Kijk, mama... zonder tepels!

Over twee weken lopen we er middenin, maar sommige Amerikanen zijn toch best wel flink op hun hoofd getotterd. De afgelopen week was het een en al Wrestlemania die de klok sloeg. Hun leeghoofdigheid weten ze al langer te combineren met hun overdreven puriteinse mentaliteit, maar dit slaat toch wel alles. De affiche was ondermeer te zien op een groots billboard in Florida, maar passanten merkten iets vreemds op. De worstelaars bleken geen tepels meer te hebben. Geen Playboy-debacle zoals het navelloze meisje een tijdje geleden, maar wel een bewuste zet. Blijkt dat de stadswerkers het beeld te aanstootgevend vonden en de organisatie daarop maar de tepels liet airbrushen. Stoer zu.

Can't stop this thing we started

"Wa zeg je, zet maar de veisters open?" Ik kreeg de reactie een paar dagen geleden toen mijn tickets voor Bryan Adams (eind september, Sportpaleis) gearriveerd waren. Het is ergens wel waar ook, dat het lijkt alsof ik het geld niet alleen door de veisters maar ook door de deuren gooi. Ik had het nochtans gezegd begin dit jaar, dat dit een boerenjaar zou worden met ondermeer de aankoop van een nieuwe auto en een citytrip naar New York.

"Luxe gaat niet over geld en rijkdom, maar wat je niét kan kopen." Het stond te lezen in een artikel over de soorten snobs in Knack. Ik vond het dikke zever.
Ik heb er moeite mee. Veel moeite. Geld lijkt -zeker van thuis uit- de onmisbare bouwsteen om een deftige toekomst op poten te zetten. Zonder een dik spaarboekje en een flinke dosis geluk, lijk je gedoemd om de plaatselijke Cletus te worden. Ik twijfel bij elke aankoop, elke kost. Waarom lijkt het bij een ander zo simpel te gaan en heb ik het gevoel dat ik in alles qua huis, geld en toekomst grandioos de mist zal ingaan? Laat staan dat ik verantwoordelijk genoeg zal zijn om een gezin of een (t)huis te onderhouden. Voor je het weet, was ik Cletus-gewijs mijn kinderen in de carwash.

All right youngens, bath time. Cover up your eyes and drop your britches! Who wants wax?

PB: seizoen 4

Terwijl het korte maar krachtige derde seizoen van Prison Break ook bij ons begonnen is, werd de toekomst rond de serie zopas duidelijk. Lange tijd werd er getwijfeld of de laatste (de dertiende) aflevering het laatste zou worden van het derde seizoen of slechts een mid-season finale. Blijkbaar werd voor het eerste gekozen en zullen Michael en Linc terugkeren voor een vierde seizoen. Fox heeft al 22 afleveringen besteld. De plotlijn is nog niet bekend, maar zal vast wel weer interessant worden. Veel kan ik nog niet kwijt over de mogelijkheden want het seizoen is bij ons nog maar pas van start gegaan... Drie keer raden waar je alle nieuwtjes als eerste leest? Juist, ja.

Interview: Floor De Goede

"Ik wil steeds beter worden"

In België en Nederland barst het van tekentalent en dat is niet alleen duidelijk door de hoge oplages van commerciële strips. De internetstripjes boomen de laatste jaren geweldig. Van Fokke & Sukke tot DirkJan, Sigmund... Nederland heeft op dat vlak heel wat te bieden. Toch springt één naam er -hoewel- met kop en schouders bovenuit: Flo. De dagelijkse stripjes zijn semi-autobiografisch en draaien vooral rond Flo(or) en zijn vaste vriend Bas. Zijn stijl is sober, kleurrijk en onnavolgbaar. De schattige personages komen vaak scherp uit de hoek en gaan zelden een taboe uit de weg.

Wie is Floor De Goede?
De 27-jarige Amsterdammer tekent al van kindsaf zichzelf en sindsdien is hij dat blijven doen. Na zijn opleiding Multimedia Vormgeven raakte hij betrokken in enkele projecten zoals het online stripmagazine Cutie, publiceerde hij verhalen in het homojongerenboekje Expreszo en stond hij een jaar later ook in het stripmagazine MYX.

Doyouknowflo?
In 2004 begon hij een eigen website, www.doyouknowflo.nl, waarop hij dagelijks een stripje over zichzelf plaatste. Dat ging natuurlijk niet onopgemerkt voorbij en hij kon al gauw rekenen op een flinke aanhang. Na enkele eigen uitgaves werden de beste stripjes sinds 2005 verzameld in handige boekjes, uitgegeven bij Bries. Ondertussen zijn er al 6 boekjes uitgebracht, met strips tot mei 2006. Zijn stripjes zijn ook regelmatig te zien in de Nederlandse krant. In maart 2006 ontving hij de VPRO Debuutprijs.

Flo-hype
Eind juni 2007 weefde Flo een verhaal in zijn dailies. Met Spoorloos Verlangen bracht hij een fantastisch avontuur dat begon met een geweldige treincrash, waarvan Flo en Bas als enige levend uitkwamen. De bezoekers zwelden aan en gingen een maand later haast over de rooie toen er na vier dagen stilte een strip verscheen met de begrafenis van zijn vriendje Bas. Zijn vermeende dood maakte de fans uitzinnig en tientallen comments verschenen kort na elk stripje. De indrukwekkende verhaallijn over zijn muze, inclusief felblauwe ogen en griezelige tentakels, kluisterde de fans nog meer voor hun computerscherm. Sinds het verhaal ten einde kwam, verschenen weer de gewone dailies, al doet hij dat nog slechts drie maal per week. Ondanks zijn drukke bezigheden, maakte hij nog tijd voor een exclusief interviewtje.

MNC: Wilde je altijd al tekenaar worden?
"Tekenaar was een erg voor de hand liggende keuze. Het klinkt misschien heel erg cliché, maar toen ik klein was deed ik immers niks anders. Het was en is mijn uitlaatklep. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat ik tekenaar zou worden en heb me ook alleen maar daar op gefocust. Ik kan en wil ook niks anders. Naja, ik wilde ooit eens acteren, maar daar moet je volgens mij talent voor hebben... helaas."

MNC: Wat is je ultieme droom als tekenaar?
"Mijn ultieme droom als tekenaar is om alsmaar beter te worden. Hele mooie verhalen maken, waar ik mensen mee kan raken op één of andere manier. En natuurlijk om heel erg bekend en beroemd te worden..."

MNC: Zijn er zaken uit je persoonlijk leven die je principieel niet op papier kwijt wil?
"Ik teken nooit over mijn eigen seksleven...of problemen waar derden het te moeilijk mee hebben. Dat wil zeggen, mensen waar ik iets om geef. Alle andere dingen schuw ik niet."

MNC: Hoe hard of zacht vind je het stripwereldje?
"Ik vind het Nederlandse stripwereldje erg leuk en gezellig. Iedereen gaat erg goed met elkaar om. Ook de verschillende generaties. Volgens mij leren we allemaal veel van elkaar. Maar dat zijn de tekenaars onderling. De echte wereld is een stuk moeilijker. Je moet denk ik toch je plekje veroveren door veel werken en een beetje geluk."

MNC: Krijg je wel genoeg appreciatie?
"Persoonlijk heb ik wel het idee dat mijn werk serieus genomen wordt, maar ik zie nog steeds te vaak om me heen dat velen strips en illustraties niet serieus nemen. Ik krijg soms nog steeds de vraag welk werk ik er naast doe. En mijn hobby is het al heel lang niet meer."

MNC: Hoe belangrijk vind je kritiek/commentaar/complimenten?
"Veel van mijn werk maak ik omdat ik het wil maken, omdat ik iets kwijt wil of wil verwerken, maar uiteindelijk maak ik het wel om gelezen te worden. Complimenten hoor ik natuurlijk graag, maar kritiek ook, als het opbouwende kritiek is. Ik leer er veel van..."

MNC: Wat is het leukste dat je meemaakte sinds en door je daily’s?
"Nou... niet persé het leukste, maar herkend worden in de rij van de Appie Heijn is toch wel één de bizarste. Zoiets verwacht je gewoon niet. Daarnaast ben ik heel erg blij als mensen mij laten weten dat mijn werk ze iets doet of dat ze er iets aan hebben gehad."

MNC: Zijn er nog leuke toekomstplannen?
"Dit jaar moet er een kinderboek verschijnen die ik samen met Edward van de Vendel maak. Een nieuw deeltje van 'Flo' en een bundeling van voorgaande delen. En hopelijk ook wat meer stripjock-sessies (live tekeningen maken op muziek) op feesten."

Alvast veel succes!

- Tekst: Bert VdB
- Foto's: Flo en D!O.

Countdown

De klok tikt... Met nog een flinke drie weken op de teller komt onze trip naar New York razendsnel dichterbij. Het lijkt allemaal nog op een goede grap, tot we op Times Square zullen staan en de hele stad over ons laten komen. Ik heb de laatste jaren nog zelden zo naar iets uitgekeken. Alsof je een verloren gewaande liefde na jaren weer ontmoet of de ontdekking van je leven doet... het voelt al even surrealistisch aan als de eerste keer dat ik er naartoe ging. Zeven dagen lang zal ik New York eten, voelen, proeven en ademen. En hell, het zal verdorie niets anders zijn.

Benijdenis

Als ik de regelmaat van postjes bekijk op deze blog, dan is het dit jaar erbarmelijk. Over de inhoud wil ik het dan nog niet eens hebben. Ik vind het steeds moeilijker om hier spontaan wat neer te kletsen, zonder rekening te houden met 101 mensen. Een blog is geweldig contradictorisch als persoonlijk dagboek. Ik zou willen schrijven hoe kut ik mijn werk vind, hoe jammer ik het vind dat we met de copains wat niet meer gaan stappen of gewoon zotte dingen doen, hoe geweldig ik mijn lief vind en hoeveel nood aan verandering ik wel heb.

Ik benijd mensen die:
- hun gedacht durven zeggen
- van niemand bang lijken te zijn
- die door het leven walsen
- die een geweldige schrijfstijl hebben
- die niet zeggen, maar doén
- die niet alles uitstellen tot morgen
- die ordelijker zijn
- die zich nooit onzeker hoeven te voelen

Morgen. Morgen wordt alles beter, denk ik dan. Maar de dag komt, vliegt voorbij en zorgen stapelen zich op. Ooit wordt het wel beter, geloof ik dan. Maar de twijfel blijft en de hoop op beterschap ook. Tot zover deze eerste lezing. Amen to that.

In 50 uur tijd:

- 28 uren voor de krant versleten
- een ongeval gehad
- de allerlaatste Simpsons-aflevering gezien
- een begrafenis bijgewoond
- 12 Coca Cola-glazen cadeau gekregen
- de afwas gedaan
- het aanbod afgewezen om deze avond naar een fuif te gaan
- afgesproken om morgenochtend te gaan fitnessen
- een interview met een brandweervrouw geregeld
- nogal wat afgegaapt

“Stel je voor!”

Dat antwoordde ik al lachend toen iemand mij maandag zei hoe cynisch het wel zou zijn als ik op weg naar huis een ongeluk zou krijgen. Zeker nadat ik mij vrijwillig had opgeofferd om die dag Taxi Gilbert-gewijs de persoon in kwestie naar Brussel te brengen. Bijna 250 kilometer, een Grieks voorgerecht, een pizza en een bezoek aan twee modehuizen later, kon ik rustig naar huis bollen. Vorige zaterdag was ik ook al probleemloos richting Antwerpen gebold. Het zou inderdaad moeten lukken dat ik net op weg naar huis een ongeval zou hebben. Het lot was echter zo lief om dinsdagmorgen rond 8u toe te slaan.

Een drukke straat met een schooltje. Ik rem als de auto voor mij hetzelfde doet. In een reflex kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel en zie ik een grijze Laguna te dicht en te snel naderen. Voor ik het goed en wel besef, krijg ik een opdoffer van jewelste. De auto wordt flink dooreen geschud en aan de klap te horen (en voelen, verdomme) lijkt het alsof mijn hele koffer ingedeukt is. Ik heb even nodig om alles tot mij te laten doordringen. De chauffeur komt kijken of ik ongedeerd ben en verrassend genoeg is er weinig schade te merken aan mijn auto. Een putje, wat oppervlakkige krassen, een geplooide nummerplaat en een scheef binnenwerk, that's it. Ik heb pas door hoe erg mijn kniëen staan te schudden als ik de schade bij zijn auto aanschouw. Gelukkig bestaan er zaken als gordels, verzekeringen en gemoedelijke chauffeurs met geduld, want ik was er verdimme niet wel van...

Nieuws

We moeten zowat de meest stressy week van het jaar achter de rug hebben op de redactie. Ook daarbuiten is het gezellig druk. Morgenvroeg gaat het richting Batibouw en zaterdag staat een exclusieve avant-première in Antwerpen op het programma. Je mag dan ook hier weer een verslagje verwachten. Hoewel ik nog dringend een reeks interviews, onze reis naar New York en een Duitse roadtrip moet regelen, komt er eerstdaags nog een exclusief -nuja- buitenlands interview online... Allrighty, zeg!

The Constant

Vorige week werd geheel onverwacht een point of no return bereikt in Lost. Collega Stijn was het ermee eens: met deze verhaallijn worden geen nieuwe kijkers meer aangetrokken. Reden? De verhaallijnen die een tikkeltje gecompliceerder worden, waardoor het boeltje serieuze fictionele vormen aanneemt. Onrealistisch en ongeloofwaardig zijn twee woorden die je me niet zal horen gebruiken, maar voor de meesten zal het wel zo overkomen. Wie geen doorwinterde fan was, zal geen behoefte meer hebben om er zich nog in te verdiepen.

The Constant gaf heel wat antwoorden en mogelijkheden, maar het is nu wel duidelijk dat een logisch antwoord niet te vinden zal zijn. Terecht ook, want ik daag u uit om deze vragen in één aflevering en plotlijn uit te leggen:
- Waarom vindt Desmond dat hij voorbestemd is om op het eiland te zijn?
- Waarom ging hij weg uit het leger?
- Waarom kon hij de dood van Charlie voorspellen?
- Hoe weet Penny, zijn lief, dat ze hem moet zoeken?
- Waarom kon Desmond niet ontsnappen met zijn boot van het eiland?
- Waarom had Naomi een foto van Penny bij?

Ik was in elk geval onder de indruk van de verweven plotlijn. Als de volgende 8 episodes net zo goed zijn, dan belooft het vierde seizoen wel érg sterk te worden.

Fi(t)nesse

Teneinde mijn state of laziness een kloot af te trekken en mijn conditie een flinke kick in the butt te geven, ga ik sinds kort één keer per week fitnessen. Het is technisch gezien waarschijnlijk de dichtste in de buurt en is wel erg verschillend van andere fitnesszaken. Alleen al het feit dat het hele gebouw uit MDF-platen en gelakt hout blijkt te bestaan... Als er brand uitbreekt dan is het boeltje waarschijnlijk in 5 minuten afgebrand. Wie veel geluk heeft en niet op zijn of haar toestel wordt vastgeschroeid, kan door de vensters misschien nog naar buiten springen. Enig minpunt is dat je dan op treinsporen belandt, op de plaats waar er vorig jaar nog een ontspoorde. Je vindt er ook geen hypermoderne toestellen, blitse tv-screens, een dvd-theek of een uitgebreid drankengamma.

Het grote voordeel is dat er daardoor geen vrouwelijke dertigers binnenhuppelen die op iedereen neerkijken en dat afgetrainde geilaards hun gading elders zoeken. Bovendien onthoudt de baas van het spel uw naam en vraagt hij om het kwartier hoe het gaat (aan iedereen!). De mensen die er trainen, zijn dan ook bijzonder verschillend. Van groot tot klein, strakt tot verlept... je vindt er alles. Vorige week trainde daar een semi-Poolse vrouw die een bovenlijf had alsof ze een paard levend had verslonden en aan haar oefeningen te zien vangt ze die paarden met haar blote handen.

Eergisteren nog was een dertiger, bij wie Vin Diesel op een grassprietje lijkt, die in zijn eentje waarschijnlijk meer dan 300 kg omhoog duwde. Dan sta je daar mooi, te puffen met gewichtjes terwijl er voor je neus gasten rondhossen met bovenarmen zo breed als je billen. Maar 't is in elk geval plezant, dus dat is het bijzonderste... :-)