Hard times

Het ging er minder heftig aan toe dan op de redactie van De Morgen (waarvan u hier een indringend verslag leest), maar de sfeer was er niet beter op vanmorgen. Vorige week kregen we het verrassende bericht dat er 4 mensen ontslagen werden op onze redactie.

Door de economische situatie en de groeiende malaise in de journalistiek, was het misschien ergens te verwachten alhoewel niemand aan dit doemscenario wilde denken. Ontslag is immers de laatste reddingsboei. "Ik heb geen plan B in mijn mouw zitten", klonk het vanmorgen uit de mond van de directeur. De hoofden naar beneden, de zaal omhuld in stilzwijgen. De onzekerheid smaakte bitter, de woorden klonken weinig hoopvol. Dat ons weinig schuld treft, dat wel. Maar toch...

"We zullen meer op elkaar moeten rekenen, bijspringen waar nodig." Ironisch genoeg werd dat al meteen duidelijk. Nu al blijkt dat onverwachte afwezigheden door ziekte nefast zijn op het werkritme. Het vertrouwen lijkt me niet zozeer geschonden binnen de groep, al vrees ik wel dat 'nauwere samenwerking' en 'nog meer flexibiliteit' geen goede zaak zal zijn voor medewerkers die nu al op hun tandvlees zitten. We're all in this together, dus heeft het inderdaad weinig zin om ons hoofd te laten hangen, maar iedereen vraagt zich elke dag meer en meer af: hoe lang nog? En vooral: wat is de volgende stap? En misschien nog vreemder: hoe komt het dat ik geloof in een positievere toekomst?

Pompen en verzuipen

Vandaag heb ik technisch gezien een dagje congé, wat vanmorgen toch alweer begon met een vergadering op het werk, waarna ik nog naar ons huis gesneld ben. Deze namiddag in de gietende regen nog een halve garage geleegd. Zo'n 17 zakken klimop, onkruid en gras, wat het totaal op 27 brengt. Voorlopig. Het weekje (lees: twee dagen) congé kwam als geroepen, zeker omdat er nog wat administratie moet in orde gebracht worden. De stapel rommel, de chauffageman, de akte... deze week kunnen we er niet van onderuit. Het to do-lijstje met vanalles wordt zo groot, dat ik misselijk word als ik eraan denk. Ik heb constant het gevoel dat ik er niet geraak en mensen rondom mij blijven maar vragen: gij kijkt wel voor die foto's/dat papier/die uit te delen flyers en posters... er komt gewoon geen eind aan. Bovendien is het op de redactie door omstandigheden zo hectisch dat ze vroegen om morgen nog enkele uurtjes bij te springen. Ik geloof dat ik zot aan het worden ben.

Meet Miel...

Onze (oorspronkelijk) derde huisvriend, ontdekt na onze kennismaking met Max de kikker, en Maurice de vette pad. Vandaag, drie weken later, nóg een kikker en drie padjes ontmoet...
En neeje, die truc met die kus werkt niet. Misschien omdat de prinses al bij mij stond... :-)

Let there be house - 2

Een andere reden voor de afgelopen blogstilte, ligt bij dit postje. Het laatste huis waarover we het hadden bleek uiteindelijk een unieke kans.

Vrijdag 13 maart: Eline en ik ‘verdwalen’ langs plattelandswegen en botsen op een huis dat uit de hand verkocht wordt. Ik bel aan, niemand thuis. Ik bel het telefoonnummer, waar een vriendelijke madam mij na een korte uitleg doorverwijst naar haar bijna ex-man omdat zij weinig tijd heeft.

Zondag 15 maart: Na enkele pogingen kan ik de man in kwestie eindelijk bereiken om een afspraak te maken.

Zaterdag 21 maart: Het bezoek valt goed mee. Veel opknapwerk maar evenveel mogelijkheden, maar vooral: ruimte, ruimte en nog es ruimte. Voor Eline is het liefde op het eerste gezicht. Ik stel mij wat terughoudend op. De man reageert gelaten en kent niet eens het kadastraal inkomen en nog erger, de verkoopprijs.

Maandag 23 maart: Ik bel de vrouw in kwestie voor een tweede afspraak. Ook Eline’s vader en de man van mijn moeder’s nicht trommel ik op om een kijkje te gaan nemen. Van elektriciteit en de aansluitingen hebben we immers geen kaas gegeten.

Donderdag 26 maart: Het tweede bezoek legt de praktische details bloot. Gelukkig is de vrouw wél van vanalles op de hoogte. De ‘vakmannen’ in kwestie zijn enthousiast. Er komen geen noemenswaardige problemen naar boven.

Vrijdag 27 maart: Ik bel de vrouw voor een afspraak om over de prijs te praten. Haar ex hoeft er niet bij te zijn. Bij de bank weten we ondertussen wat we aankunnen.

Zaterdag 28 maart: De prijs is haalbaar, maar hoog. Eline is geen voorstander van mijn voorstel, maar ik besluit het onderste uit de kan te halen. We doen een flink deel van de prijs af. Tegenvoorwaarde is dat we de rommel in het huis -en dat is er nogal veel- zelf opruimen. Ik ben bloednerveus, maar het gesprek loopt vlot, alsook de losse babbel achteraf. Ze antwoordt niet op het bod, maar belooft het te overleggen met haar bijna ex-man. Ze zegt ons letterlijk dat ze het ons gunt. Dinsdag krijgen we antwoord.

Zondag 29 maart: Ik hoop dat de prijs niet geweigerd wordt, al zijn we 95 procent zeker dat het wel gebeurt. Dat we bereid waren de achtergelaten rommel op te ruimen, viel in goede aarde. Er is een sprankeltje hoop.

Dinsdag 31 maart: Ik besterf het van de zenuwen. Om klokslag 20 uur belt ze. Ze gaan akkoord met het aanbod, mits enkele voorwaarden. Ik probeer zo neutraal mogelijk te klinken, maar kan haast niet geloven dat het bod aanvaard is. Ik vertel het omgekeerde aan Eline via sms die aan het werk is. Die avond ga ik om 22.30u bij Eline langs om haar het nieuws persoonlijk te vertellen.

Donderdag 2 april: Een mailtje van de vrouw. De voorwaarden – de kosten die we voor onze rekening zouden nemen- slinken opeens van 1.500 euro tot 250 euro. Tussen het vele werk door, schuimen we banken af en informeren we ons als gekken over kredieten en leningen.

Vrijdag 10 april: Door de vervelende werkuren zit ik alleen samen met het koppel om de voorwaarden voor de compromis te bespreken. De babbel verloopt opnieuw erg vlot. Het koppel, dat aan het scheiden is, komt bizar genoeg erg goed overeen. Weinig tot geen discussiepunten. Op de vraag of ik de sleutel één dag mag gebruiken om het aan ouders en broers te tonen, krijg ik meteen een sleutel in mijn handen. Teruggeven? Niet nodig.

Woensdag 15 april: Een race tegen de tijd, maar ’s avonds zitten we bij de notaris. Bloednerveus alweer, want het koppel komt zo goed overeen dat het lijkt alsof ze elk moment hand in hand de deur uithuppelen terwijl ze luid lachend de compromis verscheuren. Maar de bank is akkoord en het koppel wil er zo snel mogelijk vanaf. Binnen de twee maanden kan alles geregeld worden. Vroeger dan verwacht en dat komt niet ongelegen. Het vele werk wacht op ons.

Woensdag 22 april: Er ligt nog onwaarschijnlijk veel rommel in het huis, waarvan het koppel nog moet checken wat ze nodig hebben. De grasmachine krijgen we alvast cadeau. De vrouw in kwestie kan zich pas vanaf 11 mei vrijmaken. We profiteren van enkele vrije uurtjes om alles wat op te ruimen en te sorteren. Eenmaal ze hun definitieve go geven, gooien we een pak rommel weg. Eenmaal de akte ondertekend zal zijn, beginnen we aan de ‘definitieve’ werken zoals schilderen en plakken.

Vrijdag 1 mei: voor het eerst werken we in het huis, een dag zoals er nog velen zullen volgen...

Foto 1: een zicht vanop de garagezolder op het enige stukje beton dat vrij is; Foto 2: kruiwagen, ketels, borden, een visnet, dekens... je kan het zo gek niet bedenken of we vonden het terug in het gras; Foto 3: een knalrode muur tussen de grijze is not my kind of thing. De houten vloer en het haardvuur gelukkig wel; Foto 4: Pubers, schrijfgerief en muren: niet bepaald een goeie combinatie. De andere kamer was mogelijks nog erger, I kid you not; Foto 5: De grasmachine on his first try-out; Foto 6: een deel van de rommel in de garage; Foto 7: de eerste slaapkamer mét uitzicht op de tuin.

Beebie³

Serieus, ne mens maakt wat mee met babyfoto's. Vorige week ging een kersverse moeder het kindje halen uit zo'n klein glazen ruimte. Ze heft het baby'tje braafjes op, grient wat tutterwoordjes en brengt het kindje terug in de kamer terwijl ze mij iets vraagt. En net op dat moment...

TOK. Het hoofdje van die slapende kleine tegen de stijl van de deur. De baby zelf blijft slapen -of ligt in coma- maar de moeder blijft verder praten, als er niets gebeurd is. Serieus, op dat moment weet je echt niet hoe te reageren...

Free

Vier jaar nadat Prison Break voor het eerst geweldig kont (en medegevangenen) schopte, is de reeks ten einde. Het eerste seizoen was geweldig. In een gevangenis terechtkomen én ontsnappen met de bedoeling om er je broer van death row te redden…zowel de personages als de storyline waren major badass. In het tweede seizoen sloeg een select gezelschap gevangenen op de vlucht, om in de finale uiteindelijk wéér in de gevangenis te belanden. Er werd inderhaast een nieuwe subplot toegevoegd, perfect om uit te werken over twee seizoenen. Aan het begin van het vierde seizoen kreeg de groep de kans om de organisatie te helpen opdoeken, maar ook dat –of wat dacht u?- verliep niet van een leien dakje. Integendeel, ook nu werd er weer kwistig gestrooid met twists en nieuw onthullingen. Zoveel zelfs dat je in het tweede deel van het vierde seizoen er wat genoeg van kreeg. Er werd wat in de soapkast gerommeld met als gevolg dat doden weer tot leven kwamen, mensen opeens een heel andere achtergrond kregen en sommige bad guys opeens goed werden én omgekeerd. Die overkill werd vooral zichtbaar in de finale.

Definitief einde?
De finale eindigt met een flash forward. Het verhaal wordt afgesloten door vier jaar vooruit te kijken, maar toch duiken er nog heel wat vragen op. Opnieuw een slimme zet, zo blijkt. Het einde is satisfying en staat op zich, maar laat genoeg ruimte en mysteries over om verder te werken. Volgende maand worden dan ook twee extra afleveringen uitgezonden, gebundeld in een tv-film die daarna straight to dvd belandt (zie het fotootje hiernaast).

Na vier seizoenen was het vet duidelijk van de soep, al was het wel knap werk om alle verhaallijnen zo snel en sterk op elkaar aan te sluiten. Al bij al geen slecht seizoen van een reeks die echter nooit zo sterk kon eindigen als ze was begonnen.

Beebie²

Altijd een glimlach waard, die babynamen. Wat dacht u van Gokke, jawel. Een ander heet dan weer Jan-Olle. Dikke pech dat je dan net in West-Vlaanderen woont.

-Da's een gjistig spel. An wien ist nu?
-'t Is an Jan-Olle.

*houdt zijn lach in*

Toeval?

Ik heb al aardig wat boeken gelezen over toeval en het lot. Voorbestemd of niet? De auteurs waren er zelf niet helemaal uit. Wiskundig uitgedokterd, kosmische gedachtenstralen of andere theorieën zijn allemaal wel geestig, maar weinig satisfying. Een tijdje terug moest ik zonder enige aanleiding denken aan iemand met wie ik ooit een vakantiejob deed. Geen idee waarom, maar enkele van zijn grappen en uitspraken schoten door mijn hoofd. In die negen jaar had ik niet meer aan die persoon gedacht. Twee dagen later ontmoet ik hem op restaurant.

Vorige week maakte ik nog zo'n vreemd geval mee. Tijdens mijn babyfotoronde moest ik opeens denken aan een meisje die bij mij in de lagere school zat. Nochtans was er niets in de buurt dat me aan haar zou kunnen linken. Een kwartier en een ziekenhuis later kom ik bij mensen voor een fotootje. Twee vriendinnen in de hoek zitten wat te kletsen. Eén van hen valt mij onmiddellijk op. Juist, ja. Het was al zeven jaar geleden dat ik ze nog gezien had. Toeval? 't Zal wel, zeker? Maar toch... zijn er nog mensen die daar -nouja- last van hebben?

The Incident

't Zijn geweldige weken op televisioneel gebied, the american way welteverstaan. Het twintigste seizoen van The Simpsons gaat in volle vaart verder, het zevende seizoen van 24 bereikt zijn hoogtepunt en Prison Break dendert naar de allerlaatste aflevering. Maar vandaag, mensen. Vandaag is een geweldig gestoorde dag op vlak van Amerikaanse serie's. Gisterenavond werd de finale uitgezonden van Lost, het voorlaatste seizoen. En damn, er is geen superlatief om dat vijfde seizoen te beschrijven. Als u mij nu wil excuseren, dan kijk ik verder. Gelieve niet te letten op al dat gekwijl aan mijn scherm. :-)

Oh brother! (2)

Vorige zondag, na een verkwikkende picknick in een vergeten weide in de Ardeense velden, trokken we naar Melsbroek. Vier maanden en een graad of dertig later stonden we op dezelfde uitkijkplek te wachten op de terugkomst van Eline's broer. De vrouwen die er hun man opwachtten, kon je er zo uitpikken: een zwets schmink en een kilo oestrogenen die geen blijf met zichzelf wisten, omhuld in een diep uitgesneden lentejurk.

Veel lachende gezichten, weinig tranen en vooral een pak opgeluchte mensen. Hij zag er trouwens goed uit, maar langer had het niet moeten duren. De laatste week kreeg hij er maar liefst 8 raketaanvallen op zijn doos. Volgens Eline ziet hij er ouder uit, maar zo'n avontuur brengt een pak ervaring met zich mee. Benieuwd welke verhalen hij komend weekend nog opvist...

Oh brother!

Een nevenverschijnsel aan broers is dat als je ze even alleen laat, ze helemaal loos gaan. Tijdens een plaatselijk galabal afgelopen weekend vond broer numéro duo er niets beters op dan iemand wijs te maken dat ik in een rolstoel zat én dat we een geboortevlek delen op onze p****** in de vorm van Libanon. Numéro uno vond het dan weer leuk om mij diezelfde nacht om 02.51u op te bellen met dronkemansgezwijmel à la "wwmrozbwrdikketetnwmbrwzb". En ja, ik lag te slapen.
Meneer was wel zo slim om de gsm van zijne copain te gebruiken. En ja, hij heeft nog diens moeder gebeld ook 's nachts. Moet iemand die twee es een dag of 14 hebben? Onverwachte onnozeliteiten gegarandeerd!