest pubers met een overschot van geld en testostereon was het niet.

Omdat Hollywood niet te verlegen is om sequels te blijven maken, komt er ook een vierde film van The Fast And The Furious. Maar! Naar verluidt zijn Vin Diesel en Paul Walker opnieuw volop aan het onderhandelen om mee te doen. Veel hangt nu af van een stevig script, veel goede wil en de nodige duiten.

Als alles goed gaat, zullen ze dus allebei weer van de partij zijn. De regisseur van film nummer drie zal weer aan het roer komen te staan. Van het verhaal is nog niks bekend, maar volgend jaar in de lente starten de opnames. De film wordt bij ons verwacht ergens in 2009.

Preview Prison Break én Heroes

Het zat er aan te komen dat het two-season-scenario van Prison Break verlengd zou worden na het gigantische succes in de VS. Ook hier raakten duizenden fans verknocht aan de reeks. Een vervolg breien aan iets dat oorspronkelijk afgewerkt zou worden, was een ronduit tricky zaak. Dat was ook de reden dat ik met enige argwaan vorige week de eerste aflevering van het derde seizoen bekeek. Meteen daarna bleek mijn vrees totaal ongegrond. Ook aflevering 2 en 3 bevestigden opnieuw hoe sterk het verhaal gebracht wordt. Michael Scofield zit in een gevangenis waar de bewakers gevlucht zijn en een bende het voor het zeggen heeft. Een leven is er niks waard. Als hij onder druk wordt gezet om een onbekende man te helpen ontsnappen, ontstaat weer een nagelbijtend kat-en-muisspel zoals in het eerste seizoen. Seizoen 3 begint spannend, mysterieus en met een rotvaart. Drie keer raden op welke blog u zult lezen dat het ook zo blijft? Ik dacht het ook. *grijns*

Vorige week ging ook het tweede seizoen van Heroes van start in de VS. De afgelikte personages scoorden geweldig in het eerste seizoen. Hun gaven, hun fouten en hun onbekende krachten zorgden voor boeiende verhaallijnen die de mysteries niet nodeloos lieten rekken. Heroes is en blijft entertainment van de bovenste plank, maar echt op het puntje van je stoel gaan zitten doe je toch niet. De finale van het eerste seizoen zorgde voor wat vragen, maar wie het allemaal overleefd heeft, kan je al zien bij één blik op de poster. Wat Hiro in godsnaam doet in het verre verleden is onduidelijk, al wordt ook die verhaallijn na zes afleveringen alweer afgewerkt. In de VS werden de eerste twee afleveringen al uitgezonden en die zijn goed, zelfs heel goed. Ze smaken naar meer, maar ons echt om de oren slaan met een zelden geziene invalshoek doen ze toch niet. Beide reeksen komen uit ten vroegste begin 2008. Heroes blijft aangenaam, maar Prison Break is toch bezig met iets geweldigs op poten zetten. Uitkijken geblazen!

Erop of eronder

Je komt buiten het bureau. Het idee dat je je eigen doodvonnis hebt getekend. Terwijl je de trap afgaat, weet je niet of je er goed aan gedaan hebt alles te zeggen. Je klonk ongemotiveerd. Zelfs duidelijk maken hoe groot je inzet wel is of kan zijn, klonk moedeloos. Hij weet nu alles. Veel duidelijker kan je het niet maken.
Alles staat op papier. Een nieuw blad in een glimmend blauw boek. Een blad dat in één ruk uitgescheurd en verfrommeld kan worden, samen met de rest van je job. Het is erop of eronder. Nu ben je ertussen. Het klinkt alsof er geen weg terug meer is. Hij kent je niet. Je kent hem niet. Je moet vertrouwen hebben. Je doet het niet. Je bent op je hoede. Is het je zelfvertrouwen of net je faalangst dat je parten speelt? Je twijfelt. Nog meer. Het is erop of eronder.

Chuck & Larry

Hij is al een maand uit, maar afgelopen vrijdagavond vonden we nog tijd om de laatste van Adam Sandler mee te pikken. In de VS wordt hij nog steeds door critici de grond ingeboord, maar het grote publiek smaakt zijn films. En ik? Ik verslind ze. Terwijl de één hem niet meer vindt dan een lousy actor, vind ik hem uitermate grappig. Zijn eenvoud siert hem, zowel op als naast de set. Maar genoeg crap, de film ging over een brandweerman die met zijn beste vriend en collega trouwt om via het fake huwelijk een levensverzekering voor zijn kinderen te vrijwaren. Dat ze de hete adem van de overheid en anti-homobewegingen in hun nek voelen, kan hen niet deren.
Ze zetten dapper verder. De film was hilarisch en zelfs het moraliserende einde (net als bij Click) konden we nog verdragen. Want in welke film zie je de stoere Ving 'Mission Impossible' Rhames poedelnaakt onder een douche zingen of Steve Buscemi in vuilbakken snuisteren?

- Mr. Valentine, you said you are a fireman?
- Yes, that is correct.
- Do you have two jobs? Because my dad said you're also a buttpirate.

Work

Een drukke dag morgen. Niet alleen is collega BaVaDa aan het genieten van bakken Carlsberg in het buitenland, maar heeft de rug van een andere collega het half begeven. Niet van bakken bier te dragen, althans voor zover ik weet toch niet...
Tussen persconferenties, extra pagina's en een reeks artikels door, word ik morgenochtend verwacht bij onze vroegere directeur. Waarschijnlijk in verband met de job van internetredacteur die al enkele maanden in de lucht hangt. Veel verwacht ik er niet van. Meer dan een beleefdheidsgesprek om te horen wat mijn ideëen zijn, zal het vast niet worden. Ik weet al langer dan vandaag dat meer werk er niet inzit voor mij, tenzij er iemand zijn hoofd pen toetsenbord komt neer te leggen. Nuja, we zullen maar eens horen. Je weet nooit dat er iets inzit, al is het niet veel...

Het hart van in

Vorige week tijdens de minivoetbal eens ferm gelachen met de brute tegenstander die we in de laatste minuut van de wedstrijd zwaar aftroefden. Nothing but happy faces, maar op de bank zat één serieus gezicht. Een copain van ons kreeg immers de week ervoor serieuze hartritmestoornissen en moest zaterdagavond in allerijl naar spoed gebracht worden. Na een reeks onderzoeken konden ze niks vinden, maar zijn ongezonde levensstijl zou nefast zijn voor zijn gezondheid. Roken, massa's Red Bull achteroverkappen en slechts enkele uren per nacht slapen deden hem uiteindelijk de das om. Zijn toestand is ondertussen amper verbeterd. Zijn je m'en fou-mentaliteit heeft plaats gemaakt voor kortademigheid, onrust en zaken die ik ooit hierzo neerschreef. Alsof dat nog niet genoeg was, had onze toekomstige schoonzus afgelopen weekend een ongeval. Een kop-staartaanrijding met gelukkig enkel blikschade tot gevolg. En dan zou ik durven klagen dat mijn agenda morgen pokkevol staat...