Lokerse Lezers

Op zoek naar een clip van dat vet gemonteerd verslag van de Lokerse Feesten, gisteren even na middernacht op Jim of TMF, kwam ik terecht op de website van de Lokerse Feesten. Bij het naar beneden scrollen, stootte ik op onderstaand tekstje, dat me wel érg bekend voorkwam:

Ik ging nog eens terugneuzen in mijn blog en bleek dat bovenstaand tekstje net geen complete rip-off is van het mijne.

Het bewuste tekstje op Lokerse Feesten.be:

The Simpsons Pistols!
The Simpsons zijn meer dan een vaste televisiewaarde en seizoen 19 (!) loopt in Amerika al sinds begin september '07. In de op 17 februari '08 uitgezonden aflevering 'Love, Springfieldian Style' is liefde zowat hét sleutelwoord. Daarbij kruipen The Simpsons in de huid van Bonnie en Clyde, Shady and the Vamp en ....The Sex Pistols! The Simpsons: na 19 seizoen nog steeds fuck yeah!

Mijn tekstje van midden februari op deze blog, met in het vetjes wat ze letterlijk kopieerden:

The Simpsons zijn meer dan een vaste televisiewaarde, zelfs al zijn er seizoenen geweest die amper grappig waren... Seizoen 19 (!) loopt al sinds begin september en is momenteel halverwege...Liefde is ook het sleutelwoord in Love, Springfieldian Style. Daarbij kruipen The Simpsons in de huid van Bonnie en Clyde, Shady and the Vamp en The Sex Pistols!...The Simpsons: na 19 seizoen nog steeds fuck yeah!

Nu, kvind het wel grappig dat ze mijn seizoen-fout overnamen, maar toch. Schaam on u, Lokerse Feesten-webmaster! Als compensatie verwacht ik voor 2009 een VIP-ticket! Wat zeg ik? Twee, potverdikke! Zal jullie leren! *grijns*

Aan de arbeid

't Is hier wat stil, maar dat heeft zo zijn redenen. Sinds een week heb ik er een extra job bij, op de dagen dat ik niet op de redactie vertoef. Het is aanpassen en niet alleen qua ritme. Terwijl ik op dinsdag en woensdag de hele dag aan een bureau verslijt, moet ik op de overige dagen groentenbakken herstellen. Van pen en papier omschakelen naar een koevoet en een nagelpistool waarmee je een koe afmaakt op tien meter afstand, is meer dan wennen.

Maar het leven wordt duurder en stilstaan is achteruitgaan. Bovendien liggen de jobs niet voor het rapen en kan ik als thuiswonende niet genoeg sparen, zekers? Heeft een mens eigenlijk ooit geld te veel?

...en zo gaat de nacht voorbij
te snel voor jou
te traag voor mij
ik heb mezelf nog maar eens beet genomen
ik doe mijn best
maarja, het groeit niet aan de bomen...

Hiep hiep… ocriet!

Of hoe ambitie nogmaals geweldig origineel werd afgeschoten, deel 13. Ondergetekende vatte het plan om op via thuisstudie een diploma Copywriter te halen. ‘Creatief schrijven en meer stukken aanleveren’, klonk het de laatste keer bij onze directeur. Broer Tom, die een afdeling verder zit, had ook om een financiële tussenkomst gevraagd voor dezelfde cursus en op amper anderhalve dag was de hele zaak beklonken. Al meer dan een maand heb ik onze directe chef tien keer moeten lastigvallen, maar telkens werd een antwoord voor mijn aanvraag uitgesteld. Reden: de directeur had nog nooit eerder zo’n vraag gekregen (en hij zit hier toch al een tijdje) en moest dat even rustig bekijken.

Gisterenmiddag nam de chef me even apart. De directeur had hem gevraagd om mij te vertellen dat hij mijn voorstel niet steunde. Het feit dat ik hem die morgen nog zag in een vergadering en dat zijn bureau amper enkele gangen van mij verwijderd is, was voor onze directeur blijkbaar een onoverkomelijke hindernis. Maar nog beter vind ik de reden: hij wil geen precedenten. Ik kan niet eens beschrijven hoe geweldig hypocriet het allemaal wel is.

Prison Break: Seizoen 4

Op 1 september wordt het nieuwe Prison Break-seizoen op gang geschoten. Michael Scofield is op weg om de dood van zijn liefje Sara Tancredi te wreken. Maar tijdens zijn klopjacht op Gretchen en Whistler, komt hij tot de schokkende ontdekking dat Sara nog leeft. Samen met Lincoln krijgt hij een aanbod dat hij niet kan weigeren. Homeland Security roept hun hulp in om The Company op te rollen, maar dat kan niet zonder de hulp van hun bekende vrienden... Drie acteurs vervoegen de cast en ik stel ze graag even voor:

Naam: Michael Rapaport

Speelt: Donald Self

Rol: een agent van Homeland Security die The Company ten val wil brengen

Leeftijd: 38 jaar

Series: My Name is Earl (Frank), Friends (flik Gary die een relatie had met Phoebe) en Boston Public (Danny Hanson)

Films: Hitch, The 6th Day, Men of Honor, Cop Land, Metro en The Basketball Diaries

Leuk filmweetje: sprak de rol in van een eekhoorn in Dr. Dolittle 2

Naam: Cress Williams

Speelt: Wyatt

Rol: een agent van The Company die de broers dicht op de hielen zit

Leeftijd: 40 jaar

Series: Grey's Anatomy (Tucker Jones), ER (Officer Reggie Moore), Close to Home (Ed Williams), The West Wing (Lester), Veronica Mars (Nathan Woods) en gastrollen in House M.D., Nash Bridges, JAG, NYPD Blue en Beverly Hills 90210

Films: enkele onbekende tv-films

Leuk filmweetje: was de eerste ooit die een Jem'Hadarsoldaat speelde in de Star Trek-series

Naam: James Hiroyuki Liao

Speelt: Roland Glenn

Rol: een hacker die moet samenwerken met Michael en Lincoln

Leeftijd: onbekend

Series: Law & Order, CSI: NY, CSI: Miami, Bones en CSI: Crime Scene Investigation (Eric Hong)

Films: bijrolletje in Hard Luck (met Wesley Snipes) en Management (met Jennifer Aniston en Woody Harrelson)

Leuk filmweetje: studeerde vier jaar geleden af aan de filmschool

Glamourgirl

Ik vond het niet nodig, maar Eline vond het wel geestig om zich in te schrijven voor de Voor&Na-rubriek van de Flair. Een restyling met make-uptips en professionele coiffeurs, welke gezonde vrouw zegt daar nu geen neen tegen?

Vorige donderdag kreeg de schat een telefongsje van de jongste Pfaff. Dat ze maandagmorgen verwacht werd in Temse voor de make-over. Eerlijk gezegd vreesde ik dat haar nieuwe look zou vloeken met haar karakter of uitstraling. Man, what was I wrong toen ik drie uur later in de fotostudio stond te kwijlen op mijn gemetamorfoosd lief, zeg. Zowel fotograaf, kapper en make-upmadam bleken tot de top van België te behoren en stonden ze daar alledrie wel niet mijn lief te behandelen als een model die zo'n shoots al jaren doet. Een sympathiek en gemoedelijk sfeertje, kortom: een unieke ervaring.

Het licht werd nadien aangepast omdat ik te straf stond te glimmen van trots. Ik was achteraf ook behoorlijk onder de indruk van de erg knappe foto's en ik weet zeker dat de helft van onze vrienden niet zal herkennen. Hell, zelfs haar eigen meter herkende Eline niet op het eerste moment. De foto en het stukje verschijnen ergens in de eerste drie weken van oktober. Ik tel nu al af, jong. 't Wordt geweldig!

Don’t mind if I do!

Na een interview over een ponykoers en een nieuwe frituur, staat er nog een interview over een dansavond en een begrafenis op het programma. Vanavond heb ik om 19u en 20u nog twee interviews, een derde (waarvan ook een hele pagina gemaakt moet worden) heb ik noodgedwongen moet weigeren. Dat is het nadeel aan last-minute opdrachten en een onvoorspelbaar mediagegegeven. Maar toch vloek ik es serieus.

Niet zozeer over die interviews, maar wel over het feit dat ik ook maar een gewone opmaakredacteur ben zoals zovele hier op de redactie. Mijn jobopdracht is eigenlijk artikels verbeteren en in pagina’s invormen, maar daar kom ik weinig toe op dagen als vandaag. En toegegeven, het fret ook aan mij dat ik al wekenlang wacht op een antwoord op drie vragen van hogerhand. Niet eens moeilijke of tijdrovende antwoorden, maar gewoon een simpele ‘ja’ of ‘nee’. De rest doe ik zelf wel, meneer. Een mens zou haast blij zijn dat ‘em een extra job heeft aanvaard.

Nuja, om dit mottig postje goed te maken, krijgen jullie weldra een leuker berichtje over een geweldige dag in Temse gisteren!

MovieMania

De laatste week opvallend veel films gezien. Van ronduit onnozel tot onverwacht grappig, dus veel Oscarmateriaal zat er niet bepaald tussen. Here goes:

1. Wanted: verstand-op-min-één-film met enkele vette special effects. Leuk actietussendoortje met een geweldige James McAvoy en een te magere en overbodige Angelina Jolie.

2. The Transporter: Jason Statham op zijn best. Stijlvol en gevaarlijk, alleen jammer van dat plot dat sterk begint maar compleet voorspelbaar eindigt. Wel enkele leuke stunts.

3. Mulan: Niet op mijn list-to-see, maar evenwel toch meegekeken. Niet Disney's beste, maar zeker niet Disney's slechtste ook.

4. Good Luck Chuck: veelal geweigerd om te zien wegens het te hoge chickflick-gehalte, maar na de ongecensureerde (en dik vrouwonvriendelijke) versie te zien viel het wel héél erg mee. If you were a hamburger at McDonald's, I'd name you my McBeautiful Titty Sandwich with titties on top. En dan heb ik het nog niet eens over de bloopers. Ge-wel-dig!

5. Hustle & Flow: Soortement 8 Mile maar dan met een sterke Terrence Howard in de hoofdrol. Leuk verhaal, maar blijft te weinig aan de ribben plakken om écht goed te zijn.

6. Soul Plane: Snoop D-O-double-Jizzle, Method Man en *zucht* Tom Arnold over een luchtvaartmaatschappij voor nigga's. Geestig begin met veel inside jokes, maar op het einde verzandt het boeltje in een voorspelbaar mengsel van flauwe humor en nodeloos gerek.

En u? Wat voor briel heeft u de laatste tijd nog gezien?

Grof geschut

Een drietal weken geleden vroeg ik een collega wat hij van de trouw verwachtte. Zijn antwoord: 'Hem kennende, bier en tetten.'

*schok*

Volgens mij was het de eerste keer dat er zo'n obsceen woord werd gebruikt in de redactiezaal. Nu, obsceen is nu ook het woord niet, want mijne vocabulair is een pak andere woorden gewend. Op het werk moet ik echter één der brave burgers spelen. Kan ook moeilijk anders, want mijn werkplek is ook niet bepaald geschikt om er af en toe eens een goede vloek door te jagen.

Links van mij zitten drie vrouwen, van dat soort wiens leven draait rond hun strijk, de kinderen en een berg afwas. Rechts van mij zit een überhippe grootmoeder, wiens adem altijd naar TicTac's en sigaretten ruikt maar wel overweg kan met een PlayStation en een Ipod. Achter mij nog een vriendelijke madam, al sakkert ze de hele dag op medewerkers en het trage systeem. Niets mis eigenlijk met mijn collega's, maar niet het soort waartegen je cafépraat of vettige kluchten uitslaat. Ik zou het aantal mensen die tegen zo'n grapjes kunnen, op één hand kunnen tellen. Een hand waarmee ik in een dronken bui vuurwerk mee afgestoken heb, nota bene. Soms ben ik wel eens benieuwd hoe ze zouden reageren.

'Wie moet een mens hier neuken om nog een pagina te krijgen?'

*ziet dichte collega's hartaanval krijgen*

Kus mijn kikker!

Wat Disney ook produceert, ze slagen er met elke tekenfilm weer in om een kassucces af te leveren. Maar, wacht es! Disney zou toch stoppen met animatiefilms te tekenen? Nee, hoor. Ironisch genoeg was het John Lasseter van Pixar die Disney weer aanspoorde om 2D-films te maken.

Disney: "Allemaal goed en wel, maar we stappen af van de klassieke formule. Geen brol meer zoals Atlantis en Home on the Range. Laat ons teruggaan naar de prinsessenperiode. Romantiek scoort in deze donkere tijden. Bel de twee regisseurs van Aladdin en De Kleine Zeemeermin op."

Pixar: "Wil je toch een moderne toets? Wij hebben nog Randy Newman, die de meeste soundtracks voor Pixar schreef, in de schuif liggen."

Disney: "Nu nog een klassieke love story... Hebben we het sprookje van de kikker al gebracht die in een prins verandert? Neeje toch? En een originele setting. Dat missen we nog. Iets wat de Amerikaan beroert en dat tot de verbeelding spreekt. Euhm. New Orleans! In de armoedige jaren '20! Dat is 't! We kletsen er meteen de eerste zwarte Disney-prinses ooit bij! We noemen het The Frogprincess. De hoofdrol zal een kamermeisje zijn, genaamd Maddy. "

Moraalridders: "Prinses Yasmine (Aladdin) en Pocahontas waren niet donkergetint, zekers? En nog iets: waarom moet de eerste zwarte prinses meteen weer afgebeeld worden in een arm milieu? Als kamermeisje dan nog!"

Disney (met schaamrood op de wangen): "Shit, geen kamermeisje dan. En we stellen dat arm milieu wat romantisch voor. Met wat jazz ofzo. Goed?"

Moraalridders: "En een zwarte prinses noemen we meteen ook maar de kikkerprinses. Waarom niet? De zwarte medemens meteen met een amfibie vergelijken."

Disney (nog schaamroder): "Euhm, we noemen de film The Frog and the Princess. Zo goed?"

Moraalridders: "Nog iet: waarom noemt het hoofdpersonage Maddy? Dat is een lower-class black name."

Disney: *zucht* "Ok. Tiana dan. En we laten de stem inspreken door Anika Noni Rose uit Dreamgirls. En 't is nu genoeg. Hier de eerste teaser trailer om jullie bezig te houden tot Kerstmis 2009. Zwans maar wat over de kwaliteit en het retro-Disneygevoel."

Hier: *klets*

Batman is back!

Zelden zo'n tour de force gezien van Hollywood's marketingmachine, maar deze keer kunnen we hen niet helemaal ongelijk geven. The Dark Knight, de tweede Batmanfilm met Christian Bale in de gevlederde hoofdrol, is een knap filmpareltje geworden. Overal wordt de film op handen gedragen. Op IMDB werd hij al verkozen als beste film ooit. Waarschijnlijk iets te veel eer, want een kritische noot is hier en daar best wel op zijn plaats. Niettemin bevat de film enkele verbluffende scènes en special effects.


De duistere actieprent omvat het verhaal van de opkomst van een nieuwe procureur, die de maffia in Gotham City de genadeslag wil toedienen. Maar een gevaarlijk genie, die zichzelf The Joker noemt, gooit roet in het eten. De stad vervalt al snel in een spiraal van bloed, geweld en aanslagen. Batman, die een halve identiteitscrisis doorgaat, moet een einde zien te maken aan een oorlog met alleen maar verliezers.


Dé ster van de film is ongetwijfeld de onherkenbare Heath Ledger als The Joker. Helaas voor hem (en de filmindustrie) was dit de rol van zijn leven. Alsof rasacteurs als Gary Oldman, Morgan Freeman en Michael Caine nog niet genoeg waren, schudt Ledger een onnavolgbare rol uit zijn mouw, die de doorsnee filmbezoeker sprakeloos achterlaat. Er zijn te weinig superlatieven voor zijn acteerprestatie en de rest van de prent, die terecht dé film van 2008 mag genoemd worden.

J to the E M

Onze jongsten is volop bezig met zijn vakantiejob. Nuja, werk zou ik het niet echt noemen, want vorige week stond meneer backstage nog wat te zwanzen met Gabriel Rios op Dranouter en moest 'em even later podiumtechnieker spelen. Daarnaast rijdt hij zowat gans West-Vlaanderen af om allerlei events en feestjes van de nodige sponsoring/drank/frigo's/versiering te voorzien.

Afgestudeerd is hij nog niet helemaal, want begin september moet hij nog twee herexamens verwerken. Dikke kwak eigenlijk want het gaat om twee vakken van zijn tweede jaar. Statistisch gezien was hij dus niet in staat om het Frans en Spaans van het tweede jaar onder de knie te krijgen, maar wél van het derde jaar. Onnozelaars.

Nu, zijn grootste zorg de laatste weken was werk vinden, maar die zijn nu van de baan. Jawel, gisterenmiddag heeft hij een tweede sollicitatieronde succesvol afgesloten. Vanaf 8 september gaat hij er aan de slag als Junior Event Manager bij een bekend eventbureau. Naast een pak uitdagingen krijgt hij ook een laptop, een gsm en een bedrijfswagen voorgeschoteld. Een Mercedes, verdikke. Net 21 geworden en *klets* een Mercedes als bedrijfswagen.

En ik? Ik mag mij vanmiddag nog eens gaan voorstellen aan onze nieuwe directeur.
- En jeunt ge u hier? Geven ze u hier genoeg kansen? En hoe zie je je toekomst hier?
- You want the honest, the sarcastic or the agressive answer?

Enfin, ik ben alvast heel content dat 'em dien job heeft. 't Is 'em meer dan gegund.

Monac...ow zekers

Tijdens de reis hebben we liggen bakken in Saint-Tropez, vuurwerk gezien in Cannes én trokken we naar het mondaine Monaco. De ministaat (met een oppervlakte van amper 2 vierkante km het dichtstbevolkte land ter wereld) is bekend voor de Grimaldi’s, hun Grand Prix, de rijke inwoners… en casino’s natuurlijk.

’s Avonds ging het richting het Monte Carlo Casino, één van de meest bekende en exclusieve casino’s in de wereld. Het leek alsof we zo in een Bondfilm terecht kwamen, compleet voorzien van bombastisch interieur en een shit load of rijke stinkerds.

Eén man, die wij een tijdje gadesloegen, speelde blackjack aan een tafel met minimum inzet 1.000 euro. We zagen hem een jaarloon in twee minuten kwijtspelen, om meteen weer een pak paarse briefjes op tafel te gooien en zijn Chinese puta/geluksbrenger aan te manen om van plaats te wisselen.

Bentley lijkt er zwaar in de mode, de blitse modellen van Ferrari blijven het goed doen en ook deze geile Phantom mocht er best wezen.

Niet zozeer mijn genre, maar wel een blitse bolide: de Mercedes SLR McLaren.

En schoner dan schoon: uw en mijn droomauto: een Aston Martin V8 Vantage Roadster. Kostprijs: een kleine 170.000 euro. Zónder opties. Damn.

Domste vraag van het jaar:

Was 't geestig?



Hell fokkin' jawellekes, zeg!